De Koning Kun Dit Nutturlijk Niet Acceptieren

Stel je voor: je zit in de klas, de leraar legt een lastige wiskundesom uit. Je buurman fluistert de oplossing, maar die voelt niet helemaal goed. Je twijfelt. De makkelijke weg, de snelle oplossing, of toch zelf nadenken en het op jouw manier proberen? Dit dilemma herinnert me aan iets wat mijn opa me altijd vertelde, een anekdote over... een koning.

Mijn opa vertelde over Koning Willem-Alexander, niet per se letterlijk natuurlijk, maar het principe was hetzelfde. Stel je voor dat de koning, omringd door adviseurs, een belangrijke beslissing moet nemen over de toekomst van ons land. Stel dat een van zijn adviseurs, met de beste bedoelingen, hem een gemakkelijke uitweg voorstelt, een oplossing die op korte termijn populair is, maar op lange termijn schadelijk zou kunnen zijn. Zou de koning die oplossing blindelings accepteren? Mijn opa zei altijd met een twinkeling in zijn ogen: "De koning kan dit natuurlijk niet accepteren!"

Waarom niet?

Omdat een leider – en dat is de koning in dit verhaal, maar ook jij in jouw eigen leven – de verantwoordelijkheid heeft om zelf na te denken, om verschillende perspectieven te overwegen, en om de integriteit van de beslissing boven de makkelijke uitweg te plaatsen. Het gaat om het nemen van verantwoording voor je eigen keuzes.

Wat betekent dit voor jou?

Denk terug aan die wiskundesom. De oplossing van je buurman is verleidelijk, zeker als de som moeilijk is. Maar wat leer je ervan? Waar groeit je begrip? Waar ontwikkel je jouw eigen kritisch denkvermogen? De waarde van het zelf oplossen van een probleem, het doorzetten, het falen en leren van je fouten, is oneindig veel groter dan de tijdelijke 'oplossing' van een ander. Het is die eigen verantwoordelijkheid die jou vormt.

Het is makkelijk om informatie klakkeloos over te nemen van Wikipedia, om een scriptie te laten schrijven, om te kopiëren van je medestudenten. Maar dat is niet de weg naar persoonlijke groei. Het is alsof je een prachtige, zelfgebouwde toren bouwt van andermans stenen. De toren mag er dan wel mooi uitzien, maar de fundering is niet van jou. De trots, de voldoening, de echte kennis… die mis je.

De koning kan dit natuurlijk niet accepteren! Hij moet zijn eigen afwegingen maken, gebaseerd op zijn eigen kennis en inzicht. Zo is het ook met jou. Je docenten, je ouders, je vrienden, ze kunnen je allemaal advies geven, ze kunnen je steunen en begeleiden. Maar uiteindelijk ben jij degene die de keuzes maakt, die de verantwoordelijkheid draagt voor jouw eigen leerproces en jouw eigen toekomst.

Dus de volgende keer dat je voor een dilemma staat, denk dan aan de koning. Denk aan de verantwoordelijkheid die je hebt om zelf na te denken, om kritisch te zijn, en om de integriteit van jouw beslissingen te bewaken. Kies niet altijd de makkelijke weg, maar de weg die jou uitdaagt, die jou laat groeien, die jou vormt tot de persoon die je wilt zijn.

Neem je verantwoordelijkheid. Denk na. Durf anders te zijn. Durf te falen. En onthoud: De koning kan dit natuurlijk niet accepteren! En jij ook niet.