De Laatste Duivel Die Sterft

Goh, waar zal ik eens beginnen over De Laatste Duivel Die Sterft? Het klinkt als een titel voor een heavy metal nummer, nietwaar? Of misschien een obscuur sprookje van Grimm, maar dan met meer bier. Je weet wel, zo'n verhaal dat je ouders je nooit voorlazen voor het slapengaan. 😉

Het is dus een toneelstuk. Een toneelstuk van Dimitri Leue. Ken je hem? Vlaamse acteur, schrijver, regisseur… kortom, een bezige bij. En eerlijk is eerlijk, hij flikt het wéér. Want dit stuk, jongens, dit stuk… het is anders.

Dus, waar gaat het over? Nou, de titel geeft het al een beetje weg, hè? De laatste duivel sterft. Maar waarom? En hoe? En vooral: wat gebeurt er dan? Het zijn vragen, vragen, vragen die je bekruipen. Zoals muggen op een zwoele zomeravond. Irritant, maar je blijft toch kijken.

Denk even mee: stel je voor, alle duivels... gewoon weg. Poef! Verdwenen. Geen hel meer, geen verleiding, geen Lucifer die met een brede grijns op zijn gezicht rondloopt. Klinkt hemels, toch? (Sorry, flauw grapje, ik kon het niet laten. 😂)

Maar is dat eigenlijk wel zo'n goed idee? Wie houdt de boel dan nog in evenwicht? Wie wijst ons op onze fouten? Wie geeft ons een lekker schuldgevoel na die extra portie frieten? 🤔 Je snapt 'm, hè? Het is niet zo simpel als 'duivel weg, iedereen happy'.

En dat is waar het stuk zo slim is. Het is niet zwart-wit. Het is alle tinten grijs daartussen. Het laat je nadenken over goed en kwaad, over verleiding en weerstand, over de noodzaak van een beetje chaos in een ogenschijnlijk perfecte wereld. Want is perfectie eigenlijk wel zo perfect? Vragen, vragen, vragen, ik zei het toch? 😉

Dus, we hebben die laatste duivel. Arme stakker. Hij voelt zich nutteloos, overbodig, een beetje zoals een videotheekmedewerker in 2024. (Oké, misschien een beetje een foute vergelijking, maar je begrijpt het idee.) Hij wil sterven, hij moet sterven, want anders stort de hele boel in. Maar hoe doe je dat als je de laatste van je soort bent?

De Cast & Co.

Leuk verhaal, maar zonder goede acteurs is het natuurlijk niks. En De Laatste Duivel Die Sterft heeft een ijzersterke cast. Echt mensen die je gelooft, die je meeslepen in hun verhaal. Ze spelen niet alleen maar rollen, ze leven ze. Je voelt hun twijfels, hun angsten, hun (soms zwarte) humor.

De regie zit ook snor. Dimitri Leue weet precies hoe hij de sfeer moet neerzetten, hoe hij de spanning moet opbouwen, hoe hij je moet laten lachen én huilen (misschien niet tegelijk, maar toch…). Het is alsof hij een dirigent is die een orkest van emoties aanstuurt. Prachtig gewoon! 👍

En dan het decor! Oh mijn hemel, het decor! Het is niet zomaar een achtergrondje, het is een personage op zich. Het ademt, het leeft, het speelt mee. Ik ga niet alles verklappen, want je moet het zelf zien, maar geloof me, het is de moeite waard. Denk aan een combinatie van Tim Burton en Magritte, en je zit in de buurt. 🎨

Maar wacht eens even, terug naar die duivel. Wat maakt hem nou zo bijzonder? Is hij gemeen? Is hij sluw? Is hij… stiekem best wel sympathiek? Dat is dus het knappe aan dit stuk: het geeft je geen makkelijke antwoorden. Het laat je zelf beslissen wat je van hem vindt. En dat is best wel confronterend, want wie bepaalt eigenlijk wat goed en kwaad is? 🤔

De Diepere Betekenis (of zo)

Oké, oké, ik ga niet te filosofisch worden. Maar er zit wel een serieuze ondertoon in De Laatste Duivel Die Sterft. Het gaat over verlies, over identiteit, over de zoektocht naar betekenis in een wereld die steeds complexer wordt. Het is een stuk dat je raakt, dat je aan het denken zet, dat je nog lang na de voorstelling bijblijft.

Het is een beetje zoals die ene droom die je niet kunt vergeten. Die droom die je blijft achtervolgen, die je blijft analyseren, die je blijft proberen te ontcijferen. Alleen is dit geen droom, dit is echt. (Althans, het voelt wel zo.) ✨

En laten we eerlijk zijn, wie heeft er tegenwoordig geen behoefte aan een beetje reflectie? We rennen allemaal maar door, van de ene afspraak naar de andere, van de ene deadline naar de andere. We vergeten soms om even stil te staan en na te denken over wat er echt belangrijk is.

De Laatste Duivel Die Sterft dwingt je om dat wel te doen. Om even afstand te nemen van de waan van de dag en je af te vragen: wat is mijn rol in dit alles? Wat zijn mijn waarden? Waar sta ik voor? En is die extra portie frieten nou echt zo erg? (Oké, sorry, flauw grapje, ik kon het wéér niet laten. 😂)

En weet je wat het mooiste is? Het stuk doet dit allemaal zonder prekerig te worden. Het is geen moraliserend vingertje dat je toewuift. Het is gewoon een eerlijk, oprecht verhaal dat je recht in je hart raakt.

Dus… Moet Je Gaan Kijken?

Ja, absoluut! Als je van theater houdt dat je aan het denken zet, dat je laat lachen én huilen, dat je nog lang na de voorstelling bijblijft, dan is De Laatste Duivel Die Sterft echt iets voor jou. Het is een unieke ervaring die je niet wilt missen.

En wie weet, misschien kom je er wel achter dat die laatste duivel stiekem ook in jou schuilt. (Maar dan wel een hele lieve, grappige duivel, natuurlijk. 😉) Dus, waar wacht je nog op? Koop die tickets en laat je verrassen!

Oh, en neem gerust een extra portie frieten voor me. Gewoon, omdat het kan. En omdat het leven te kort is om calorieën te tellen. Proost! 🍻