Devil All The Time Book

Oké, laten we het even over The Devil All the Time hebben. Niet die vervelende collega die je koffie steelt (al zou dat ook een goede titel zijn voor een horrorverhaal). Nee, ik heb het over dat boek, die dikke pil van Donald Ray Pollock waar iedereen het over had, en daarna ook weer niet. Het soort boek waar je vader over zou zeggen: "Da's me te deprimerend," en je hippe nichtje op Insta zou plaatsen met de hashtag #darkreads #mood.

Waar gaat het over? Nou, stel je voor, je bent een regisseur en je probeert de perfecte horrorfilm te maken. Je pakt een flinke dosis religieuze waanzin, een scheutje oorlogstrauma (want, waarom niet?), een lepel hillbilly-geweld, en flink wat familiegeheimen. Hussel dat alles door elkaar in een shaker met een beetje southern gothic sfeer, en voilà: The Devil All the Time! Klinkt als een cocktail waar je misselijk van zou worden, toch? Maar geloof me, het is fascinerend, net als die reality show waar je eigenlijk te goed voor bent, maar toch blijft kijken.

Het leven, een lijdensweg (vooral in Knockemstiff, Ohio)

Het boek speelt zich af in Knockemstiff, Ohio (alleen de naam al!) en de omliggende gebieden. Denk aan achterafweggetjes, vervallen kerken, en mensen die het niet breed hebben. Je kent het wel. Het is een beetje zoals die keer dat je per ongeluk een afslag nam tijdens je vakantie en ineens in een spookdorp terechtkwam. Alleen dan nog sinisterder. Iedereen daar lijkt wel te worstelen met iets, een demon, een verlies, een trauma. Kortom, niemand heeft het makkelijk. Beetje zoals het echte leven, maar dan maal tien.

En die personages? Holy moly, wat een verzameling. Neem nou Willard Russell, een oorlogsveteraan die na de oorlog probeert zijn draai te vinden. Hij is religieus, maar op een manier die je kippenvel geeft. Hij ziet overal tekens en offers, en dat leidt natuurlijk tot… laten we zeggen, onaangename situaties. Het is het soort religie waardoor je je afvraagt of je wel vaker naar de kerk moet gaan, of juist minder. Zoals die preek van je oom Henk tijdens Kerst, die steeds vreemder wordt naarmate de avond vordert.

De jeugd van Arvin: Van onschuldig jochie tot…

En dan is er natuurlijk Arvin, Willards zoon. Arvin is de spil van het verhaal, de rode draad die alles verbindt. Hij groeit op in een omgeving waar geweld en ellende de norm zijn. Stel je voor dat je je hele jeugd lang naar een soort documentaire over menselijke misère moet kijken, zonder de mogelijkheid om de tv uit te zetten. Dat is het leven van Arvin. Hij wordt gehard door de omstandigheden, en ontwikkelt een eigen gevoel voor rechtvaardigheid. Eentje die, laten we zeggen, niet altijd even volgens de regels gaat. Het is het soort rechtvaardigheid waar je misschien wel begrip voor hebt, maar waar je toch een beetje bang van wordt.

Hij is een beetje zoals die stille jongen op de middelbare school die je nooit helemaal kon peilen. Je wist dat er iets broeide onder de oppervlakte, maar je kon er je vinger niet op leggen. En dan, ineens, gebeurt er iets waardoor je alles begrijpt. Je hoopt dat Arvin het beter gaat krijgen, maar je weet diep van binnen dat het lot hem niet gunstig gezind is. Beetje zoals het gevoel dat je hebt als je je favoriete personage in een serie een slechte beslissing ziet nemen.

Predikers en zondaars: Een duistere mix

Het boek is vol met foute predikers. Mannen die het woord van God misbruiken om hun eigen duistere verlangens te bevredigen. Het is het soort hypocrisie waar je je vreselijk aan ergert. Denk aan die politicus die preekt over familiewaarden, maar ondertussen een geheime affaire heeft. Of die influencer die je vertelt hoe belangrijk duurzaamheid is, terwijl ze zelf de hele wereld overvliegt voor een fotoshoot. Het is die dubbele moraal die je zo woedend maakt.

Één van die predikers, Teagardin, is getrouwd met Arvins adoptiezus. Hij is zo’n type die eruitziet alsof hij rechtstreeks uit een western is gestapt. Oprecht en authentiek… totdat je achter zijn ware aard komt. Hij is het levende bewijs dat schijn bedriegt. Je hoopt oprecht dat hij een keertje hard tegen de lamp loopt. En als ik eerlijk ben… dat gebeurt ook. Want ja, karma is soms een bitch!

De personages in dit boek zijn kapot, beschadigd, en verloren. Ze zoeken naar betekenis, naar verlossing, maar vinden vaak alleen maar meer ellende. Ze zijn een spiegel van onze eigen worstelingen, onze eigen fouten, onze eigen donkere kant. Het is een confronterende spiegel, dat wel. Het is alsof je gedwongen wordt om je eigen lelijkste gezicht te bekijken.

Waarom je dit (misschien) wel wilt lezen

Oké, ik heb het nu vooral gehad over de duistere kant van het boek. Maar waarom zou je het dan toch lezen? Nou, ten eerste is het verschrikkelijk goed geschreven. Pollock heeft een rauwe, ongepolijste stijl die je direct meesleurt in het verhaal. Zijn zinnen zijn krachtig, zijn beschrijvingen zijn beeldend, en zijn dialogen zijn levensecht. Het is poëzie in de modder, zeg maar.

Ten tweede is het verhaal spannend. Je wilt weten hoe het afloopt met Arvin, met de predikers, met al die andere verloren zielen. Je wilt weten of ze uiteindelijk hun weg naar verlossing vinden, of dat ze ten onder gaan aan hun eigen demonen. Het is een rollercoaster van emoties, een achtbaanrit door de hel.

En ten derde, en misschien wel het belangrijkste, is het boek een spiegel van de menselijke conditie. Het laat zien hoe goed en kwaad met elkaar verweven zijn, hoe liefde en haat hand in hand kunnen gaan, hoe hoop en wanhoop elkaar afwisselen. Het is een boek dat je aan het denken zet, dat je confronteert met je eigen waarden, dat je laat zien dat het leven niet altijd eerlijk is. Of zoals mijn oma zou zeggen: "Het leven is geen ponykamp."

Dus, ja, The Devil All the Time is geen makkelijk boek. Het is geen boek dat je leest voor je plezier, of om even lekker te ontspannen. Het is een boek dat je uitdaagt, dat je schokt, dat je raakt. Maar als je op zoek bent naar een verhaal dat je niet snel zult vergeten, een verhaal dat je aan het denken zet, een verhaal dat je diep van binnen beroert… dan is dit het boek voor jou. Alleen misschien niet vlak voor het slapen gaan. En misschien ook niet als je net een scheiding achter de rug hebt. Of als je net ontslagen bent. Oké, misschien is het gewoon geen boek voor iedereen. Maar als je er de ballen voor hebt… geef het een kans!

Oh, en als je het boek uit hebt en je voelt je een beetje down? Kijk dan gewoon een aflevering van The Great British Bake Off. Dat helpt altijd. Echt.