Die Schrijver Heeft Zijn Prijs

Ken je dat? Dat moment dat je denkt: "Nou, dit is wel een lekker taakje, hier ga ik eens even lekker voor zitten." Alsof je een reep chocola ziet liggen op de keukentafel, net nadat je jezelf voorgenomen had om gezond te doen. Je weet dat het niet verstandig is, maar de verleiding... oeh la la.

Zo voelt het soms ook als je een creatieve uitdaging aangaat. Of het nou het schrijven van een artikel is, het ontwerpen van een logo, of het bakken van die ingewikkelde taart uit dat ene kookboek dat al stof ligt te happen. In eerste instantie is het allemaal heerlijk. Je voelt je een soort van kunstenaar, een magiër met pen, potlood, of garde.

De Roze Wolk en de Harde Landing

Die eerste fase, die roze wolk, is fantastisch. De ideeën stromen binnen, de woorden vliegen over het papier (of het scherm), en je voelt je… briljant! Je ziet jezelf al zitten, straks, badend in de spotlights, met een glas champagne in je hand en een Oscar in de andere. Of misschien ‘slechts’ een complimentje van je baas, maar hey, details, details.

Maar dan… KRAK. Alsof je diezelfde reep chocola, na de eerste paar heerlijke stukjes, helemaal in één keer probeert weg te werken. De misselijkheid slaat toe, de smaak is niet meer zo lekker, en je begint je af te vragen waarom je dit in vredesnaam deed.

Want dat is dus de prijs van het schrijverschap (of het ontwerpschap, of het bakselaarschap, you get the gist). Het moment dat de inspiratie opdroogt, de deadline nadert, en je je realiseert dat je nog HELEMAAL NIET klaar bent. En dat wat je tot nu toe hebt geproduceerd, eigenlijk best wel… meh… is.

Herkenbaar? Ik dacht het al. Wie heeft er niet eens met knikkende knieën naar een leeg Word-document gestaard, wanhopig zoekend naar die ene, perfecte zin die alles zal veranderen? Wie heeft er niet eens een uur lang op Pinterest rondgestruind, zogenaamd voor ‘inspiratie’, maar eigenlijk gewoon om uit te stellen?

De Duivelse Details

De duivel zit ‘m in de details, zeggen ze. En dat is zeker waar. Het is niet zozeer het schrijven zelf dat zo zwaar is, maar al dat andere gedoe eromheen. Het eindeloze herschrijven, de correcties, de feedback (die je eigenlijk niet wilt horen, maar die je toch nodig hebt). Het is net als het schoonmaken van de keuken nadat je die fantastische taart gebakken hebt. Niemand heeft zin om dat te doen, maar het moet gebeuren.

En dan heb je nog de twijfel. Oh, die sluipende twijfel! Die kleine stem in je hoofd die je constant vertelt dat je niet goed genoeg bent, dat iemand anders dit veel beter zou kunnen, dat je eigenlijk maar gewoon moet stoppen en een baan bij de supermarkt moet zoeken.

Die stem is een pest, maar hij is er. En de enige manier om hem te verslaan, is door hem te negeren. Door gewoon door te gaan. Door te weten dat elk succes, hoe klein ook, het waard is.

De Oplossingen (voor de momenten dat je het echt niet meer ziet zitten)

Oké, oké, genoeg geklaag. Wat kun je er dan aan doen, als die prijs van het schrijverschap (of elk ander creatief ‘schap’) te hoog lijkt te worden? Hier zijn een paar tips, uit eigen ervaring:

• Stap weg. Serieus. Ga iets anders doen. Maak een wandeling, kijk een stomme serie, ga met de hond spelen. Geef je brein even rust. Vaak komen de beste ideeën als je er niet actief naar op zoek bent.
• Praat erover. Ventileer je frustraties. Bel een vriend, klaag tegen je partner, schrijf het op in je dagboek. Soms helpt het al om gewoon even alles eruit te gooien.
• Deel het op. Grote taken zijn intimiderend. Breek je project op in kleinere, behapbare stukjes. Focus je op één ding tegelijk. Alsof je die reep chocola toch in kleine blokjes eet.
• Geef jezelf een beloning. Elke keer als je een stap hebt gezet, hoe klein ook, trakteer jezelf op iets leuks. Een kop koffie, een stukje chocola (ja, echt!), een half uurtje Netflix.
• Wees lief voor jezelf. Niet alles hoeft perfect te zijn. Soms is ‘goed genoeg’ ook goed genoeg. Accepteer dat je fouten maakt, en leer ervan.

En misschien wel het belangrijkste: onthoud waarom je dit doet. Wat is je motivatie? Wat wil je bereiken? Als je dat helder voor ogen hebt, is het makkelijker om door de moeilijke momenten heen te komen.

De Uiteindelijke Beloning

Want uiteindelijk, uiteindelijk, is die prijs het waard. Het moment dat je je artikel af hebt, je logo klaar is, je taart uit de oven komt… dat gevoel is onbetaalbaar. De trots, de voldoening, de opluchting… dat is de echte beloning. Het is alsof je die hele reep chocola in één keer had mogen opeten, zónder de misselijkheid achteraf. Oké, misschien niet helemaal, maar je snapt het idee.

Dus de volgende keer dat je denkt: "Die schrijver heeft zijn prijs," denk dan ook aan de beloning. Denk aan het moment dat je klaar bent, dat je iets moois hebt gecreëerd, dat je je doel hebt bereikt. En denk eraan: je bent niet alleen. We zitten allemaal in hetzelfde schuitje.

Nu ga ik zelf maar weer eens aan de slag. Met dit artikel. Want eerlijk is eerlijk, de prijs begint alweer te knagen. Maar ik weet ook dat de beloning straks des te groter zal zijn.

Succes! En onthoud: keep writing (or designing, or baking, or whatever you're doing)!