Clay Jensen Thirteen Reasons Why

Oké, laten we het even over Clay Jensen hebben. Je weet wel, die held uit Thirteen Reasons Why. Die gozer die je het liefst een schouderklopje zou geven en zou zeggen: "Kom op, man, het komt goed!" Maar tegelijkertijd ook een beetje zou toeschreeuwen: "REAGEER EENS WAT SNELLER, MAN!"

We kennen het allemaal wel. Die ene vriend, die ene collega, misschien ben je het zelf wel: de eeuwige twijfelaar. Degene die alles overdenkt, van het zetten van een kop koffie tot de vraag of de wereld morgen nog bestaat. Clay is een beetje die overdenker in het kwadraat, gemixt met een flinke dosis onzekerheid en een snufje teenage angst. Het is een soort menselijke slow-motion replay van elke awkward tienerervaring die je ooit hebt gehad.

Het is net als dat moment dat je een crush had op iemand in de brugklas, en je drie weken bezig was met het plannen van de perfecte 'hi' als je die persoon tegen zou komen. Clay is basically die drie weken, maar dan uitgesmeerd over dertien afleveringen. Je wilt hem aanmoedigen, maar je wilt hem ook even een reality check geven.

Clay's struggle: Herkenbaar, toch?

Laten we eerlijk zijn, wie van ons heeft niet ooit in de schoenen van Clay gestaan? Oké, misschien niet letterlijk met een doos tapes van een overleden meisje, maar de angst om iets verkeerd te doen, de onzekerheid over je eigen plek in de wereld, de struggle om te begrijpen wat er nou eigenlijk om je heen gebeurt... klinkt dat bekend?

Het is alsof je naar jezelf kijkt in een verwrongen spiegel. Clay's worsteling met Hannah's zelfmoord, met de gecompliceerde relaties op Liberty High, met zijn eigen demonen… dat is harde realiteit, verpakt in een dramaserie. Het is de herinnering aan die avond dat je op een feestje stond en je je realiseerde dat je eigenlijk niemand echt kende. De paniek, de awkward gesprekken, de poging om te blenden met de achtergrond… Clay voelt dat constant.

De fiets: Clay's metafoor voor het leven

En dan hebben we natuurlijk nog die fiets. Arme Clay, hij komt vaker van zijn fiets af dan dat hij erop zit. Het is bijna een metafoor voor zijn leven: hij probeert vooruit te komen, maar hij wordt constant afgeleid, gestopt of onderuit gehaald. En laten we eerlijk zijn, wie van ons heeft niet zo'n fietsmoment in zijn leven? Die keer dat je dacht dat je alles onder controle had, en bam, je ligt op je snufferd in de berm.

Het is net als dat moment dat je een belangrijke presentatie moest geven op je werk, en je laptop crashte vijf minuten voordat je moest beginnen. Of die keer dat je dacht dat je een perfecte date had, en de volgende dag bleek dat de ander totaal geen interesse had. Het leven gooit je soms van je fiets, net als Clay. Het verschil is dat Clay altijd weer opstaat en doorfietst, al is het dan met een kapotte knie en een kromgetrokken stuur.

Clay is geen superheld. Hij is geen perfecte tiener. Hij is onhandig, onzeker, en hij maakt fouten. Maar dat is nou juist wat hem zo menselijk maakt. Hij is de belichaming van de struggle om jezelf te vinden, om je plek in de wereld te claimen, en om te dealen met de shit die het leven je toewerpt. En dat, mijn vrienden, is iets waar we ons allemaal mee kunnen identificeren.

Denk maar eens aan die keer dat je een sollicitatiegesprek had waar je compleet de mist in ging. Je stotterde, je vergat belangrijke details, en je eindigde waarschijnlijk met een rode kop en de wens om in een gat te kruipen. Clay voelt dat constant. Hij is de levende incarnatie van die awkward momenten die we allemaal proberen te vergeten.

Meer dan alleen een serie: Clay's lessen voor ons

Ondanks alle drama en spanning, leert Clay ons ook belangrijke lessen. Hij laat zien dat het oké is om niet alle antwoorden te hebben. Dat het oké is om onzeker te zijn. En dat het belangrijk is om te praten over je gevoelens, zelfs als het eng is.

Het is als die keer dat je eindelijk tegen je baas zei dat je overwerkt was en een burnout voelde aankomen. Super eng, maar achteraf zo bevrijdend. Clay staat continu voor die moeilijke keuzes, en hij kiest (meestal) de goede. Hij leert ons dat eerlijkheid, compassie en doorzettingsvermogen belangrijke kwaliteiten zijn, zelfs als ze niet altijd makkelijk zijn om na te leven.

Dus, de volgende keer dat je je overweldigd voelt, onzeker bent of gewoon even niet weet waar je het moet zoeken, denk dan aan Clay. Denk aan die onhandige, struggle-ende tiener die op zijn fiets probeert te blijven. En onthoud: het is oké om af en toe van je fiets te vallen. Het gaat erom dat je weer opstaat en doorfietst. En misschien, heel misschien, leer je er onderweg ook nog iets van. En wie weet, krijg je er onderweg ook nog wat vrienden bij die je helpen om de weg te vinden. En als dat niet zo is, kijk dan nog een aflevering van Thirteen Reasons Why. Gegarandeerd herkenning en misschien zelfs een beetje troost.

Uiteindelijk is Clay Jensen meer dan alleen een personage in een serie. Hij is een spiegel van onze eigen onzekerheden, angsten en struggles. Hij is de herinnering dat we niet alleen zijn in onze zoektocht naar onszelf. En hij is het bewijs dat zelfs de meest onhandige tiener de wereld een beetje beter kan maken, één awkward gesprek en één gestruikeld fietstochtje tegelijk. Dus, laten we een virtueel biertje heffen op Clay Jensen. Op alle Clays in de wereld. Op ons allemaal. Cheers!