Call Me By Your Nsme

Oké, oké, laten we het even over Call Me By Your Name hebben. Je weet wel, die film die je óf helemaal geweldig vond, óf waar je compleet immuun voor was. Geen tussenweg, toch? Soort van Marmite, maar dan met Italiaanse zon, perziken, en héél veel hunkering.

Dus, wat maakt die film nou zo… bijzonder? Want laten we eerlijk zijn, het is niet alsof het plot super ingewikkeld is. Jongen ontmoet oudere jongen, ze flirten, ze vallen als een blok, hart breekt. Klassiek, toch? Maar de uitvoering! De sfeer! De… perzik. We komen daar zo op terug.

Je hebt dus Elio (Timothée Chalamet – die, laten we wel wezen, in die film de definitie van jeugdig ongemak perfect neerzet). Hij is 17, slim, verveelt zich dood in de Italiaanse zomer, en speelt piano alsof zijn leven ervan afhangt. Beetje pretentieus, maar wie niet op die leeftijd? Herkenbaar, toch?

En dan komt Oliver (Armie Hammer – oké, even de huidige controverse daargelaten, hij was perfect gecast). Hij is 24, een Amerikaanse student die bij Elio’s familie komt logeren om aan zijn boek te werken. Hij is knap, zelfverzekerd (lijkt het), en een beetje onbereikbaar. De ingrediënten voor drama, dus.

Het hele verhaal draait om die langzame, tergende opbouw van hun relatie. Die blikken! Die toevallige aanrakingen! Die ongemakkelijke stiltes! Ik bedoel, wie heeft dat niet meegemaakt? Dat gevoel dat je constant op eieren loopt, bang om iets te verpesten? Pure marteling, maar tegelijkertijd ook heel… opwindend. Toch?

De Perzik. Ja, echt.

Oké, even serieus. De perzikscène. We moeten het erover hebben. Ik weet niet wat Luca Guadagnino (de regisseur) dacht toen hij dat in de film stopte, maar het is inmiddels iconisch. Of berucht. Afhankelijk van je perspectief. Ik bedoel, wie kijkt er nou nog hetzelfde naar een perzik na het zien van die film? Niemand. Dus, ja. Er is iets met een perzik. Google het maar even, als je het gemist hebt, maar wees gewaarschuwd.

Waarom werkt het?

Maar waarom werkt die film nou zo goed? Ik denk dat het komt door een paar dingen:

De sfeer: Die Italiaanse zomer! De zon! De oude villa! Je voelt je alsof je er zelf bij bent, alsof je de cicaden hoort zoemen en de warmte op je huid voelt. Het is een complete escapistische fantasie.

De muziek: De soundtrack is fenomenaal. Sufjan Stevens’ “Mystery of Love” is een perfecte weergave van de melancholie en het verlangen die de film doordringen. Je hoort dat nummer en je bent meteen terug in die Italiaanse villa, jankend in een hoekje. Ok, iets minder dramatisch misschien, maar je snapt het punt.

De acteerprestaties: Chalamet en Hammer zijn geweldig. Ze hebben een chemie die van het scherm spat. Je gelooft echt in hun verliefdheid, in hun onzekerheid, in hun pijn. En Michael Stuhlbarg (Elio’s vader) geeft een van de mooiste speeches over liefde en verlies die ik ooit heb gezien. Ik bedoel, kom op! Tranentrekkers.

De eerlijkheid: De film schuwt de ongemakkelijkheid niet. Het laat de complexiteit van relaties zien, de verwarring, de onzekerheid. Het is niet altijd romantisch en perfect. En dat maakt het juist zo echt.

Denk je niet? Die film laat zien dat liefde in alle vormen kan komen, en dat het oké is om je te verliezen, om fouten te maken, om pijn te hebben. Het is oké om kwetsbaar te zijn. En dat is een boodschap die altijd relevant is, ongeacht je leeftijd of seksuele geaardheid.

Plus, die iconische laatste scène. Elio aan de open haard. Het telefoontje. Zijn blik. Pijnlijk. Mooi. Perfect. Zonder woorden wordt alles gezegd. Echt alles.

Meer dan alleen een liefdesverhaal

Maar is het alleen maar een liefdesverhaal? Ik denk het niet. Het is ook een verhaal over opgroeien, over het ontdekken van jezelf, over het vinden van je plek in de wereld. Elio leert in die zomer meer over zichzelf dan hij waarschijnlijk in jaren had geleerd.

En het is ook een verhaal over families. Elio’s ouders zijn ongelooflijk begripvol en steunend. Ze geven hem de ruimte om te zijn wie hij is, om zijn eigen fouten te maken, om te leren en te groeien. En dat is misschien wel het mooiste van de hele film.

Het is die acceptatie die de film echt diepgang geeft. Het is een tegenhanger van alle verhalen over homofobie en onderdrukking. Het laat zien dat het ook anders kan, dat er ruimte is voor liefde en acceptatie, zelfs in een conservatieve omgeving.

Het is een film die je raakt. Die je aan het denken zet. Die je misschien zelfs een beetje verandert. Ok, misschien niet compleet transformeert, maar het laat in ieder geval een indruk achter. En dat is toch wat een goede film moet doen, toch? Dus wat denk jij? Hebben we je overtuigd om hem (opnieuw) te kijken? Of blijf je bij je mening dat het allemaal overrated is? Laat het ons weten! Maar wees gewaarschuwd: we staan pal achter de perzik.

Oh, en nog even dit: lees het boek van André Aciman als je de film goed vond. Het is nog beter. Serieus. De interne monologen van Elio zijn fenomenaal. Het is een nog diepere duik in zijn psyche, in zijn verlangens, in zijn angsten. En het is prachtig geschreven. Echt een aanrader.

En mocht je nog steeds twijfelen: denk aan de Italiaanse zon. Denk aan de muziek. Denk aan Timothée Chalamet. Denk aan de perzik (sorry, kon het niet laten!). En geef de film nog een kans. Je weet maar nooit, misschien word je wel verliefd.

Dus ja. Dat was 'm. Call Me By Your Name. Een film die blijft hangen. Een film die je bijblijft. Een film die… oké, ik stop nu. Maar je snapt het. Toch?