De 120 Dagen Van Sodom

Oké, mensen, luister even! Ik ga jullie iets vertellen. Iets…speciaals. Iets… laten we zeggen… memorabel. We gaan het hebben over De 120 Dagen van Sodom.

Nu, voordat je denkt: "Oh jee, niet weer zo'n saai literair stuk," relax! Vergeet alles wat je op school hebt geleerd over klassieke literatuur. Want geloof me, hier valt héél weinig te leren in een normale context. Dit is de Avengers: Endgame van de perverse literatuur, de Mount Everest van de slechtheid, de… nou ja, je snapt het punt. Het is extreem.

En ja, ik weet dat je misschien denkt: "Waarom zou ik mijn tijd hieraan verspillen?" Nou, ten eerste, je leest dit al! En ten tweede, het is een fascinerend, zij het afstotelijk, kijkje in de duistere hoekjes van de menselijke geest. Het is net een ongeluk waar je niet weg kunt kijken, maar dan eentje die duurt... 120 dagen, om precies te zijn.

Wat de heck is "De 120 Dagen van Sodom?"

Goede vraag! Het is een onvoltooide roman geschreven door Markies de Sade, die vent met die… laten we zeggen uitgesproken ideeën. De kerel was zo berucht dat zijn naam een eigen woord werd: sadisme. Dus je weet dat je iets heftigs kunt verwachten.

Stel je voor: vier rijke, machtige en helemaal verknipte mannen besluiten om zich af te zonderen in een afgelegen kasteel. Ze huren een leger aan slachtoffers in – jonge mannen en vrouwen – om hun zieke fantasieën uit te leven gedurende 120 dagen. Denk aan alles wat je je kunt voorstellen, en dan nog een beetje verder. Serieus. Het is gruwelijk. Het is alsof iemand Fifty Shades of Grey heeft genomen, het in een blender heeft gedaan met een handvol pepers en een heleboel… andere dingen, en het resultaat op papier heeft gespuugd.

De Sade schreef dit op een 12 meter lange perkamentrol terwijl hij in de gevangenis zat (where else?!). Nadat de Bastille werd bestormd, verdween de rol. Jaren later werd hij teruggevonden, uitgegeven en veroorzaakte onmiddellijk een schandaal. Dus, ja, het is dat boek.

Het Plot (Als je dat al een "Plot" kunt noemen)

Oké, dus er is niet echt een traditioneel plot. Het is meer een… catalogus van gruwelijkheden. Maar hier is de basis:

• De Vier Heren: Een hertog, een bisschop, een rechter en een financieel expert. Ze zijn allemaal superrijk, supermachtig, en super… raar.
• De Slachtoffers: Jonge mannen en vrouwen, geselecteerd op hun schoonheid en… bereidheid (of gedwongen bereidheid) om mee te doen aan de gruwelijke spelletjes.
• De Verhalenvertellers: Vier oudere vrouwen, die de heren entertainen met verhalen over hun eigen seksuele escapades. Deze verhalen dienen als… inspiratie voor de volgende activiteiten.
• De Kasteel: De locatie waar alles zich afspeelt. Een soort exclusieve, extreem dure, horror-gethematiseerde B&B. Zonder de ontbijtjes.

Elke dag is verdeeld in vier "passies," waarbij de gruweldaden steeds erger worden. Het begint met relatief "onschuldige" perversies (als er zoiets bestaat) en eindigt met… nou ja, laten we zeggen dingen die je niet wilt weten als je net gegeten hebt. Of ooit. Het is niet een feel-good roman, laten we dat duidelijk stellen.

Waarom zou je dit ooit lezen?

Dus, waarom zou iemand in vredesnaam dit boek willen lezen? Welnu, er zijn een paar redenen (naast pure nieuwsgierigheid en een zieke fascinatie voor het macabere):

• Het is een historisch document: Het geeft een inzicht in de gedachten en fantasieën van een controversiële figuur uit de 18e eeuw. Het is een snapshot van een vervlogen tijdperk, zij het een behoorlijk gestoord snapshot.
• Het is een filosofische verhandeling: De Sade gebruikte zijn werk om zijn filosofie van libertinage te verkennen, het idee dat individuen het recht hebben om hun eigen genoegens na te streven, ongeacht de gevolgen voor anderen. Niet iets wat ik aanraad om als leidraad te nemen, btw.
• Het is… fascinerend: Ondanks de gruwelijke inhoud, is het moeilijk om je blik af te wenden. Het is een bizarre, verontrustende en soms zelfs komische blik op de menselijke natuur. Komisch op een hele donkere, "ik moet eigenlijk lachen, maar ik ben ook een beetje bang" manier.
• Je wilt opscheppen dat je het gelezen hebt: Eerlijk is eerlijk, het is een geweldige manier om indruk te maken op je vrienden tijdens een etentje. "Oh, dat? Ja, ik heb 'De 120 Dagen van Sodom' gelezen. Gewoon een licht verteerbaar boekje." (Disclaimer: kan leiden tot ongemakkelijke stiltes en het verlies van vrienden.)

De impact op de popcultuur

Ondanks zijn obscuriteit en controversiële aard, heeft "De 120 Dagen van Sodom" een verrassende invloed gehad op de popcultuur. Hoe dan?! hoor ik je denken? Nou…

• Films: De meest bekende adaptatie is de film Salò, of de 120 dagen van Sodom van Pier Paolo Pasolini. Het is een net zo controversiële en gruwelijke film als het boek zelf. Niet voor de gevoelige kijker!
• Literatuur: Veel schrijvers hebben zich laten inspireren door De Sade, vaak in een meer subtiele (en verteerbare) manier.
• Muziek: Sommige bands hebben nummers geschreven die geïnspireerd zijn op het boek. Denk aan extreme metal bands, die blijkbaar dol zijn op dit soort dingen.

Conclusie: Vermijd tenzij je echt een sterke maag hebt

Dus, daar heb je het: "De 120 Dagen van Sodom." Een boek dat zo schokkend, zo gruwelijk en zo… apart is, dat het al eeuwenlang mensen fascineert en walgt. Is het iets wat je zou moeten lezen? Dat hangt ervan af. Heb je een sterke maag? Ben je nieuwsgierig naar de duistere kant van de menselijke psyche? Ben je bereid om jezelf ongemakkelijk te voelen? Zo ja, ga ervoor. Maar wees gewaarschuwd: je kunt er daarna nooit meer hetzelfde naar kijken.

En als je het toch besluit te lezen, doe me een plezier: vertel er niet over tijdens het kerstdiner. Je familie zal je dankbaar zijn (en misschien je uitnodiging voor volgend jaar niet intrekken).

Dus, met dat gezegd, ga ik een kop koffie halen en proberen te vergeten wat ik net heb geschreven. Proost!