De Schilder En De Prinses

Hé, heb je ooit gehoord van De Schilder en de Prinses? Nee? Nou, laat me je er even alles over vertellen! Zet je koffie maar vast klaar, want dit wordt een verhaaltje… oh, en een leuk verhaaltje, beloofd!

Het is dus een Belgische animatiefilm, je weet wel, zo'n film die je misschien in je jeugd al eens gezien hebt. Maar wacht, er is meer! Het is niet zomaar een tekenfilmpje, nee nee. Het is een verhaal over kunst, over kleur, en over de vraag: wat gebeurt er als je niet 'af' bent?

Oké, even de personages voorstellen. Je hebt de Tupins – de helemaal afgeschilderde figuren. Die denken natuurlijk dat ze de crème de la crème zijn, hè? Snap je 't al een beetje? (Ik gok van wel!)

Dan heb je de Pafinis. Die zijn maar half geschilderd. Beetje vergeten door de schilder, zo lijkt het. Ze voelen zich... nou ja, een beetje minderwaardig, kan ik je vertellen. Zie je het conflict al aankomen?

En dan zijn er nog de Reufs. Compleet blanco, gewoon een schets. Die worden natuurlijk helemaal gediscrimineerd! Wat een toestand, toch?

Maar goed, het verhaal begint met een prinses… Een Tupin-prinses, om precies te zijn! Mooi, statig, helemaal af. En ze is verliefd. Op een Pafini! Oei, dat is vragen om problemen, nietwaar?

De schilder, die zit nergens meer, die is verdwenen. Weggegaan. Spoorloos. Niemand weet waarom. Dus de Tupins, de Pafinis en de Reufs, die zitten opgescheept met hun eigen problemen, hun eigen vooroordelen, en geen idee waar hun 'maker' is gebleven. Best zielig, toch?

De prinses, genaamd Claire, en haar geliefde, Ramo, besluiten om op zoek te gaan naar de schilder. Ze hopen dat hij hen kan "afmaken", dat hij de Pafinis kan completeren en de Reufs een identiteit kan geven. Een zoektocht dus! En wat voor een!

Ze gaan dus op reis, en onderweg komen ze allerlei andere figuren tegen. Figuren uit andere, onvoltooide schilderijen. Zo zie je maar weer, je bent nooit alleen met je problemen, toch?

Het leuke is, dat je je tijdens het kijken echt gaat afvragen: wat betekent het eigenlijk om "af" te zijn? Is het echt zo erg om imperfect te zijn? Of zit de schoonheid juist in de imperfectie? Die vragen, die laat de film echt aan je over. Wel slim, toch?

De Diepere Betekenis (niet dat het per se diep is, hoor!)

Oké, oké, ik ga niet te filosofisch doen, beloofd. Maar De Schilder en de Prinses is meer dan alleen een schattig verhaaltje over pratende tekeningen. Het gaat ook over acceptatie, over anders zijn, en over de kracht van creativiteit.

Het is best een meta-verhaal. De schilder zelf, die is natuurlijk een soort van metafoor voor de kunstenaar, voor de maker. En de figuren in het schilderij, die zijn weer een metafoor voor ons, de mensen! Snap je? Alles is een metafoor! (Behalve koffie, koffie is gewoon koffie.)

Het thema van 'af' zijn is eigenlijk briljant. Want wat is 'af' eigenlijk? Is dat een perfect geschilderd gezicht, of is het iets anders? Is het het vinden van je identiteit, het accepteren van wie je bent? En wat als je maker je in de steek laat? Wat doe je dan?

De film durft echt vragen te stellen over de rol van de kunstenaar en de verantwoordelijkheid die hij of zij heeft ten opzichte van de creatie. Is het eerlijk om iets te creëren en het vervolgens achter te laten? Heftig, hè?

Waarom je 'm zou moeten kijken (als je tijd hebt, natuurlijk!)

Even samenvatten. Waarom zou je deze film moeten kijken? Nou, allereerst: het is gewoon een mooie film! De animatie is prachtig, de kleuren spatten van het scherm, en het verhaal is ontroerend en grappig tegelijk. Je gaat er echt in mee, geloof me!

Ten tweede: het is een film die je aan het denken zet. Niet op een zware, saaie manier, maar op een speelse manier. Je gaat nadenken over jezelf, over anderen, over de wereld om je heen. Best waardevol, toch?

En ten derde: het is een film die laat zien dat imperfectie oké is. Sterker nog, dat imperfectie juist mooi is. Dat je niet 'af' hoeft te zijn om waardevol te zijn. Dat is een boodschap die we allemaal wel eens kunnen gebruiken, niet?

Plus, het is gewoon een leuke film voor het hele gezin! De kinderen kunnen genieten van de avonturen van Claire en Ramo, en de volwassenen kunnen de diepere lagen van het verhaal ontdekken. Iedereen blij! (Als je 'm met z'n allen kijkt, tenminste!)

Maar serieus, als je een keer een avondje vrij hebt, zoek 'm op. Lekker onder een dekentje, kopje thee erbij (of koffie, whatever floats your boat!), en laat je meevoeren door het verhaal van De Schilder en de Prinses. Ik denk dat je er geen spijt van zult hebben.

Nog even wat trivia, voor de die-hard fans:

Wist je dat de film is geregisseerd door Jean-François Laguionie? Een echte vakman, hoor! Hij heeft al heel wat mooie animatiefilms op zijn naam staan. Even googelen, zou ik zeggen!

En wist je dat de film geïnspireerd is op het werk van Paul Klee? Die ken je vast wel, toch? Een beroemde kunstenaar met een heel eigen stijl. Kijk maar eens naar zijn schilderijen, dan zie je de overeenkomsten wel!

De film heeft ook best wat prijzen gewonnen! Dat zegt toch wel wat, hè? Is niet zomaar een of andere obscure Belgische film, De Schilder en de Prinses heeft echt wel indruk gemaakt.

Dus ja, dat was het wel zo'n beetje! Heb ik je enthousiast gemaakt? Ik hoop het wel! Ik vond het in ieder geval leuk om erover te kletsen. Misschien kijk ik 'm vanavond zelf ook wel weer! (Voor de tiende keer, of zo... Maar hé, wie telt er nou mee?)

En jij? Ga jij 'm kijken? Laat het me weten! Ik ben benieuwd wat je ervan vindt. Tot de volgende koffieklets!

Oh, en nog één ding: Vergeet niet om je eigen schilderij (van het leven, bedoel ik dan, hè?) zelf af te maken! Niemand anders kan dat voor je doen. Je bent je eigen kunstenaar!