Dingen Die Ik Haat Astrid Boonstoppel Samenvatting

Ken je dat, dat je ergens naar uitkijkt, je er echt zin in hebt, en dan… valt het tegen? Nou, dat had ik laatst met een nieuwe koffietent in de buurt. De posters beloofden hemelse cappuccino, Instagram stond vol met aesthetic latte art, en ik, als koffieliefhebber pur sang, was helemaal hyped. Maar toen ik daar zat, met mijn 'hemelse cappuccino', smaakte het naar verbrande sokken en de latte art leek meer op een mislukte poging tot een abstract schilderij. Het was… teleurstellend. En dat bracht me op een of andere manier bij Astrid Boonstoppel. Niet persoonlijk, want ik ken de vrouw niet, maar haar boek, "Dingen Die Ik Haat." En die teleurstelling, die herken ik dus wel.

Want zeg nou zelf, hebben we niet allemaal een lijstje, groot of klein, van dingen die we gewoon… haten? Van irritante collega's tot de wachtmuziek bij de klantenservice, het leven zit vol kleine, en soms grote, ergernissen. En Astrid Boonstoppel, zo lijkt het, heeft er een heleboel verzameld en er een boek over geschreven. Slim toch? (Jij zou het ook moeten doen, denk ik zo. Goed voor de catharsis!)

Wat is "Dingen Die Ik Haat" eigenlijk?

Oké, laten we het even hebben over de inhoud. "Dingen Die Ik Haat" is dus een boek van Astrid Boonstoppel waarin ze, je raadt het al, een heleboel dingen opsomt die ze haat. Het is niet echt een roman met een plot ofzo, meer een verzameling essays, columns en observaties over alledaagse irritaties. Denk aan te luide eters, mensen die voordringen, en politieke correctheid (oef, daar raak je een gevoelige snaar mee). Het is een soort van therapeutische klaagzang, maar dan op een hele geestige en scherpe manier.

En dat is precies wat het boek zo aantrekkelijk maakt. We herkennen onszelf in haar frustraties. Wie heeft er nou nooit de neiging gehad om iemand die met open mond zit te kauwen een lesje manieren te leren? Of om de persoon die op de roltrap links staat te blokkeren subtiel aan te duwen (nee, grapje! Niet doen, echt niet.)?

Waarom zou je het lezen (of juist niet)?

Nu denk je misschien: "Waarom zou ik een boek lezen over dingen die iemand haat? Heb ik niet genoeg dingen om me al aan te ergeren?" Dat is een valide vraag. Maar hier zijn een paar redenen waarom "Dingen Die Ik Haat" toch de moeite waard zou kunnen zijn:

• Herkenbaarheid: Zoals ik al zei, de kans is groot dat je veel van de dingen die Astrid Boonstoppel haat, zelf ook irritant vindt. En dat geeft een soort van bevrijdend gevoel. Je bent niet alleen! Er zijn meer mensen die zich ergeren aan de kleine ongemakken van het leven.
• Humor: Boonstoppel schrijft met een scherpe pen en een flinke dosis humor. Zelfs als je het niet met haar eens bent, zul je waarschijnlijk toch moeten lachen om haar spitsvondigheden. (Of je rolt met je ogen. Kan ook.)
• Relativering: Misschien leer je door het boek ook om je eigen irritaties wat te relativeren. Als je ziet dat iemand zich druk maakt om dingen die jij totaal onbelangrijk vindt, besef je dat jouw eigen ergernissen misschien ook niet zo belangrijk zijn.
• Gespreksstof: "Dingen Die Ik Haat" is een perfect boek om te bespreken met vrienden en collega's. Wedden dat er interessante discussies ontstaan over wat wel en niet acceptabel is in de samenleving?

Maar er zijn natuurlijk ook redenen om het boek over te slaan:

• Negativiteit: Het is nou eenmaal een boek vol negativiteit. Als je op zoek bent naar een oppepper, dan is dit misschien niet de beste keuze. (Kijk dan liever naar schattige kattenfilmpjes op YouTube.)
• Eensgezindheid is geen garantie: Je bent het misschien niet eens met alles wat Boonstoppel schrijft. Sommige van haar meningen zijn best controversieel. (Bereid je voor op een paar pittige discussies.)
• Geen diepgang: Verwacht geen diepgaande analyses of complexe filosofieën. Het is vooral luchtig en onderhoudend. (Perfect voor op het strand dus!)

Een paar voorbeelden van de dingen die Astrid Boonstoppel haat (om je een idee te geven):

• Mensen die in de supermarkt ellenlang discussiëren over welk merk pasta ze zullen kiezen. (Serieuuuus, kies gewoon iets en ga verder! Er staan nog tien mensen achter je.)
• Wachtmuziek bij de klantenservice. (Het is vaak dezelfde irritante melodie die na 3 seconden al op repeat gaat. Tortuur!)
• Mensen die op de roltrap blijven staan. (Loop door! Het is geen lift!)
• Te luide eters. (Sluurp... smak... krak... Stop alsjeblieft!)
• Politieke correctheid die doorslaat. (Oké, dit is een beetje een controversiële, maar ik begrijp wat ze bedoelt.)

Conclusie: Haten of Laten?

Dus, "Dingen Die Ik Haat" van Astrid Boonstoppel: een aanrader? Dat hangt ervan af. Als je op zoek bent naar een luchtig, humoristisch en herkenbaar boek over alledaagse irritaties, dan is het zeker de moeite waard. Maar als je een hekel hebt aan negativiteit en controversiële meningen, dan kun je het misschien beter overslaan. (Of je leest het stiekem toch, en je geeft het nooit toe.)

Uiteindelijk is "Dingen Die Ik Haat" een spiegel. Het laat je zien waar je je zelf aan ergert, en waarom. En soms is dat best confronterend, maar ook heel grappig. En wie weet, leer je er zelfs van. (Of niet. Dat is ook prima.)

En nu ga ik maar eens een fatsoenlijke cappuccino zetten. Zonder verbrande sokken-smaak. Want dat, dat haat ik pas echt.