Cast Van Snow White And The Huntsman

Zo, even een bakkie pleur erbij, want we gaan het hebben over een film die je misschien kent, misschien niet. Maar één ding is zeker, het casting proces was... interessant. Ik heb het over Van Snow White and the Huntsman. Ja, die met Kristen Stewart als Sneeuwwitje. Hoor je de rumoer al?

De hoofdrolspelers: Oh jee, wie kiezen we nou?

Laten we eerlijk zijn, de casting van deze film was een beetje... wild. Het was alsof de casting directors een dartbord hadden met foto's van acteurs erop en gewoon ramboem!, wie geraakt wordt, krijgt de rol. Of misschien niet, maar zo voelde het wel.

Kristen Stewart als Snow White: Twijfel troef!

Kristen Stewart als Sneeuwwitje? Serieus? De koningin van de stoïcijnse blikken en awkwardly gemurmelde zinnen? Het was een gedurfde keuze, om het zacht uit te drukken. Ik bedoel, Sneeuwwitje staat bekend om haar... vriendelijkheid? Zuiverheid? Iets anders dan het constant hebben van een gezichtsuitdrukking alsof ze net een citroen heeft gegeten. Maar hey, ze heeft het geprobeerd, oké? Ze probeerde te vechten tegen boze koninginnen en trollen, terwijl ze eruitzag alsof ze eigenlijk gewoon naar huis wilde om een boek te lezen.

Maar goed, laten we het positief bekijken: ze kon in ieder geval goed rennen en grimassen trekken. En laten we niet vergeten dat Twilight haar een mega-ster maakte, dus marketingtechnisch was het best slim (of cynisch, afhankelijk van hoe je er naar kijkt).

Charlize Theron als Queen Ravenna: Nu praten we!

Charlize Theron daarentegen? Perfectie. Ze was geboren om een kwaadaardige koningin te spelen. Ze kon je aankijken en je ziel bevriezen met één blik. Ravenna was niet zomaar een slechterik; ze was een beschadigde, getraumatiseerde, complexe slechterik. En Theron heeft dat briljant neergezet. Ik bedoel, als je een spiegel had, zou je liever tegen Theron's Ravenna praten dan tegen iemand anders, toch? (Misschien niet, als je waarde hecht aan je leven). Ze was fantastisch slecht. Elk dramatisch gebaar, elke ijskoude blik, was pure goud.

Er is een grappig gerucht dat Theron eerst de rol van Snow White aangeboden had gekregen. Stel je voor! Dat zou pas echt een twist zijn geweest.

Chris Hemsworth als The Huntsman: Van Thor tot hout hakker

En dan hebben we Chris Hemsworth als de Huntsman. Thor die even een bijbaantje neemt als jager in een donker bos? Nou, ik klaag niet! Hemsworth bracht een soort van stoïcijnse, broeierige charme aan de rol. Ja, hij hakte hout, en ja, hij had een verdrietig verleden, maar hij was ook Chris Hemsworth! Het was alsof ze Thor hadden meegenomen, hem een leren outfit hadden aangetrokken en hem hadden gezegd: "Ga Sneeuwwitje beschermen, jongen!" En wie zouden we zijn om nee te zeggen? Hij zag er goed uit terwijl hij het deed. Genoeg gezegd.

De Zeven Dwergen: Een CGI-feestje?

Oké, hier wordt het echt vreemd. De zeven dwergen. Normaal gesproken spelen echte kleine mensen de dwergen. Maar in Snow White and the Huntsman besloten ze om... iets anders te doen. Ze castten grote acteurs en krimpten ze met CGI. Ja, je leest het goed. Ian McShane, Bob Hoskins (RIP), Ray Winstone, Nick Frost, Toby Jones, Eddie Marsan en Brian Gleeson werden allemaal digitaal verkleind tot dwergen.

Waarom? Wie weet! Waarschijnlijk vonden de producers het te moeilijk om zeven kleine acteurs te vinden die allemaal goed konden acteren en vechten. Of misschien dachten ze gewoon dat het cooler zou zijn om Ian McShane als dwerg te zien. Hoe dan ook, het was een controversiële keuze, om het zacht uit te drukken. Veel mensen vonden het beledigend voor kleine mensen. Andere mensen dachten dat het gewoon raar was. Ik persoonlijk vond het een beetje van beide.

• Ian McShane: De leider. Die man kan alles doen, zelfs een boze dwerg spelen.
• Bob Hoskins: (RIP) Een geweldige acteur, zelfs onder een laag CGI.
• Nick Frost: Zijn komische timing was perfect, zelfs als dwerg.

Bijrollen: Verdwenen in het bos

Er waren ook nog een paar andere acteurs in de film, maar die zijn een beetje... vergeten. Het waren meer figuranten die de achtergrond vulden dan echte personages. Je had bijvoorbeeld Sam Claflin als William, een jeugdvriend van Snow White die een beetje oninteressant was. Serieus, ik moest opzoeken wie hij was. Arme Sam. Hij kreeg de 'jeugdsvriend van het hoofdpersonage die eigenlijk helemaal niet belangrijk is' prijs.

De impact en de roddels

De film was een redelijk succes aan de box office, hoewel de kritieken gemengd waren. Veel mensen vonden de visuele effecten indrukwekkend, maar kritiseerden het verhaal en het acteerwerk van Kristen Stewart. Maar de échte knaller, de roddel die de hele wereld rondging, was natuurlijk de affaire tussen Kristen Stewart en regisseur Rupert Sanders.

Oeps.

Dat zorgde voor heel wat drama. Stewart was toen samen met Robert Pattinson (Twilight, weet je wel?). Sanders was getrouwd. De media smulde ervan. Het was een PR-nachtmerrie voor iedereen die erbij betrokken was.

Een vervolgfilm, The Huntsman: Winter's War, werd uitgebracht zonder Kristen Stewart. Charlize Theron keerde terug, en er kwamen nieuwe acteurs bij, zoals Emily Blunt en Jessica Chastain. Maar eerlijk gezegd, de magie was weg.

Conclusie: Een rommeltje met potentieel

Dus, Snow White and the Huntsman. Een rommeltje? Ja, misschien. Maar een vermakelijk rommeltje? Absoluut! De casting was zeker... bijzonder. Het verhaal was een beetje chaotisch. Maar de visuele effecten waren verbluffend, Charlize Theron was een godin, en de hele boel was gewoon zo slecht dat het eigenlijk wel weer goed was. Of in ieder geval vermakelijk genoeg om over te kletsen met een kop koffie. En de roddels? Nou, die maakten het helemaal af.

En dat is het verhaal, mensen. Of in ieder geval mijn versie ervan. Nu ga ik mijn koffie opdrinken en nadenken over wat voor vreemde filmprojecten Hollywood nog meer op ons los gaat laten. Tot de volgende keer!