Door De Pijn Heen Boek

Hé daar, lotgenoot! We hebben het allemaal wel eens meegemaakt, toch? Je begint vol goede moed aan iets nieuws, alsof je een berg gaat beklimmen met een paar gloednieuwe wandelschoenen. Je voelt je superman (of supervrouw, uiteraard). Maar dan… bam! De pijn. Niet per se fysiek, hoewel dat ook kan, maar die knagende, zeurende, ‘waar-ben-ik-aan-begonnen?’ pijn.

Ik heb het over die beruchte pijn waar ze het in dat boek, "Door De Pijn Heen", over hebben. Klinkt heftig, hè? Alsof je je gaat inschrijven voor een survivaltocht door de Sahara zonder water. Maar geloof me, het is relevanter voor je dagelijkse cappuccino-drinkende leven dan je denkt.

Wat is die "pijn" nou eigenlijk?

Nou, die "pijn" is niet per se een gebroken been. Het is meer die interne weerstand. Die innerlijke zeurkous die begint te klagen zodra je iets buiten je comfortzone waagt. Denk aan:

• Die nieuwe hobby waar je zo enthousiast over was, maar waar je nu bij elke les denkt: "Had ik maar Netflix aangezet."
• Die relatie waar je zo verliefd op was, maar waar je nu denkt: "Was ik maar gaan backpacken in Mongolië."
• Die baan waar je zo hard voor hebt gestudeerd, maar waar je nu denkt: "Was ik maar schaapherder geworden in Nieuw-Zeeland."

Herkenbaar? Ja toch? Die pijn is die mix van frustratie, twijfel, angst voor mislukking, en soms gewoon pure verveling. Het is die stem in je hoofd die fluistert: "Geef op! Het is te moeilijk! Ga lekker chips eten op de bank!"

De vergelijking met een slechte date

Zie het zo: je bent op een date. In eerste instantie dacht je: "Wow! Potentieel!" Maar na een uur zit je daar, verlangend naar de vloerbedekking, en je vraagt je af of het sociaal acceptabel is om halverwege op te staan en te zeggen: "Sorry, ik heb plotseling last van acute slapeloosheid." Die awkwardness, die ongemakkelijkheid, die wil-hier-weg-drang… dat is ook een vorm van "pijn."

En wat doe je dan? Ga je naar huis? Of blijf je zitten en probeer je er het beste van te maken? "Door De Pijn Heen" zou zeggen: "Blijf zitten! (Of sta op als de date echt een seriemoordenaar blijkt te zijn, dat dan weer wel.)"

Waarom "door de pijn heen"?

Omdat, en nu komt het, achter die pijn zit vaak iets moois. Iets waardevols. Iets dat je persoonlijk laat groeien. Stel je voor dat die bergbeklimmer halverwege opgeeft omdat zijn voeten pijn doen. Hij mist niet alleen het uitzicht vanaf de top, maar ook het gevoel van overwinning, de trots, de nieuwe perspectieven.

Die "pijn" is als een waarschuwingsteken. Het is een signaal dat je uit je comfortzone bent gestapt. En dat is, geloof het of niet, een goede zaak. Het betekent dat je jezelf uitdaagt, dat je groeit, dat je nieuwe dingen leert. Het is als spierpijn na een goede work-out. Ja, het voelt rot, maar je weet dat je iets bereikt hebt.

Natuurlijk is het belangrijk om realistisch te zijn. Soms is iets gewoon niet voor je weggelegd. Soms is het oké om op te geven. Maar de kunst is om te onderscheiden tussen de "dit-is-echt-niks-voor-mij" pijn en de "ik-ben-bang-om-te-falen" pijn. En "Door De Pijn Heen" helpt je daarbij.

De anekdote van de mislukte taart

Ik zal je een geheimpje vertellen. Ik ben geen keukenprinses. Ik probeerde ooit een taart te bakken voor de verjaardag van mijn moeder. Het resultaat leek meer op een ingestorte vulkaan dan op een feestelijke taart. De "pijn" was intens. Ik wilde de hele handel in de prullenbak gooien en een kant-en-klare taart kopen. Maar ik zette door. Ik smeerde er tonnen glazuur op, plakte er kaarsen op en zong uit volle borst "Lang zal ze leven." Mijn moeder lachte zich rot. En weet je wat? Ze vond het de lekkerste taart ooit. (Oké, misschien loog ze een beetje, maar het ging om het gebaar!)

Het punt is: de weg naar succes is zelden gladjes en perfect. Er zullen hobbels, kuilen en af en toe een ingestorte vulkaan op je pad komen. Maar het is de moeite waard om door te zetten.

Hoe "door de pijn heen"?

Het boek biedt natuurlijk allerlei strategieën en technieken (anders zou het geen boek zijn, toch?). Maar hier zijn een paar simpele tips die je meteen kunt toepassen:

• Erken de pijn. Negeer het niet. Zeg tegen jezelf: "Oké, dit is kut. Maar ik kan dit aan."
• Zoek steun. Praat met vrienden, familie, een coach, een psycholoog, of je buurman die toevallig erg goed is in het bakken van taarten.
• Focus op het positieve. Wat wil je bereiken? Wat zijn de voordelen van doorzetten? Maak een moodboard, schrijf je doelen op, dans een vreugdedans (mag ook stiekem in de badkamer).
• Breek het op in kleine stapjes. Een berg beklim je niet in één keer. Kleine stapjes, kleine overwinningen, leiden uiteindelijk naar de top.
• Wees lief voor jezelf. Je bent geen robot. Je mag fouten maken. Je mag af en toe een dagje Netflix kijken. Vergeef jezelf en ga weer door.

En last but not least: lach erom! Humor is een geweldig wapen tegen die knagende pijn. Want laten we eerlijk zijn, het leven is soms gewoon een grote, absurde grap. En het is veel leuker om erom te lachen dan om eronder te lijden.

Dus, de volgende keer dat je die "pijn" voelt opkomen, denk dan aan die ingestorte taart, aan die slechte date, aan die bergbeklimmer met blaren op zijn voeten. En zeg tegen jezelf: "Oké, het is even klote, maar ik ga door de pijn heen. Ik ben een rockstar!" (En ga dan misschien toch even die Netflix aanzetten. Balans is belangrijk, hè?)

Veel succes, en onthoud: je bent niet alleen!