De Wollef En De Seve Geitjes

Hé hallo! Zin in een babbeltje over een superklassiek sprookje? Eentje die je waarschijnlijk al kent van je oma, of misschien zelfs van haar oma? We gaan het hebben over... De Wolf en de Zeven Geitjes! Jaaa, die met die gemene wolf en die slimme mama-geit. Je weet wel, die ene!

Koffie staat klaar? Prima. Laten we beginnen.

Oké, even voor degenen die stiekem toch hun sprookjeskennis een beetje hebben verwaarloosd (geen schande hoor, gebeurt de besten!): het verhaal draait om een moedergeit die, heel verantwoordelijk, zeven geitjes heeft. Ze is vaak weg, boodschappen doen, of misschien wel geitjes-yoga geven, wie zal het zeggen? Maar elke keer dat ze weggaat, waarschuwt ze haar kids voor die viespeuk van een wolf.

Want die wolf, die is niet te vertrouwen. Die wil ze opeten! Logisch toch? Geitjes zijn best lekker, denk ik? (Niet dat ik het weet, ik ben geen wolf, haha!)

Dus mama-geit zegt: "Kijk uit voor die wolf! Hij zal zich vermommen. Hij zal proberen jullie te misleiden! Doe de deur NOOIT open voor een vreemde!" Slimme mama, toch? Je zou bijna denken dat ze zelf ook een keer bijna was opgegeten.

En wat gebeurt er? Nou, je raadt het al. Mama is nog niet de hoek om, of daar is de wolf al!

De Wolf's Knappe Vermommingen (NOT!)

De wolf, die is natuurlijk niet achterlijk (hoewel, een beetje misschien wel). Hij weet dat hij niet zomaar naar de deur kan gaan en "Open doen! Ik ben de gezellige postbode!" kan roepen. Dat zou natuurlijk VEEL te doorzichtig zijn.

Dus wat doet hij? Hij probeert zich te vermommen. En hier wordt het pas echt hilarisch. De eerste keer probeert hij zijn stem te veranderen. Hij maakt hem hees en zegt iets in de trant van: "Kindjes, doe open! Jullie mama is er!" Maar ja, zeven geitjes hebben oren, hè? Die horen meteen dat die stem véél te ruw is voor hun lieve mama.

En ze roepen terug: "Jij bent helemaal onze mama niet! Jouw stem is veel te hees! Jij bent die vieze wolf!" Goed zo, geitjes! Goed opgelet!

De wolf, die baalt natuurlijk als een stekker. "Shit," denkt hij (of misschien wel iets wolfserigs, zoals "Grauw!"). "Dat is niet gelukt. Ik moet iets anders verzinnen!"

Dus hij gaat naar de winkel (waar wolven blijkbaar gewoon boodschappen kunnen doen) en koopt... honing! Honing! Om zijn stem te verzachten! Is dat niet krankzinnig grappig? Het idee alleen al!

Hij smeert liters honing in zijn keel (waarschijnlijk een behoorlijke kliederboel) en probeert het nog een keer. Deze keer is zijn stem iets zachter, maar nog steeds niet overtuigend genoeg.

De geitjes, die zijn niet achterlijk. Ze herkennen hem nog steeds! "Neehoor!" roepen ze. "Jouw stem is nog steeds te ruw! En bovendien heb je zwarte poten! Onze mama heeft witte pootjes!"

Die poten! Dat is echt de cherry on top. Zwarte poten, haha! Wat een amateur!

De wolf, die is inmiddels echt gefrustreerd. Je zou hem bijna zielig vinden... bijna.

De Finale Vermomming (En De Ultieme Blunder)

Dus wat doet die wolf? Hij gaat naar de bakker! En hij vraagt om... taartdeeg! Taartdeeg om zijn poten wit te maken! Seriously? Taartdeeg?! Dit is echt het domste plan ooit. Maar goed, de wolf is blijkbaar niet de slimste wolf in het bos.

