Call Me By Your Name

Oké, luister goed! Ik ga je vertellen over een film die meer harten heeft gebroken dan een mislukte Tinder-date. Call Me By Your Name. Je weet wel, die film waar perziken ineens een heel andere betekenis kregen… En nee, ik ga niet in detail treden, je moet hem maar kijken (of Google het, op eigen risico!).

Het verhaal (of toch iets in die richting)

Het speelt zich af in de zinderende Italiaanse zomer van 1983. Stel je voor: je ligt aan een zwembad, je drinkt Aperol Spritz alsof je leven ervan afhangt, en de zon brandt harder dan je ex's woede na het dumpen. Enter Elio Perlman, een 17-jarige stuiterbal van intellect en hormonen. Zijn leven bestaat uit piano spelen, filosofische boeken lezen, en stiekem de dienstmeid begluren (zoals pubers doen, toch?).

Dan komt Oliver, een Amerikaanse student die komt logeren bij Elio's familie om te helpen met het werk van zijn vader, een professor in Grieks-Romeinse cultuur. Oliver is lang, knap en charismatisch. Kortom: de perfecte katalysator voor een puberale identiteitscrisis.

En wat gebeurt er dan?

Nou, dan begint het gedonder. Eerst is er die ongemakkelijke stilte, de blikken die net iets te lang aanhouden, de terloopse aanrakingen die meer spanning genereren dan een aflevering van Wie is de Mol?. Elio en Oliver draaien om elkaar heen als katten om een hete brei, gevangen in een web van ontkenning en verlangen.

En dan, BOEM! De vonk slaat over. Na een aantal epische awkward momenten, een dansvloer vol zweet en een paar terloopse "later!"jes die klinken alsof ze elkaar nooit meer gaan zien, geven ze toe aan hun gevoelens. En dan… dan begint de echte shit.

Waarom iedereen in tranen eindigde

Call Me By Your Name is niet zomaar een liefdesverhaal. Het is een rauw, eerlijk en ontroerend portret van de eerste liefde. Het laat zien hoe intens, verwarrend en allesomvattend die kan zijn, vooral als je nog zoekende bent naar wie je bent.

En ja, de film is ook een beetje sad. Want zoals alle goede zomerliefdes, komt ook deze aan een einde. Oliver moet terug naar Amerika, en Elio blijft achter met een gebroken hart en een levenslange voorraad perziken.

Maar wacht, er is meer!

Hier zijn een paar fun facts om je indruk te maken op je vrienden (of om ze gewoon te irriteren):

• Timothée Chalamet (Elio) sprak geen Italiaans voor de film. Hij leerde het speciaal voor de rol, en dat alleen al verdient een Oscar (vind ik).
• Armie Hammer (Oliver) heeft naar verluidt maandenlang therapie nodig gehad om over de rol heen te komen. Of dat waar is, weet ik niet, maar het verhaal is te sappig om niet te delen.
• De film speelt zich af in 1983, maar de muziek is een mix van oud en nieuw. Sufjan Stevens' "Mystery of Love" werd speciaal voor de film geschreven en won een Oscar-nominatie.
• De beroemde perzikscène was eigenlijk geïmproviseerd door Timothée Chalamet. De regisseur had hem alleen gezegd dat hij iets intiem met de perzik moest doen. De rest is filmgeschiedenis (en een bron van ongemakkelijke diners met je ouders).
• Er zou een sequel komen, maar die lijkt nu in de ijskast te staan door verschillende redenen (laten we zeggen, er zijn wat drama's geweest rond Armie Hammer). Maar hé, je kunt altijd de film opnieuw kijken en je eigen einde verzinnen!

De echte reden waarom je hem moet kijken

Oké, even serieus. Call Me By Your Name is meer dan alleen een romantisch drama. Het is een film die je aan het denken zet over identiteit, acceptatie en de kracht van verbinding. Het laat zien dat liefde geen grenzen kent, en dat het oké is om jezelf te zijn, ook al ben je nog niet helemaal uitgevogeld wie dat precies is.

Bovendien is de film prachtig. De beelden van het Italiaanse landschap, de zwoele sfeer, de intense chemie tussen de acteurs… Het is een lust voor het oog. En de muziek! Oh, de muziek! Die blijft nog dagen in je hoofd spoken.

Conclusie (of toch een poging daartoe)

Dus, waar wacht je nog op? Ga die film kijken! Bereid je voor op tranen, gelach, en een intens verlangen naar een zomer in Italië. En vergeet niet: perziken zijn nu officieel verboden vruchten. Je bent gewaarschuwd!

En onthoud, Call Me By Your Name is een film die je bijblijft. Net als die ene crush op de middelbare school die je nooit helemaal bent vergeten. Alleen is deze ervaring minder awkward en meer…filmisch. Of niet. Hangt ervan af hoe je naar perziken kijkt.

P.S. Als je na het kijken van de film nog steeds niet snapt waar alle ophef over gaat, dan ben je waarschijnlijk ongevoelig of gewoon heel erg gelukkig in de liefde. In dat geval: gefeliciteerd! Maar ga alsnog die film kijken, je mist iets!

P.P.S. En nee, ik ga je niet uitleggen wat er precies met die perzik gebeurt. Zoek het zelf maar uit!