De Achtertuin Van Jan Wolkers

Ken je dat, dat je langs een huis loopt en je denkt: “Goh, daar wil ik wel eens kijken hoe het erachter uitziet?” Nou, zo’n gevoel heb je dus met “De Achtertuin van Jan Wolkers”. Het is niet letterlijk de tuin achter zijn huis (al zou dat ook fantastisch zijn), maar een verzameling verhalen die je een kijkje geven in zijn allerpersoonlijkste gedachten, herinneringen en observaties.

Het is net een rommelmarkt in je hoofd

Wolkers schrijft over van alles en nog wat: over zijn jeugd, over de natuur, over de liefde, over de dood, over katten (hij hield van katten!), over schilderen en beeldhouwen. Het is alsof je op een gigantische rommelmarkt rondloopt, waar op elke kraam weer iets anders ligt. Het ene moment vind je een prachtig geschilderd doek (een ontroerende herinnering), het andere moment stoot je je teen aan een roestige spijker (een pijnlijke ervaring uit zijn verleden). Maar alles is interessant, alles is echt.

En net als op een rommelmarkt, waar je af en toe denkt: "Waarom ligt dit hier in vredesnaam?", heb je dat ook wel eens bij Wolkers. Sommige stukken zijn zo rauw en openhartig dat je even moet slikken. Maar dat is juist de kracht van zijn schrijven. Hij is niet bang om de lelijke kant van het leven te laten zien, de dingen waar we liever niet over praten. En juist daardoor voelt het zo waarachtig.

Wolkers en de kunst van het observeren

Wat Wolkers zo bijzonder maakt, is zijn vermogen om de kleinste dingen op te merken en er vervolgens een heel verhaal omheen te bouwen. Hij kan urenlang naar een slak in de tuin kijken en er een filosofische beschouwing over het leven van maken. Ik overdrijf niet! Het is alsof hij een superkracht heeft, een soort vergrootglas voor zijn ziel. En hij laat ons meegenieten van wat hij ziet.

Denk bijvoorbeeld aan hoe je soms, als je in de file staat, je opeens realiseert hoe belachelijk druk het eigenlijk is en dat je je afvraagt waar iedereen toch heen moet. Wolkers had dat soort momenten constant, maar hij wist ze vervolgens te verwoorden op een manier die je kippenvel geeft. Alsof hij precies verwoordt wat je zelf al een beetje voelde, maar nog niet helemaal onder woorden kon brengen.

De natuur als spiegel van de ziel

De natuur speelt een enorme rol in “De Achtertuin van Jan Wolkers”. Hij beschrijft bloemen, bomen, dieren... alles met een ongelooflijke precisie en liefde. En hij gebruikt de natuur vaak als een spiegel voor zijn eigen emoties. Een stormachtige dag weerspiegelt bijvoorbeeld zijn innerlijke onrust, een zonnige dag zijn gelukzaligheid.

Ken je dat gevoel, dat je in de natuur bent en je voelt je opeens verbonden met iets groters? Dat je even alle zorgen vergeet en je gewoon deel uitmaakt van het geheel? Dat is wat Wolkers probeert te vangen in zijn schrijven. Hij laat je zien dat de natuur niet alleen mooi is om naar te kijken, maar ook een bron van troost en inspiratie kan zijn.

Ik herinner me dat ik een keer, nadat ik een stuk over de natuur van Wolkers had gelezen, naar het park ging en opeens de vogels anders hoorde zingen, de bladeren anders zag bewegen. Het was alsof ik mijn eigen achtertuin met de ogen van Wolkers bekeek. En dat was een bijzondere ervaring.

Wolkers, de meester van de provocatie

Laten we eerlijk zijn: Wolkers kon ook een enorme provocateur zijn. Hij schreef over seks, over religie, over politiek, en hij schuwde daarbij geen enkel taboe. Sommige mensen vonden hem daardoor schokkend, anderen vonden hem juist verfrissend. Maar niemand kon ontkennen dat hij een stem had, een unieke stem, die gehoord moest worden.

Het is een beetje alsof je op een verjaardag bent en er is altijd wel iemand die net iets te hard praat of een grap maakt die net over de grens gaat. Je kunt je eraan ergeren, maar je kunt ook denken: "Tja, dat is nou eenmaal diegene." Zo was Wolkers ook. Hij was niet perfect, hij maakte fouten, maar hij was wel authentiek. En dat is wat hem zo fascinerend maakt.

Conclusie: Een aanrader voor iedereen die durft te voelen

“De Achtertuin van Jan Wolkers” is geen boek dat je zomaar even wegleest. Het is een boek dat je raakt, dat je aan het denken zet, dat je soms zelfs een beetje ontroert. Het is een boek voor mensen die durven te voelen, die niet bang zijn om geconfronteerd te worden met de rauwe kanten van het leven. En het is een boek dat je laat zien dat schoonheid en lelijkheid, vreugde en verdriet, onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn.

Dus, mocht je een keer op zoek zijn naar een boek dat je echt bijblijft, dan kan ik je “De Achtertuin van Jan Wolkers” van harte aanbevelen. Het is net alsof je een kijkje mag nemen in de ziel van een geniale en tegelijkertijd hele gewone man. En wie wil dat nou niet?

Pak het boek er eens bij, zet een kop thee (of een biertje, Wolkers zou het prima vinden), en laat je meevoeren door de woorden van een echte meesterverteller. Je zult er geen spijt van krijgen.

En als je dan, na het lezen, in je eigen achtertuin zit, kijk dan eens goed rond. Wie weet zie je opeens dingen die je anders nooit zou hebben opgemerkt. Misschien zie je wel een kleine Wolkers in je eigen tuin rondlopen...