Cd Simon Garfunkel Greatest Hits

Zo, daar zitten we dan, aan de koffie (of, laten we eerlijk zijn, misschien een biertje – 't is tenslotte al bijna weekend!), en ik dacht: laten we het eens hebben over een album. Een album dat zo ongeveer in elke platenkast staat, of in ieder geval in een vergeten doos op zolder, ergens tussen de kerstversiering en een Tamagotchi die allang het loodje heeft gelegd: Simon & Garfunkel's Greatest Hits. Ja, die ja.

Serieus, wie heeft 'm niet? Zelfs mijn oma, die vooral fan is van Heintje (geen oordeel, Heintje is ook best oké), heeft er eentje. Ik vermoed dat die plaat op de een of andere manier standaard bij de geboorte van een Nederlander wordt meegeleverd, net als een fiets en de onbedwingbare drang om 's ochtends vroeg een handdoek op een strandbed te leggen. Maar goed, genoeg geluld. Laten we er eens induiken, in die legendarische plaat.

Waarom deze plaat zo'n ding is (en waarom je hem misschien toch nog eens moet luisteren)

Oké, waarom is deze verzamelaar zo onwaarschijnlijk populair? Nou, een paar redenen:

• De liedjes, duh!: We hebben het hier niet over een obscure B-kantjes album van een of ander vergeten bandje. Nee, we hebben het over hits. Grote hits. Liedjes die je kent, zelfs als je ze eigenlijk niet kent. Liedjes die je stiekem meezingt onder de douche. Liedjes die je doen denken aan lang vervlogen tijden, of in ieder geval aan films uit de jaren '60.
• Perfecte introductie: Voor wie Simon & Garfunkel nog niet kent (bestaat dat?), is dit de perfecte manier om kennis te maken. Het is een soort Simon & Garfunkel 101, zonder al te veel huiswerk. Gewoon lekker luisteren en genieten.
• Makkelijk te vinden (en waarschijnlijk al in je bezit): Zoals ik al zei, die plaat zwerft waarschijnlijk ergens rond. Het is de muzikale equivalent van die ene sok die altijd zoek is. Bovendien is hij spotgoedkoop te vinden op rommelmarkten en in tweedehands winkels.
• Tijdloos: Sommige muziek veroudert snel. Simon & Garfunkel klinkt nog steeds fris en relevant, alsof het gisteren is opgenomen. Misschien komt dat doordat ze zongen over thema's die altijd actueel blijven: liefde, verlies, eenzaamheid, en... tja, duiven die geen bed nodig hebben (waar ging 'Bridge Over Troubled Water' echt over?).

Een paar highlights (en wat je misschien nog niet wist)

Laten we eens kijken naar een paar van die onsterfelijke tracks:

'Mrs. Robinson'

Ah, 'Mrs. Robinson'. De soundtrack van The Graduate, een film die je waarschijnlijk ooit op school hebt moeten kijken en waar je je eigenlijk niet zo veel meer van herinnert. Maar dat liedje, dat blijft hangen. Wist je trouwens dat het nummer oorspronkelijk 'Mrs. Roosevelt' zou heten? Gelukkig bedachten ze zich op tijd, want dat zou toch een heel ander nummer zijn geworden, nietwaar? Imagine: "Mrs. Roosevelt, heaven holds a place for those who pray..." Klinkt toch nergens naar?

'The Sound of Silence'

Dan 'The Sound of Silence'. De anthem van de stille denkers, de zwartgallige poëten en de mensen die zich afvragen waarom niemand naar ze luistert. Het nummer werd een enorme hit nadat het door een elektricien (ja, echt!) werd geremixed en uitgebracht zonder dat Simon & Garfunkel het wisten. Stel je voor, je ontdekt plotseling dat je een wereldhit hebt, maar je hebt er zelf helemaal niks aan gedaan! Dat is pas een sound of silence-momentje.

'The Boxer'

'The Boxer', over een arme jongen die zijn geluk probeert te vinden in New York City. Prachtig nummer, met die epische "lie-la-lie"-koortjes. Er wordt wel eens beweerd dat het nummer autobiografisch is en dat Paul Simon zelf de boxer is, vechtend tegen de muziekindustrie. Of misschien was hij gewoon fan van boksen. Wie zal het zeggen? Het blijft in ieder geval een nummer dat je raakt, elke keer weer.

'Bridge Over Troubled Water'

En dan natuurlijk, de pièce de résistance: 'Bridge Over Troubled Water'. Een nummer zo groot, zo emotioneel, zo... nou ja, gewoon zo goed, dat het bijna niet te bevatten is. Art Garfunkel zingt de leadvocal en doet dat zo briljant dat je bijna zou vergeten dat Paul Simon het nummer eigenlijk geschreven heeft. Er gaan geruchten dat Paul Simon eigenlijk zelf 'Bridge' wilde zingen, maar dat Art hem overtuigde om het aan hem over te laten. Slimme zet, Art. Heel slim.

De breuk (en waarom het misschien maar goed was)

Zoals bij zoveel succesvolle duo's, ging het op een gegeven moment mis tussen Paul Simon en Art Garfunkel. Creatieve meningsverschillen, ego's, het gebruikelijke verhaal. Uiteindelijk gingen ze uit elkaar, en hoewel dat jammer was, heeft het misschien wel bijgedragen aan hun legende. Want zeg nou zelf, als ze eeuwig waren blijven samenwerken, hadden we dan nog steeds met dezelfde nostalgie naar hun muziek geluisterd?

De breuk had ook voordelen. Beide heren konden hun eigen weg bewandelen. Paul Simon scoorde solo-hits met onder andere 'You Can Call Me Al' en '50 Ways to Leave Your Lover', terwijl Art Garfunkel zijn gouden stem leende aan films en musicals. Uiteindelijk kwamen ze nog een paar keer samen, maar de magie van hun beginjaren konden ze nooit meer helemaal evenaren. Maar dat is ook helemaal niet erg. We hebben die Greatest Hits tenslotte nog.

Dus... moet je deze plaat kopen?

Het antwoord is: waarschijnlijk heb je hem al. Maar zo niet, ja, koop hem! Het is een stukje muzikale geschiedenis, een verzameling van prachtige liedjes en een album dat je gegarandeerd vrolijk (of in ieder geval melancholisch) maakt. En als je hem al hebt, haal hem dan eens van zolder, blaas het stof eraf en luister er nog eens naar. Je zult versteld staan hoe goed deze muziek nog steeds klinkt, zelfs na al die jaren. En wie weet, misschien ontdek je wel een nieuw favoriet nummer. Of misschien ga je gewoon weer stiekem meezingen onder de douche. Dat mag ook.

En nu ga ik maar weer eens luisteren. Misschien zet ik hem wel op vinyl, voor de extra vintage vibe. Of misschien stream ik hem gewoon op Spotify, want laten we eerlijk zijn, wie heeft er tegenwoordig nog een platenspeler? Maar hoe je er ook naar luistert, geniet ervan! En onthoud: the sounds of silence hoeven helemaal niet zo stil te zijn. Ze kunnen best luid en onvergetelijk zijn.