De Kronieken Van Narnia: De Reis Van Het Drakenschip 2010

Ken je dat gevoel, dat je tijdens een saaie zondagmiddag denkt: "Man, was ik maar even ergens anders?" Nou, De Kronieken van Narnia: De Reis van het Drakenschip uit 2010, dat is zo'n film die je precies dat gevoel geeft – maar dan in het kwadraat! Het is alsof je zelf in een kast stapt en ineens... poef! ...op een schip staat dat op weg is naar het einde van de wereld. En wie wil dat nou niet, in plaats van afwassen?

De Pevensies, maar dan iets minder

Oké, laten we eerlijk zijn, de Pevensies zijn in deze film niet allemaal meer van de partij. Peter en Susan zitten ergens te chillen (waarschijnlijk een diploma aan het halen ofzo), dus we hebben Edmund en Lucy die weer in Narnia belanden. Samen met hun neefje Eustace, een soort levende wandelende irritatie. Zie hem als die ene oom op familiefeesten die altijd foute grappen maakt – maar dan op een schip vol avonturiers.

Eustace is in het begin echt verschrikkelijk. Hij zeurt, klaagt, en is basically de reden waarom je tijdens een film af en toe je ogen rolt. Maar... spoiler alert ...hij ondergaat een transformatie! En nee, niet zo'n 'ik ga opeens gezond eten' transformatie, maar een echte: hij verandert in een draak! En dan realiseer je je, net als met die irritante oom: er zit misschien toch wel iets goeds in hem. Al is het maar om je een reden te geven om te lachen.

Het verhaal begint al meteen goed, in een beetje een aftandse woning in Engeland, wanneer Lucy een Narnia schilderij bewondert. Plotseling komt het water uit het schilderij golvend de kamer in en neemt Lucy, Edmund en die vervelende neef Eustace mee. Ze belanden in zee en worden gered door het Drakenschip, het schip van koning Caspian. Alsof je per ongeluk een verkeerde afslag neemt en in een piratenfilm belandt!

Avontuur en... Tandenpoetsen?

Het avontuur dat volgt is een aaneenschakeling van bizarre eilanden, enge wezens en uitdagingen die zo absurd zijn dat je je afvraagt wat de schrijvers gerookt hebben. Denk aan een eiland waar alles wat je droomt uitkomt (klinkt goed toch?), een onzichtbaar eiland waar je je diepste angsten onder ogen moet komen (minder goed), en een tovenaar die... nou ja, die dingen doet die alleen tovenaars doen.

En dan Caspian! Caspian is de stoere, knappe koning die natuurlijk een nobel doel heeft: hij zoekt de zeven verdwenen Lords van Narnia. Dat klinkt heel episch, en dat is het ook wel, maar je vraagt je soms af of hij niet gewoon even z’n administratie moet bijwerken. "Sorry jongens, ik ben even weg, ik moet wat Lords opsporen..." Alsof je je collega even appt dat je een pak melk gaat halen.

Onderweg zijn er momenten van broederschap, heldenmoed, en... een hoop praktische problemen. Want laten we eerlijk zijn, een schip is klein, en met zoveel mensen aan boord moet je toch af en toe je beurt afwachten om je tanden te poetsen. En die zeeslang? Die is vast ook niet blij met al dat afval dat in de zee belandt. Zelfs in een magische wereld zijn er gewoon vervelende praktische zaken.

Aslan is, zoals altijd, de morele kompas. Hij verschijnt wanneer je hem het hardst nodig hebt, zegt wijze dingen die je net niet helemaal begrijpt, en verdwijnt dan weer. Zie hem als die ene vriend die je altijd de juiste adviezen geeft, maar waar je pas achteraf achterkomt dat hij gelijk had.

De Reis van het Drakenschip is niet perfect. Soms zijn de special effects een beetje cheesy (denk aan de jaren '90, maar dan in 2010), en het verhaal is af en toe een beetje rommelig. Maar de film heeft een bepaalde charme die je moeilijk kunt weerstaan. Het is alsof je een oude, versleten trui draagt: hij is niet perfect, maar hij voelt wel vertrouwd en warm.

Waarom je 'm toch moet kijken

Ondanks de kleine minpuntjes is De Reis van het Drakenschip een film die je even meeneemt naar een andere wereld. Een wereld waar magie bestaat, waar je kunt vechten tegen het kwaad (of gewoon tegen een vervelende neef), en waar je uiteindelijk leert dat je jezelf moet overwinnen voordat je echt kunt groeien. En dat is iets waar we allemaal mee te maken hebben, of je nu op een Drakenschip zit of gewoon op de bank.

De film leert je dat moed niet betekent dat je geen angst voelt, maar dat je ondanks je angst toch doorgaat. Zoals Lucy die haar eigen schoonheid onder ogen moet komen. Wees eerlijk; wie heeft er nou nooit eens onzeker voor de spiegel gestaan? Of Edmund die temptationen onder ogen komt, zoals macht en rijkdom. Zelfde verhaal toch? Wie is er nou nooit in de verleiding gekomen om bijvoorbeeld iets te doen wat niet helemaal mag, om er zelf beter van te worden?

Bovendien is het gewoon leuk om naar te kijken! De locaties zijn prachtig, de actie is spannend, en er zitten genoeg grappige momenten in om je te vermaken. Het is een perfecte film voor een regenachtige dag, een familiefilmavond, of gewoon als je even wilt ontsnappen aan de realiteit.

Kijk, de les die ik uit De Reis van het Drakenschip haal? Soms moet je je gewoon overgeven aan het avontuur, zelfs als je bang bent of geen idee hebt waar je terecht gaat komen. Want wie weet, misschien kom je wel jezelf tegen op het einde van de wereld. En wie weet, misschien verander je dan wel in een draak (of, in ieder geval, een iets minder irritante versie van jezelf).

Dus, pak er een dekentje bij, zet de film aan, en laat je meevoeren naar Narnia. Het is misschien niet het meest epische avontuur ooit, maar het is wel een avontuur dat je even doet vergeten dat je morgen weer naar je werk moet. En dat is, eerlijk gezegd, al heel wat.