De Donkere Toren Stephen King

Oké, even een bekentenis: Ik heb bijna de hele serie van De Donkere Toren in één ruk verslonden. Bijna, want op een gegeven moment moest ik toch echt slapen. Maar goed, je kent dat wel, toch? Je begint aan een boek en je kan gewoon niet stoppen. Vooral als het zo'n epische, bizarre, en totaal verslavende serie is als die van Stephen King.

En dan zit je daar, uren later, met een lege pizzadoos en een hoofd vol ka-tet, Tet-corporation en Crimson King. Het is een trip, geloof me. Maar waarom is deze serie nou zo... anders dan King's andere werk? Dat is de vraag die me al een tijdje bezighoudt. Laten we er eens induiken!

Stephen King's Magnum Opus (of toch niet?)

King staat bekend om horror, dat is duidelijk. Clown-horror (It), hotel-horror (The Shining), auto-horror (Christine), en ga zo maar door. Maar De Donkere Toren? Het is een compleet ander beest. Het is een mix van fantasy, western, horror, science fiction, Arthuriaanse legendes… een soort genre-stamppot, zeg maar. En ik moet toegeven, soms smaakt die stamppot een beetje… vreemd. Maar vreemd op een goede manier, snap je?

Je zou kunnen zeggen dat het King's persoonlijke wereld is. Een plek waar alle verhalen samenkomen, waar al zijn andere boeken op een of andere manier mee verbonden zijn. (Ja, echt! Kijk maar eens goed naar de verwijzingen in andere boeken.)

Maar is het dan zijn beste werk? Daarover verschillen de meningen. Sommige fans zweren erbij, anderen vinden het een beetje te warrig, te langdradig, of gewoonweg "raar". En dat snap ik ook wel, want laten we eerlijk zijn, het is geen makkelijke serie om doorheen te komen.

Waar gaat het eigenlijk over? (Zonder spoilers, beloofd!)

Oké, de basis: Roland Deschain, de laatste gunslinger, is op zoek naar De Donkere Toren. Simpel, toch? Eh… nou, nee. Eigenlijk helemaal niet simpel. De Toren is het centrum van alle werelden, en alles staat op het punt in te storten. (Klinkt bekend, right? Apocalyps enzo.) Roland is er vastbesloten om de Toren te bereiken en alles te redden (of in ieder geval proberen).

Maar hij is niet alleen! Onderweg verzamelt hij een ka-tet, een groep mensen die door het lot (of is het ka?) bij elkaar worden gebracht. Denk aan:

• Eddie Dean, een heroïneverslaafde uit New York.
• Susannah Dean, een Afro-Amerikaanse vrouw in een rolstoel met een complexe persoonlijkheid (zeg maar gerust twee persoonlijkheden).
• Jake Chambers, een jongen die... eh... laten we zeggen dat de dood hem niet tegenhoudt.
• Oy, een billy-bumbler (een soort kruising tussen een hond en een wasbeer) die super loyal is.

Samen reizen ze door verschillende werelden, vechten ze tegen monsters, ontmoeten ze bizarre personages en proberen ze te overleven. Het is een roadtrip, maar dan een heel erg interdimensionale roadtrip. (Misschien moet je dat woord even opschrijven, voor de indruk?)

Waarom zou je het (toch) lezen?

Ik weet het, ik weet het, ik heb al gezegd dat het langdradig en warrig kan zijn. Maar er zijn genoeg redenen om De Donkere Toren een kans te geven. Namelijk:

• De wereldopbouw: King heeft echt een ongelooflijke wereld gecreëerd. Het is gedetailleerd, fantasierijk en gewoonweg fascinerend. Je zult je ogen uitkijken.
• De personages: Roland en zijn ka-tet zijn complexe en gelaagde personages. Je gaat ze liefhebben, je gaat ze haten, je gaat met ze meeleven. Echt, ze kruipen onder je huid.
• De thema's: De Donkere Toren gaat over meer dan alleen een queeste. Het gaat over lot, vrije wil, verslaving, opoffering en de kracht van vriendschap. Best zware kost soms, maar wel de moeite waard.
• De connecties met andere King boeken: Als je een fan bent van Stephen King, dan is het een feest der herkenning. Je zult personages, locaties en gebeurtenissen uit andere boeken tegenkomen. Het is alsof je alle stukjes van een puzzel in elkaar ziet vallen. (En als je ze niet herkent, is dat een goede reden om nóg meer King te lezen!)

Is het perfect? Absoluut niet!

Eerlijk is eerlijk, De Donkere Toren heeft zijn minpunten. Sommige delen zijn traag, sommige subplotten zijn onnodig ingewikkeld en sommige beslissingen van King zijn gewoonweg… vreemd. (We hebben het hier niet over de verfilming, die willen we liever vergeten, oké?).

Er is bijvoorbeeld het beruchte boek The Drawing of the Three, waar sommige lezers van afhaken door de hoeveelheid drugsgebruik en gewelddadige scenes. En dan is er nog het einde… Laten we zeggen dat het verdeeldheid zaait. Sommige mensen vinden het briljant, anderen vinden het ronduit teleurstellend. Maar hey, dat is kunst, toch?

En dan de vraag aller vragen: Wat moet je nou doen?

Mijn advies? Geef het een kans! Begin met The Gunslinger (hoewel, wees gewaarschuwd, het is een beetje een taaie start). Als je het eerste boek doorkomt en je bent nieuwsgierig naar meer, dan zit je vast. En dan ben je net als ik: verslaafd aan de wereld van Roland Deschain en zijn queeste naar De Donkere Toren.

Maar wees voorbereid: het is een lange reis, vol met obstakels, vreemde wendingen en momenten waarop je je afvraagt waar je in hemelsnaam aan bent begonnen. Maar hey, dat is het leven, toch? En misschien is dat wel de belangrijkste les van De Donkere Toren: het gaat niet om de bestemming, maar om de reis. (En om de vrienden die je onderweg maakt, natuurlijk!)

Dus, pak dat boek op, ga op avontuur en long days and pleasant nights! En vergeet niet: All things serve the beam. (Als je dat begrijpt, dan ben je al een stap dichterbij de Toren!)

P.S. Laat me weten wat je ervan vindt! Ben je al een gunslinger in hart en nieren? Of heb je de Toren al opgegeven? Ik ben benieuwd naar je mening!