Call The Midwife Seizoen 1

Oké, even eerlijk: wie heeft er niet stiekem een traantje weggepinkt bij Call The Midwife? De eerste keer dat ik het keek, dacht ik: “Poeh, dit is heftiger dan mijn eigen bevalling – en ik ben niet eens zwanger geweest!” Het is net alsof je naar een familiefotoalbum kijkt, maar dan eentje waar de foto's in sepia zijn en iedereen een schort draagt. Seizoen 1, jongens en meisjes, dat is waar de magie begon.

Welkom in Poplar: Net een andere wereld… of toch niet?

Poplar, eind jaren '50. Stel je voor: geen smartphones, geen internet, en de gemiddelde vrouw beviel thuis alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Tegenwoordig krijgen we al paniekaanvallen als de WiFi het even niet doet, laat staan dat we zonder epidurale zouden moeten! Maar goed, in Poplar waren de zusters van Nonnatus House de rots in de branding, de lichtpuntjes in een tijd van armoede en baby's, héél veel baby's.

Wat ik zo knap vind aan Call The Midwife is dat het niet alleen maar rozengeur en maneschijn is. Het is net als het echte leven: soms lach je je rot, soms huil je de ogen uit je kop. Er is drama, er is liefde, er is de onvermijdelijke stank van luiers (oké, misschien niet letterlijk, maar je voelt het!).

Jenny Lee: Van chic naar... eh, minder chic

Jenny, de jonge, frisse verpleegster die vol goede moed naar Poplar komt. Arme meid, ze had waarschijnlijk verwacht dat ze in een fancy kliniek zou werken, met chique dokters en flitsende apparatuur. In plaats daarvan kreeg ze te maken met... nou ja, Poplar. En een fiets. Héél veel fietsen. Stel je voor dat je van een keurige opleiding ineens in een wereld belandt waar je meer weet over het ontsmetten van een vies aanrecht dan over de nieuwste medische snufjes. Dat is Jenny's leven in seizoen 1 in een notendop.

Maar Jenny is niet dom. Ze is slim, ze is vastberaden en ze heeft een hart van goud. Ze leert snel, ze past zich aan en ze wordt uiteindelijk een onmisbare schakel in Nonnatus House. Ze is net als die ene collega die in het begin een beetje onhandig is, maar na een paar maanden niet meer weg te denken is.

De zusters: Een bonte bende met een gemeenschappelijk doel

De zusters van Nonnatus House zijn een fantastische verzameling karakters. Je hebt zuster Julienne, de wijze en meelevende moederfiguur die altijd de juiste woorden weet te vinden. Ze is net als die oma die altijd een koekje voor je heeft en je nooit veroordeelt, hoe stom je ook bent geweest.

En dan heb je zuster Evangelina, de ietwat norse, maar o zo loyale en praktische krachtpatser. Ze is net als die tante die altijd zegt wat ze denkt, maar die je wel door dik en dun steunt. "Geen gezeur, aanpakken!" is haar motto, en dat is precies wat Poplar nodig heeft.

Zuster Monica Joan... och, zuster Monica Joan. De excentrieke, ietwat dementerende zuster die meer geïnteresseerd is in boeken en taart dan in medische protocollen. Ze is net als die rare oom die altijd met de meest onverwachte en hilarische opmerkingen komt. Je weet nooit wat ze gaat zeggen, maar het is altijd vermakelijk.

De verhalen: Rauw, realistisch en recht uit het hart

De cases in Call The Midwife zijn niet altijd makkelijk om naar te kijken. Ze laten zien hoe zwaar het leven kon zijn voor de vrouwen in Poplar. Armoede, slechte hygiëne, huiselijk geweld... het komt allemaal voorbij. Maar juist door die rauwe realiteit te tonen, krijgt de serie zoveel impact.

Je ziet vrouwen worstelen met ongewenste zwangerschappen, met ziektes die tegenwoordig makkelijk te genezen zijn, met de angst om een kind te verliezen. Het is hartverscheurend, maar het is ook hoopgevend. Want ondanks alle ellende, zie je ook de veerkracht van de gemeenschap, de liefde en de steun die de vrouwen elkaar geven. Dat is net als wanneer je zelf door een moeilijke periode gaat: je beseft pas hoe belangrijk je vrienden en familie zijn als je ze echt nodig hebt.

Een verhaal dat me altijd bij is gebleven, is dat van de jonge vrouw die probeert te ontsnappen aan een gewelddadige echtgenoot. Het is een heftig verhaal, maar het laat zien hoe belangrijk het is dat er mensen zijn die je durven te helpen, die je een veilige plek bieden. En dat is precies wat de zusters van Nonnatus House doen: ze zijn niet alleen verloskundigen, ze zijn ook vertrouwenspersonen, counselors en soms zelfs een beetje detective.

Waarom Call The Midwife Seizoen 1 nog steeds de moeite waard is

Na al die jaren, en na al die seizoenen, blijft Call The Midwife seizoen 1 een van de beste seizoenen. Het is de basis, de fundering waarop de hele serie is gebouwd. Het introduceert de personages, de setting en de thema's die de serie zo geliefd maken.

Het is net als je eerste liefde: je zult het nooit vergeten. Zelfs als je de rest van de serie al hebt gezien, is het de moeite waard om terug te gaan naar het begin en te zien hoe het allemaal begon. Om Jenny te zien stuntelen op haar fiets, om zuster Evangelina te horen brommen, om zuster Julienne wijsheden te horen spreken.

En laten we eerlijk zijn, wie wordt er nou niet een beetje blij van een serie die draait om baby's en zusters? Het is feelgood televisie van de bovenste plank, met een vleugje drama en een flinke dosis menselijkheid. Het is net als een warme kop thee op een koude winteravond: het troost je, het warmt je op en het geeft je een goed gevoel.

Dus, als je nog nooit Call The Midwife hebt gezien, of als het alweer een tijdje geleden is, geef seizoen 1 dan een kans. Je zult er geen spijt van krijgen. En wie weet, misschien pink je ook wel een traantje weg. Maar dat is oké, want dat doen we allemaal.

En vergeet niet: het leven is net als een bevalling. Het kan pijnlijk zijn, het kan eng zijn, maar uiteindelijk komt er iets moois uit. En met een beetje hulp van de zusters van Nonnatus House, komt alles goed.