Diary Of An Oxygen Thief

Oké, luister, je gaat dit geweldig vinden. Ik ga je namelijk vertellen over een boek. Een boek dat me in eerste instantie boos maakte, toen een beetje verdrietig, en uiteindelijk... ach, laten we het erop houden dat het een complexe relatie is. Het boek heet "Diary of an Oxygen Thief". Klinkt al veelbelovend, toch? Als een soort slechte actiefilm uit de jaren '90. Alleen dan zonder ontploffingen. Of misschien wel, in figuurlijke zin. We gaan het zien!

Het mysterie van de Auteur

Om te beginnen: niemand weet wie dit boek heeft geschreven. Serieus. Het is alsof Banksy besloot om een roman te schrijven in plaats van muren te bekladden. Het boek werd in eigen beheer uitgegeven en het is alsof de auteur een rookgordijn heeft opgetrokken van geheimzinnigheid. Er zijn theorieën genoeg, variërend van een boze ex tot een marketingstunt van een uitgeverij, maar tot op heden: geen idee! En dat is half de fun, toch? Het geeft het boek een soort underground, verboden vrucht aura. Je voelt je meteen een stuk cooler als je het aan het lezen bent. Zo van: "Ja, ik lees dingen die jij niet mag weten." Alsof je een geheim agent bent, maar dan met een boek in plaats van een pistool. (En laten we eerlijk zijn, een boek is een veel veiliger wapen.)

De anonimiteit van de auteur is trouwens best ironisch, aangezien het boek zó persoonlijk is. Het voelt alsof je rechtstreeks in het dagboek van iemand zit te snuffelen (wat, technisch gezien, ook zo is). Alleen dan is het dagboek van iemand die niet per se je beste vriend zou worden. Meer iemand die je van een afstandje bekijkt en denkt: "Oef, die maakt wat mee."

Waar gaat het dan over? (Spoiler Alert: Het is best wel uh...)

Het verhaal is... tja, hoe zal ik het zeggen... complex. Het draait om een man, laten we hem even "De Zuurstofdief" noemen, die... geen held is. Helemaal niet. Hij is een narcistische, manipulatieve kerel die vrouwen slecht behandelt. Ik zei toch dat het geen heldenverhaal was? Het boek beschrijft zijn relaties (of het gebrek daaraan) op een soms pijnlijk eerlijke manier. Het is alsof je naar een auto-ongeluk kijkt: je weet dat je weg zou moeten kijken, maar je kunt het gewoon niet laten.

De Zuurstofdief beschrijft zijn gedachten, zijn motieven, zijn daden... en dat alles zonder veel zelfreflectie. Het is confronterend, ongemakkelijk en soms ronduit walgelijk. Maar het is ook... fascinerend. Omdat het laat zien hoe iemand kan denken, hoe iemand zich kan gedragen, en hoe iemand zich kan rechtvaardigen, zelfs als hij fout zit. Het is alsof je een kijkje krijgt in de duistere krochten van de menselijke psyche. En wie wil dat nou niet?

Dus, om het even samen te vatten:

• De Zuurstofdief is geen leuk persoon. Echt niet.
• Hij behandelt vrouwen slecht. Heel slecht.
• Het boek is confronterend, ongemakkelijk en soms walgelijk.
• Maar het is ook fascinerend.

Klinkt als het perfecte boek voor een gezellige avond, toch? Misschien niet. Maar het is wel een boek dat je aan het denken zet. En dat is toch wat we willen, uiteindelijk? Dat een boek meer doet dan alleen maar tijd verdrijven?

De Kunst van het Controversieel Zijn

Nu, "Diary of an Oxygen Thief" is niet zonder controverse. Sommige mensen vinden het walgelijk. Ze vinden dat het gedrag van de hoofdpersoon wordt verheerlijkt, dat het vrouwenhaat is, en dat het gewoon een slecht boek is. En weet je wat? Ze hebben misschien wel een punt. Het is zeker geen boek voor iedereen. Het is geen boek dat je aan je oma zou geven voor haar verjaardag (tenzij je oma een heel open-minded en enigszins masochistische smaak heeft, natuurlijk).

Maar andere mensen (waaronder ikzelf, met enige tegenzin) vinden het boek interessant. Ze vinden dat het een eerlijk, zij het pijnlijk, beeld geeft van een bepaalde type man. Ze vinden dat het aanzet tot reflectie over relaties, over macht, en over de manier waarop we met elkaar omgaan. En ze vinden dat het, ondanks alles, een goed geschreven boek is. De auteur (wie hij/zij ook is) heeft een vlotte, pakkende schrijfstijl die je meesleept in het verhaal, zelfs als je het er niet mee eens bent.

Dus, wat is het nou? Een meesterwerk of een stuk stront? Ik denk dat het ergens in het midden zit. Het is een boek dat je uitdaagt, dat je provoceert, en dat je laat nadenken. En dat is toch wat goede kunst hoort te doen?

Moraal van het verhaal? (Of het gebrek daaraan)

Is er een moraal aan dit verhaal? Ik weet het niet. Misschien is de moraal dat mensen soms vreselijke dingen doen, en dat we moeten proberen te begrijpen waarom. Misschien is de moraal dat we onszelf en elkaar eerlijk moeten durven aankijken, ook als het pijnlijk is. Of misschien is er helemaal geen moraal, en is het gewoon een verhaal over een man die zich als een eikel gedraagt. Wie zal het zeggen?

Feit is dat "Diary of an Oxygen Thief" een boek is dat je niet snel zult vergeten. Of je het nu haat of ervan houdt, het zal je raken. En dat is toch het belangrijkste, uiteindelijk? Dat een boek je iets doet voelen? Zelfs als dat gevoel ongemakkelijk, verwarrend of zelfs een beetje walgelijk is?

Conclusie (of iets dergelijks)

Dus, zou ik "Diary of an Oxygen Thief" aanraden? Dat hangt ervan af. Ben je op zoek naar een feel-good verhaal met een happy end? Dan is dit zeker niet het boek voor jou. Ben je op zoek naar een boek dat je uitdaagt, dat je provoceert en dat je aan het denken zet? Dan zou je het misschien eens moeten proberen. Maar wees gewaarschuwd: het is geen makkelijke kost. En je zou er zomaar een paar levenslessen van kunnen leren... of juist niet. Misschien word je er alleen maar boos van. Maar hey, dat is ook een ervaring, toch?

En wie weet, misschien ontrafel je wel het mysterie van de auteur. Als je dat lukt, laat het me dan weten. Ik ben reuze benieuwd. En misschien kunnen we er samen een boek over schrijven. "The Mystery of the Oxygen Thief Hunter". Klinkt goed, toch? Ik zie de Netflix-serie al voor me!

Dus, ga je het lezen? Ik ben benieuwd! En onthoud: lees op eigen risico! Je bent gewaarschuwd. Oh, en adem goed door. Want wie weet... misschien kom je wel zuurstof tekort tijdens het lezen van dit boek. In dat geval: niet mijn schuld!