Call Me By Ypur Bame

Zo, daar zitten we dan! Kopje koffie erbij? Of misschien toch een Aperol Spritz, want Call Me By Your Name roept toch een beetje dat Italiaanse vakantiegevoel op, hè? Even eerlijk… wie heeft er niet, na het zien van die film, gedroomd van een zomer in een Noord-Italiaanse villa?

Het is meer dan een film, echt. Het is een ervaring. Een trip. Een… tja, hoe beschrijf je het? Een emotionele mokerslag misschien? (Sorry, ben even dramatisch bezig.)

Maar serieus, waar te beginnen? De peach scene? Moeten we het daar echt over hebben? Oké, oké, ik weet dat iedereen erover praat. Het is… bijzonder. Laat ik het daar op houden. En trouwens, heb je je ooit afgevraagd hoe Timothée Chalamet zich voorbereidde op die scène? Imagine de awkwardness tijdens het repeteren! Hilarisch, toch?

De Magie van Call Me By Your Name

Wat de film écht zo bijzonder maakt, is de sfeer. Die trage, zwoele zomer. De muziek… Oh, de muziek! Sufjan Stevens' "Mystery of Love" is gewoon een instant tearjerker, toch? En het past perfect bij die melancholische ondertoon die door de hele film loopt. Alsof je zelf aan het wegdromen bent in die Italiaanse zon.

En dan de cast! Timothée Chalamet als Elio. Zucht. Hij is zo ontzettend goed in het overbrengen van die verwarring, die onzekerheid, die intense verliefdheid… Armie Hammer als Oliver is ook perfect. Die nonchalante, Amerikaanse coolheid… en die blik, hè? Die blik die zegt: "Ik weet dondersgoed wat ik doe, maar ik kan er niks aan doen." Heerlijk!

Meer dan alleen een liefdesverhaal

Maar Call Me By Your Name is meer dan alleen een liefdesverhaal. Het gaat over zelfontdekking, over de complexiteit van emoties, over de pijn van afscheid. (Snif… pakt tissue). Het laat je nadenken over wat je zelf wilt in het leven, over hoe je wilt liefhebben. Het is een film die lang blijft hangen, dat is zeker.

Vind je niet? Ik vind het best wel een meesterwerk.

En laten we eerlijk zijn, Luca Guadagnino (de regisseur) is een genie. Hij weet perfect hoe hij een verhaal moet vertellen met beelden, met geluid, met sfeer. Zijn films zijn altijd visueel verbluffend, maar ze gaan ook altijd diep. Heb je A Bigger Splash gezien? Ook een aanrader! Maar pas op, je krijgt er spontaan zin van in een vakantie naar Italië. En wie kan dat nu betalen, tegenwoordig?

De impact van Elio en Oliver

Wat ik zo knap vind aan Call Me By Your Name is dat het zo authentiek aanvoelt. Ondanks dat het een fictief verhaal is, voelt het alsof je naar echte mensen kijkt, naar echte emoties. Je leeft echt mee met Elio en Oliver, je voelt hun verwarring, hun vreugde, hun pijn. En dat is toch wel de kracht van een goede film, niet?

En die dialogen! Zo subtiel, zo intelligent… Vooral het gesprek tussen Elio en zijn vader (Michael Stuhlbarg) aan het einde van de film is prachtig. Zo wijs, zo liefdevol… Dat is echt een scène die je bijblijft.

Hebben jullie ook zo'n zin gehad om een piano te leren spelen na die film? Ik wel! Maar ik ben er nog steeds niet aan begonnen… Misschien moet ik het toch maar eens doen. In de Italiaanse zon, natuurlijk!

Maar wacht eens… is er eigenlijk al een sequel? Ja toch? Er was toch sprake van Find Me? Wat is daar eigenlijk mee aan de hand? Ik heb er al een tijdje niets meer over gehoord… Misschien is het beter zo. Soms moet je een verhaal gewoon laten rusten, nietwaar? De magie kan verdwijnen als je er te lang aan blijft sleutelen.

De Nalatenschap

De film heeft een enorme impact gehad op de LHBTIQ+ gemeenschap en daarbuiten. Het is een verhaal dat laat zien dat liefde liefde is, ongeacht gender of leeftijd. Het is een verhaal dat hoop geeft, dat inspireert. En dat is toch wel heel belangrijk, in deze tijd waarin er nog steeds zoveel onbegrip en discriminatie is.

Denk je niet dat het belangrijk is om dit soort verhalen te blijven vertellen? Ik wel. We moeten blijven strijden voor gelijkheid, voor acceptatie, voor liefde. En films als Call Me By Your Name kunnen daar zeker een steentje aan bijdragen.

Meer dan alleen een filmtip

Dus, als je Call Me By Your Name nog niet hebt gezien (waar ben je dan geweest?!), ga hem dan alsjeblieft kijken! Neem er de tijd voor, zet een fles wijn klaar, en laat je meevoeren door het verhaal. Het is een film die je raakt, die je aan het denken zet, die je bijblijft. En wie weet, misschien krijg je er wel zin van in een vakantie naar Italië! (Of een perzik... 😏)

En onthoud: "Laat het je verdriet geven". Laat het je veranderen. Laat het je... je weet wel. Laat het iets doen.

Heb jij Call Me By Your Name eigenlijk al gezien? Wat vond jij ervan? Laat het me weten! Ik ben benieuwd naar je mening.

En nu… nog een kop koffie? Of toch die Aperol Spritz? (Voor de sfeer, hè!) Salute!

Oh, en psst... als je van dit soort films houdt, moet je echt Portrait of a Lady on Fire kijken. Net zo prachtig, net zo ontroerend... Maar dan met een Franse twist!

Misschien moet ik daar de volgende keer wel over schrijven. Wat denk je? Oké, oké, niet te veel ideeën tegelijk! Eerst even genieten van de herinneringen aan Elio en Oliver… en die perzik, natuurlijk.

Oké, ik stop nu. Beloofd. Tot de volgende keer!