De Tuinvrouw En De Dood

Nou, luister eens naar dit! Ik zat laatst met een bakkie pleur in het café, en er ontstond een gesprek over rare boeken. Je kent het wel, zo'n avond waarop alles uit de hand loopt. En toen kwam 'De Tuinvrouw en de Dood' ter sprake. Meteen dacht ik: 'Oh jee, dit wordt interessant!' En geloof me, dat werd het ook.

Want, serieus, wie bedenkt zoiets? Een tuinvrouw én de dood? Klinkt als de titel van een low-budget horrorfilm met een gigantisch bloeddorstig konijn in de hoofdrol. Maar nee, dit is dus een roman van Selma Noort. En blijkbaar nog best wel populair ook. Nou, ik was benieuwd.

Waar gaat het nou eigenlijk over? (Spoiler alert: het is niet over moorddadige wortels)

Oké, even serieus. Het verhaal draait om Saar, een doodgewone tuinvrouw. Of nou ja, doodgewoon... ze heeft wel een heel bijzonder tuintje, omringd door hoge muren en vol met rare planten. En ze woont er helemaal alleen. Beetje mysterieus dus al. En dan, BOEM, de Dood staat voor haar neus. Niet als een enge skeletmannetje, maar als... nou ja, een man. Vrij relaxed, eigenlijk. Een soort moderne, geëmancipeerde Dood die gewoon even komt buurten.

De Dood, in dit geval, is niet echt van plan om Saar mee te nemen. Hij is meer een soort... consultant. Hij komt even checken of alles wel goed gaat in de tuin. Blijkbaar is die tuin namelijk cruciaal voor de balans in de wereld. Klinkt vergezocht? Zeker! Maar dat is juist de charme.

De tuin als metafoor (en nee, niet voor de overspannen woningmarkt)

Die tuin, dat is dus niet zomaar een lapje grond met een paar verdwaalde tulpen. Het is een metafoor. Kijk, nu wordt het interessant!. Een metafoor voor het leven zelf, de kringloop, alles wat groeit en bloeit en uiteindelijk weer vergaat. En Saar, die tuinvrouw, is de hoeder van die kringloop. Ze zorgt ervoor dat alles in balans blijft. Beetje een eco-strijder avant la lettre, dus.

En de Dood, die is er niet om alles kapot te maken, maar om te zorgen dat de balans niet doorslaat. Hij snoeit de boel bij, zorgt ervoor dat er ruimte is voor nieuwe groei. Beetje cru misschien, maar wel noodzakelijk. Denk maar aan de wildgroei aan onkruid in je eigen tuin als je er niks aan doet! Zelfde principe.

Wat maakt dit boek nou zo bijzonder?

Nou, er zijn verschillende redenen waarom dit boek de moeite waard is. Laten we ze even op een rijtje zetten:

• De originele insteek: Een tuinvrouw die bevriend raakt met de Dood? Wie bedenkt het! Het is in ieder geval allesbehalve cliché.
• De humor: Ondanks het serieuze onderwerp zit er genoeg humor in het verhaal. De dialogen tussen Saar en de Dood zijn vaak hilarisch. Denk aan droge opmerkingen en sarcastische steekjes.
• De diepgang: Onder al die humor schuilt een diepere boodschap over het leven, de dood en de acceptatie van de eindigheid. Niet te zwaar, maar wel aanwezig.
• De prachtige beschrijvingen: Selma Noort kan schrijven! Ze beschrijft de tuin en de personages op een manier dat je het helemaal voor je ziet. Je ruikt bijna de aarde en voelt de zon op je huid.

En dan nog even dit: het boek zet je aan het denken over je eigen leven. Hoe ga je om met de dingen die je overkomen? Accepteer je de veranderingen die op je pad komen? Of probeer je krampachtig vast te houden aan het oude? Vragen, vragen, vragen!

Is het een aanrader? (Ja, tenzij je allergisch bent voor bloemen)

Kortom, 'De Tuinvrouw en de Dood' is een origineel, humoristisch en ontroerend boek dat je aan het denken zet. Het is niet het meest diepzinnige meesterwerk aller tijden, maar het is wel een verfrissende en verrassende leeservaring. Als je houdt van boeken die net even anders zijn, dan is dit zeker een aanrader. En als je allergisch bent voor bloemen, dan kun je het altijd nog proberen... wie weet word je wel bekeerd.

En weet je wat het leukste is? Nadat ik het boek had gelezen, ging ik zelf in de tuin aan de slag. En ja hoor, ik betrapte mezelf erop dat ik tegen de planten aan het praten was. Misschien wachtte ik stiekem wel op de Dood, om even te vragen of ik het wel goed deed. Maar die liet zich helaas niet zien. Misschien was hij wel op vakantie of zo. Tja, zelfs de Dood heeft recht op een beetje vrije tijd, toch?

Nog even dit: wist je dat...

• De Dood in verschillende culturen op heel verschillende manieren wordt voorgesteld? Soms als een skelet met een zeis, soms als een mooie vrouw, soms als een... tuinvrouw? Oké, dat laatste klopt niet helemaal, maar het is wel een leuk idee!
• Selma Noort, de schrijfster, ook andere boeken heeft geschreven? Even googelen, en je hebt weer genoeg te lezen!
• Je van tuinieren heel gelukkig kunt worden? Het is bewezen! Dus hup, de tuin in! Misschien kom je de Dood wel tegen.

Dus, de volgende keer dat je in de boekhandel staat, en je weet niet wat je moet kiezen, denk dan even aan 'De Tuinvrouw en de Dood'. Het is misschien niet het meest voor de hand liggende boek, maar het is wel een boek dat je bij zal blijven. En wie weet, misschien leer je er nog iets van ook. Over het leven, de dood en de schoonheid van een goed onderhouden tuin. Proost!