Der Graf Von Monte Christo

Oké, luister goed, want dit is een verhaal waar je u tegen zegt. We hebben het over De Graaf van Monte Cristo, een baksteen van een boek van Alexandre Dumas (père, hè, de versie met talent). Denk aan 1200 pagina's wraak, verraad, vermommingen en... ja, nog meer wraak. Het is alsof Tarantino een 19e-eeuwse Franse soapopera heeft geregisseerd. En geloof me, je wilt hier alles over weten.

Het begint allemaal met een romantische bruiloft... eh, bijna

Stel je voor: Edmond Dantès, een jonge, onschuldige zeeman (lees: bloedmooie vent, als je het aan de dames van toen vraagt), staat op het punt te trouwen met de beeldschone Mercédès. Het leven lacht hem toe! Hij wordt zelfs kapitein! Champagne! Confetti! ...Toch?

Niet dus. Alsof het lot een sadistische grapjas is, wordt Edmond vlak voor zijn bruiloft gearresteerd. Waarom? Omdat een paar jaloerse kwallen een complot hebben gesmeed. Ja, jaloezie. Het oudste kwaad ter wereld. Denk aan Regina George in de 19e eeuw, maar dan met een snor en een degen. Plus een enorme hekel aan succesvolle vissers.

Wie zijn die rottige complotteurs?

• Danglars: De penningmeester op Edmond's schip, die jaloers is op Edmond's promotie. Hij is zo'n type dat altijd klaagt over de koffie, maar er wel drie bekers van drinkt.
• Fernand Mondego: Edmond's 'vriend' (lees: slang in het gras) die smoorverliefd is op Mercédès. Hij is zo'n type dat zegt dat hij je steunt, maar in het geheim hoopt dat je over een banaan uitglijdt.
• Villefort: Een ambitieuze officier van justitie die zijn eigen carrière belangrijker vindt dan gerechtigheid. Hij is zo'n type dat zelfs zijn eigen oma zou verraden voor een promotie.

Deze drie heren (en hun snode plannetjes) zorgen ervoor dat Edmond in de beruchte gevangenis Château d'If belandt. Een plek waar hoop sterft en de enige decoratie stenen muren zijn. Vakantieoord, not.

De ontsnapping: Meer dan een zwempartijtje

Edmond zit jarenlang in die kerker te rotten. Hij is boos, bitter en waarschijnlijk heel vies. Maar dan ontmoet hij Abbé Faria, een oudere medegevangene. Abbé Faria is een soort wandelende encyclopedie, een genie, een leraar, en... oh ja, hij weet waar een enorme schat verborgen ligt.

Abbé Faria leert Edmond alles wat hij moet weten: talen, wetenschap, zwaardvechten, politiek... De complete 'How to Become a Supervillain'-cursus, zeg maar. Maar dan zonder het 'villain'-gedeelte. Of... toch wel?

Na een spectaculaire (en ronduit ongeloofwaardige) ontsnapping, waarbij Edmond zich in de plaats van Abbé Faria's lijk verstopt (brrr!), zwemt hij naar vrijheid. En dan begint het echte avontuur.

De metamorfose: Van zeeman naar Graaf

Edmond vindt de schat (duh!) en wordt in één klap schatrijk. Hij gebruikt zijn nieuwe fortuin om zichzelf opnieuw uit te vinden. Hij wordt De Graaf van Monte Cristo: een mysterieuze, elegante, onvoorstelbaar rijke man met een ondoorgrondelijke blik en een... tja, laten we zeggen 'complex' gevoel voor rechtvaardigheid.

Hij reist de wereld rond, verzamelt kennis en bondgenoten, en bereidt zich voor op zijn wraak. Hij is een soort Batman, maar dan met een betere garderobe en minder trauma (nou ja, minder?).

Wraak, zoet als honing (of misschien bitter als gal?)

De Graaf van Monte Cristo komt terug naar Frankrijk en begint subtiel de levens van zijn vijanden te ontrafelen. Hij speelt hun angsten en ambities tegen elkaar uit, hij ruïneert hun carrières, hij vernietigt hun reputaties. Het is een schaakspel met menselijke levens, en de Graaf speelt het meesterlijk. Alsof hij een reality-tv show regisseert waar de verliezers permanent uitgeschakeld worden.

Maar hier wordt het ingewikkeld. Want wraak is zelden zo zwart-wit als het lijkt. De Graaf veroorzaakt onbedoeld leed aan onschuldige mensen. Zijn wraak wordt een soort destructieve orkaan die alles op zijn pad verwoest.

Het morele dilemma: Is wraak het waard?

Dat is de grote vraag die Dumas ons voorlegt. Is het oké om wraak te nemen, zelfs als je onrecht is aangedaan? Is het oké om het recht in eigen hand te nemen, zelfs als de wet je heeft gefaald?

De Graaf worstelt zelf met deze vragen. Hij ziet de gevolgen van zijn acties en begint te twijfelen. Is hij een held of een schurk? Is hij bezig met gerechtigheid of met puur sadisme?

En dan is er nog de liefde. Mercédès, de vrouw van wie hij ooit hield, is nu getrouwd met zijn aartsvijand Fernand. De confrontatie tussen hen is onvermijdelijk. Het is een emotioneel mijnenveld vol spijt, verlies en onvervulde dromen.

Het einde: Een beetje bitterzoet

Het einde van De Graaf van Monte Cristo is... nou ja, je moet het zelf lezen. Maar ik kan je wel vertellen dat niet iedereen krijgt wat ze verdienen. Sommige schurken komen ermee weg, sommige helden lijden onnodig, en sommige romances eindigen tragisch. Het is het echte leven, maar dan met meer drama en een Franse flair.

De Graaf leert dat wraak een holle overwinning is. Het brengt geen vrede, het brengt geen geluk, het brengt alleen maar meer pijn. Uiteindelijk kiest hij voor vergeving en loslaten. Hij verlaat Frankrijk en begint een nieuw leven, hopelijk een beetje minder dramatisch dan het vorige.

Waarom je dit boek (of de verfilming) moet checken

• Het is een episch verhaal vol avontuur, romantiek, en spanning.
• Het stelt belangrijke vragen over rechtvaardigheid, wraak en vergeving.
• Het is gewoon heel erg vermakelijk!
• Je kunt indruk maken op je vrienden door te doen alsof je een expert bent op het gebied van 19e-eeuwse Franse literatuur.
• En laten we eerlijk zijn, wie houdt er niet van een goed wraakverhaal?

Dus, pak dat boek (of zet de film aan), pak een kop koffie (of een glas wijn), en laat je meeslepen door het verhaal van De Graaf van Monte Cristo. Je zult er geen spijt van krijgen. (Behalve misschien als je slaap nodig hebt, want je blijft lezen tot in de kleine uurtjes.)

En onthoud: wraak is een gerecht dat het best koud geserveerd wordt... maar soms is het beter om het gewoon te laten staan.