De Griezels Van Roald Dahl
Oké, even een bekentenis: Ik heb dus echt de kriebels van viezigheid. Echt. Ik bedoel, ik kan al rillingen krijgen als ik alleen al denk aan een vieze afwasborstel. En raad eens welk boek mijn moeder me als kind met een grijns in mijn handen duwde? Juist, De Griezels van Roald Dahl. Thanks, mam! (Nee hoor, grapje, ik ben je stiekem dankbaar.)
En dát, lieve mensen, is precies waarom dit boek zo geniaal is. Het speelt in op die oerangst voor alles wat smerig, vies en gewoonweg ranzig is. Dahl wist precies hoe hij je kon laten kokhalzen van afgrijzen, én tegelijkertijd in een deuk kon laten liggen van het lachen. Heb jij dat ook zo ervaren?
Waarom zijn de Griezels zo...griezelig?
Laten we even kijken naar meneer en mevrouw Griezel themselves. Ze zijn…tja, waar begin je? Ze zijn lelijk van binnen en van buiten. Hun gedrag is afschuwelijk en ze doen er alles aan om elkaar het leven zuur te maken. Geen liefdevolle relatie hier, nee, pure, ongefilterde haat. Het is bijna komisch, toch?
Must Read
Maar wat maakt ze nu echt griezelig?
- Hun uiterlijk: Meneer Griezel met zijn vieze baard vol etensresten (ieuw!) en Mevrouw Griezel met haar glazen oog en wandelstok – ze zien eruit alsof ze zo uit een nachtmerrie zijn weggelopen.
- Hun streken: Van het toevoegen van wormen aan de spaghetti tot het vastplakken van Mevrouw Griezels wandelstok aan het plafond, hun streken zijn niet alleen gemeen, maar ook behoorlijk gestoord. (En soms best inventief, moet ik toegeven.)
- Hun karakter: Ze zijn egoïstisch, wreed en totaal ongevoelig voor de gevoelens van anderen. Denk je eens in hoe het zou zijn om zo iemand tegen te komen!
En dan heb je nog de arme dieren die het slachtoffer worden van hun griezeligheden: de apen in de kooi, de vogels in de boom…Dahl spaart je geen enkel detail. Maar juist die details maken het verhaal zo krachtig.
De Streken - Een staaltje pure horror (maar dan grappig)
Oké, laten we eerlijk zijn, sommige van die streken zijn echt absurd. Wie bedenkt er nu zoiets? (Waarschijnlijk Roald Dahl, haha!). Maar het is die absurditeit die het boek zo memorabel maakt. Herinner je je nog…
- De rekkerspijlen: Mevrouw Griezel probeert Meneer Griezel wijs te maken dat ze hem langer maakt door hem vast te binden aan een rekker en hem langzaam omhoog te takelen. Hoe hilarisch (en pijnlijk!) is dat?
- De omgekeerde kamer: Ze plakken alle meubels van Meneer Griezel omgekeerd aan het plafond, zodat hij denkt dat hij gek wordt. Echt, je moet het maar bedenken!
- De vogelpastei: Meneer Griezel maakt pastei met vangerslijm voor de vogels, en ze worden er letterlijk aan vastgeplakt. Oké, best wel zielig, maar ook wel weer…vermakelijk? (Voel me nu schuldig dat ik dat zeg.)
Die streken zijn niet alleen bedoeld om te choqueren, ze laten ook zien hoe ver de Griezels willen gaan om elkaar te kwetsen. Het is een soort van twisted liefdesverhaal, maar dan zonder de liefde. Eigenlijk is het gewoon een oorlogsverklaring, verpakt in een kinderboek.
De Donkere Kant van Dahl's Humor
Roald Dahl was een meester in het combineren van humor en horror. Zijn boeken zitten vol met zwarte humor, die soms best wel schokkend kan zijn. Maar het is juist die donkere kant die zijn verhalen zo aantrekkelijk maakt. Hij durfde dingen te zeggen die andere kinderboekenschrijvers niet durfden. Hij schuwde de lelijkheid niet, en dat is precies wat De Griezels zo uniek maakt.
De humor in De Griezels is vaak gebaseerd op leedvermaak. Je lacht om de ellende van de Griezels, en dat voelt soms een beetje verkeerd. Maar tegelijkertijd weet je dat ze het verdienen. Ze zijn immers zelf de veroorzakers van al hun ellende. Het is een soort van rechtvaardigheid die Dahl in zijn verhalen stopt. De slechteriken krijgen uiteindelijk altijd hun verdiende loon. Denk maar aan het einde van De Griezels, wanneer ze…
…nou ja, ik ga het einde niet verklappen. Als je het boek nog niet gelezen hebt (waar wacht je nog op?!), dan moet je het zelf ontdekken. Maar geloof me, het is een einde dat je niet snel zult vergeten.
Waarom Blijft De Griezels Boeien?
Decennia na de eerste publicatie blijft De Griezels kinderen (en volwassenen) boeien. Waarom? Ik denk dat het komt door de volgende dingen:
- De herkenbaarheid: Oké, misschien ken je geen echte Griezels, maar iedereen kent wel iemand die een beetje gemeen of vervelend is. Dahl vergroot die eigenschappen uit, waardoor ze herkenbaar (en lachwekkend) worden.
- De spanning: Het verhaal is spannend van begin tot eind. Je wilt weten wat de Griezels nu weer gaan uitspoken en of de dieren uiteindelijk gered zullen worden.
- De boodschap: Ondanks alle viezigheid en wreedheid, zit er toch een boodschap in het verhaal. Namelijk dat goedheid uiteindelijk altijd wint van slechtheid. En dat is een boodschap die kinderen graag horen.
- De fantastische schrijfstijl: Dahl had een unieke schrijfstijl. Hij gebruikte eenvoudige taal, maar wist toch complexe emoties en situaties te beschrijven. Zijn zinnen zijn ritmisch en grappig, en je blijft lezen.
En laten we eerlijk zijn, wie vindt het nu niet leuk om te lachen om iemand anders zijn ellende? (Zeg nou eerlijk!). Dahl speelt in op die menselijke zwakte, en dat maakt zijn boeken zo verslavend.
Conclusie: Een Tijdloos Meesterwerk
De Griezels is meer dan alleen een kinderboek. Het is een satire op de menselijke natuur, een spiegel van onze eigen angsten en zwakheden. Het is een verhaal dat je aan het lachen maakt, aan het huiveren brengt en je aan het denken zet. En dat is, volgens mij, de definitie van een tijdloos meesterwerk. Wat denk jij?
Dus, als je zin hebt in een boek dat je laat lachen, walgen en misschien zelfs een beetje nadenken over jezelf, dan is De Griezels zeker een aanrader. Maar pas op: na het lezen van dit boek zul je nooit meer op dezelfde manier naar een vieze baard of een vogelpastei kijken! (Sorry, ik waarschuw je maar vast.)
En nu ga ik snel mijn afwasborstel vervangen. Bedankt, Roald Dahl, voor de extra motivatie! 😉
