De Dood Heeft Mij Een Brief Geschreven

Oké, toegegeven, de titel klinkt een beetje zwaar, hè? "De Dood Heeft Mij Een Brief Geschreven." Alsof je een brief van de belastingdienst hebt gekregen, maar dan nog... ehm... definitiever. Maar blijf even hangen! Het is écht niet zo eng als het klinkt. Het gaat om een gedachte-experiment, een manier om naar je leven te kijken met een frisse blik. Stel je voor dat Dood, Magere Hein, de man met de zeis... jouw pen vasthoudt en je een brief stuurt. Wat zou hij zeggen? En wat zou jij terug willen zeggen?

Denk er even over na. Wat staat er bovenaan jouw "to do" lijst? Is dat die stapel wasgoed die je al een week ligt te negeren? Of misschien die e-mail die je al drie keer hebt uitgesteld? Waarschijnlijk niet de dingen die er écht toe doen, toch?

Waarom zou je je hier druk over maken?

Nou, het antwoord is simpel: omdat het je wakker schudt! We rennen vaak als een kip zonder kop door het leven. Werken, boodschappen, kinderen naar school brengen, series bingen op Netflix (schuldig!)... We vergeten gewoonweg stil te staan en na te denken over wat we nu eigenlijk willen met dat ene, kostbare leven dat we hebben.

Denk aan die keer dat je per ongeluk iets brak. Een vaas, een bord, maakt niet uit. Wat was je eerste reactie? Waarschijnlijk paniek. Daarna, accepteren. En misschien, misschien, een beetje spijt dat je niet voorzichtiger was. "De Dood Heeft Mij Een Brief Geschreven" is een beetje hetzelfde. Het is een herinnering dat de tijd niet oneindig is. Dat die vaas, jouw leven, niet onbreekbaar is.

Het is niet de bedoeling dat je nu in een existentiële crisis belandt. Echt niet! Het is juist de bedoeling dat je er energie van krijgt. Een zetje in de rug om die dingen te gaan doen die je al zo lang wilt doen. Om die persoon te vertellen dat je van hem of haar houdt. Om die droom na te jagen die je al jaren hebt weggestopt.

Even een praktijkvoorbeeldje:

Mijn oma, een heerlijke, eigenwijze vrouw, had altijd al de droom om Italiaans te leren. Jarenlang zei ze: "Ach, later wel. Ik heb nu geen tijd." Totdat ze een nare diagnose kreeg. Plotseling was "later" heel dichtbij. En wat deed ze? Ze schreef zich in voor een cursus Italiaans! En ze genoot ervan. Ze leerde nieuwe mensen kennen, ze voelde zich weer jong, ze had weer een doel. Ze zei altijd: "Ik had dit jaren eerder moeten doen!"

Zie je? Het gaat niet om de dood zelf, het gaat om het leven. Om de kansen die je nu hebt. Om de keuzes die je kunt maken.

Wat zou de brief van Dood zeggen?

Laten we eens speculeren. Dood zou waarschijnlijk iets zeggen in de trant van:

"Lieve [Jouw Naam],

Ik hoop niet dat ik je bang maak, maar ik wilde even hallo zeggen. Ik zie je wel eens, zo af en toe, in de verte. Je bent druk, dat is me wel duidelijk. Je rent van hot naar her, je probeert iedereen tevreden te stellen. Maar ben je zelf wel tevreden?

Ik zie dat je droomt. Dat je plannen hebt. Dat je soms, heel even, stilstaat en je afvraagt: 'Is dit het nu?'

Mijn advies? Doe die dingen! Pak die kansen! Wees niet bang om fouten te maken! Lach harder, huil eerlijker, leef intenser. Want geloof me, de tijd vliegt voorbij.

Met vriendelijke groet (hoe ironisch),

Dood"

Best een lieve brief eigenlijk, hè? Misschien een beetje direct, maar wel eerlijk.

Wat zou jouw antwoord zijn?

Nu komt het leuke gedeelte. Stel je voor dat je terug mag schrijven. Wat zou je zeggen?

Zou je beloven om meer tijd door te brengen met je geliefden? Zou je eindelijk die ene reis boeken? Zou je je baan opzeggen en je hart volgen? Zou je leren gitaar spelen? Zou je meer "nee" zeggen tegen dingen die je niet wilt doen en meer "ja" tegen dingen die je wel wilt doen?

Denk aan die dingen die je altijd al hebt willen doen, maar die je steeds hebt uitgesteld. Kleine dingen, grote dingen, maakt niet uit. Schrijf ze op! Maak een lijst. En begin vandaag nog met één ding. Gewoon één klein ding. Bel die vriend die je al zo lang niet hebt gesproken. Maak een wandeling in de natuur. Lees een boek. Bak een taart. Wat dan ook!

Het gaat erom dat je begint met leven. Echt leven.

Nog een klein verhaaltje:

Ik ken iemand die altijd al een boek wilde schrijven. Maar hij had "geen tijd". Totdat hij met pensioen ging. En wat deed hij? Hij begon te schrijven! En hij vond het heerlijk! Hij zei: "Ik had dit mijn hele leven moeten doen! Al was het maar een paar uur per week."

Het is nooit te laat om te beginnen. Maar hoe eerder, hoe beter.

Conclusie: Maak er wat van!

Dus, de volgende keer dat je je overweldigd voelt door de dagelijkse sleur, denk dan even aan die brief van Dood. Laat het een herinnering zijn dat het leven kostbaar is en dat je er alles uit moet halen wat erin zit.

Maak fouten, lach hard, huil eerlijk, wees jezelf, en leef!

En misschien, heel misschien, zul je aan het einde van je leven terugkijken en zeggen: "Ik heb het goed gedaan. Ik heb geleefd!" En dat is het mooiste compliment dat je jezelf kunt geven.

Dus, pak die pen (of je laptop) en schrijf die brief terug. Niet aan Dood, maar aan jezelf. Een belofte om te leven. Echt te leven. Want je hebt er maar één!