Hij smeert zijn poten in met taartdeeg (nog meer geklieder, ik zie het al helemaal voor me) en keert terug naar het huisje van de geitjes. Nu, nu is hij er klaar voor!

Hij klopt aan (heel zachtjes, deze keer) en zegt met zijn nu-vrijwel-perfecte stem: "Kindjes, doe open! Jullie mama is er! Ik heb lekkere taart meegebracht!"

De geitjes, die zijn bijna overtuigd. Maar dan... dan kijkt het kleinste geitje (de slimste van het stel, natuurlijk) onder de deur door. En wat ziet hij? Witte pootjes! Maar... taartdeeg-witte pootjes!

"Wacht even," zegt hij. "Laat me eens goed kijken..." Hij kijkt nog een keer en ziet het taartdeeg zitten. "Het is de wolf!" roept hij. "Hij heeft zijn poten met taartdeeg ingesmeerd!"

De geitjes, die zijn nu helemaal zeker. Ze doen de deur NIET open.

Maar de wolf, die is nu echt WOEDEND. Hij stampt de deur in (dat had hij natuurlijk veel eerder kunnen doen, maar ja, dan hadden we geen leuk verhaal gehad, toch?).

De Wolf's Grote Geitjes-Slik-Festijn (En De Reddingsactie)

De wolf stormt naar binnen en begint de geitjes op te eten! Eén voor één! Slik! Slik! Slik! Je kunt het je bijna niet voorstellen, hè? Zo'n klein geitjes-huisje en zo'n grote wolf!

Zes geitjes verdwijnen in de buik van de wolf. Alleen het kleinste geitje (die slimme, die we net al noemden) weet zich te verstoppen. Hij kruipt in de kast (of onder het bed, of achter een gordijn, de details variëren een beetje, afhankelijk van welke versie je leest).

Als de wolf klaar is (en helemaal vol zit) gaat hij buiten liggen, onder een boom, om een dutje te doen. Hij snurkt zo hard, dat de hele buurt ervan wakker wordt!

En dan komt mama-geit thuis. Ze is natuurlijk geschokt als ze de deur open ziet staan en haar kindjes nergens kan vinden. Ze roept ze, maar niemand antwoordt.

Behalve... het kleinste geitje! Die komt uit zijn verstopplek gekropen en vertelt in tranen wat er is gebeurd.

Mama-geit is woedend! (Terecht, toch?). Ze bedenkt een slim plan.

De Geniale Reddingsactie (En De Moral van Het Verhaal)

Mama-geit gaat naar de plek waar de wolf ligt te snurken. Ze ziet hem liggen, met een dikke buik vol geitjes.

En wat doet ze? Ze haalt een schaar en een naald en draad. Ze snijdt de buik van de wolf open (brrr, beetje gruwelijk misschien, maar hij verdiende het!), bevrijdt de zes geitjes (die gelukkig nog leven) en vult de buik van de wolf met... stenen!

Daarna naait ze de buik van de wolf weer dicht. Kan die wolf er mooi mee zitten!

Als de wolf wakker wordt (en dat wordt hij vrij snel, met al die stenen in zijn buik) heeft hij enorme dorst. Hij strompelt naar de waterput om te drinken. Maar ja, met zo'n buik vol stenen is hij veel te zwaar!

Hij bukt zich voorover... en PLONS! Hij valt in de put en verdrinkt! Einde wolf!

Jippie! De geitjes zijn gered! Mama-geit is de held! En de wolf... die is lesje geleerd (hoewel, een dode wolf leert natuurlijk niet zo veel meer...).

En de moraal van het verhaal? Tja, die is duidelijk, toch? Luister naar je moeder! En doe NOOIT de deur open voor een vreemde! Zeker niet als hij je probeert te misleiden met honing en taartdeeg!

Zo, dat was het verhaal van De Wolf en de Zeven Geitjes. Wat vond je ervan? Toch wel een fijne klassieker, hè? Tot de volgende keer!