Bury My Heart At Wounded

Oké, luister, ik moet je dit vertellen. Zit je lekker? Goede koffie? Mooi. We gaan het hebben over Bury My Heart At Wounded Knee. Ja, dat boek. Ja, dat ís een deprimerende titel. Het klinkt alsof iemand een liedje van Adele aan het schrijven is, maar dan over de Amerikaanse geschiedenis. En geloof me, die is soms net zo’n tranentrekker als Adele, maar met minder auto-tune.

Wat is Wounded Knee überhaupt? (En waarom klinkt het zo verdrietig?)

Wounded Knee. Het klinkt alsof je je knie hebt bezeerd tijdens een intense breakdance-sessie, maar het is veel erger. Het was namelijk een bloedbad. Een heel, heel naar bloedbad, waarbij zo'n 300 Lakota-Sioux, waaronder veel vrouwen en kinderen, door het Amerikaanse leger werden vermoord in 1890. Serieus, ik word al down van het typen van deze zin. Het was de trieste, donkere kers op de al even trieste en donkere taart die "de verovering van het Westen" heet.

Denk aan de Wild West, cowboys, indianen, saloons… klinkt best leuk, toch? Behalve dan dat de "indianen" dus al duizenden jaren daar woonden en die "cowboys" kwamen hun land afpakken. Beetje oneerlijk, zeg maar. Alsof ik jouw favoriete stoel in de kroeg inpik. Maar dan met een geweer en een heel leger achter me.

Bury My Heart At Wounded Knee vertelt dus het verhaal van die verovering. Maar dan niet de versie die je van John Wayne zou horen. Meer de versie die je zou horen als je met een Lakota-Sioux oudere rond een kampvuur zit. En geloof me, die versie is... anders.

Wat maakt het boek zo bijzonder? (En waarom zou je het lezen, ondanks de deprimerende titel?)

Geschreven door Dee Brown, is dit boek niet zomaar een stapel geschiedenisfeiten. Het is een literaire boksbeugel. Het ramt de Amerikaanse geschiedenis recht in je gezicht, maar dan op een manier die je niet snel vergeet. Brown gebruikt de perspectieven van de Native Americans zelf om het verhaal te vertellen. Geen opgehemelde verhalen over heldhaftige kolonisten, maar de rauwe, ongefilterde realiteit van verbroken verdragen, gestolen land en culturele genocide.

Even serieus: Denk aan Pocahontas. Mooi Disney-verhaal, toch? Behalve dan dat de echte Pocahontas ontvoerd is, gedwongen bekeerd is tot het christendom, en op jonge leeftijd is gestorven. Niet zo'n happy end als in de film, hè? Dit boek doet dat dus met de hele Wild West. Het ontmaskert de mythe en laat de harde waarheid zien.

Waarom zou je het lezen?

• Omdat het essentiële geschiedenis is. Je kunt de wereld niet begrijpen zonder de donkere kant te kennen.
• Omdat het spannend is! Het leest als een epische roman, met helden, schurken, en onvergetelijke personages.
• Omdat je dan kunt zeggen dat je een belangrijk boek hebt gelezen en indruk kunt maken op je vrienden. (Oké, toegegeven, dat is misschien niet de beste reden, maar het is wél een reden!)

De Hoofdpersonen: Wie zijn de helden en de schurken? (Spoiler alert: het is niet zo zwart-wit als je denkt.)

In Bury My Heart At Wounded Knee zijn de "helden" vaak de Native American chiefs en krijgers die vechten voor hun land en hun manier van leven. Figuren als Sitting Bull (Tatanka Iyotake) en Crazy Horse (Tasunke Witko) zijn niet zomaar "indianen" uit een westernfilm. Ze waren complexe, intelligente leiders die wanhopig probeerden hun volk te beschermen.

Sitting Bull, bijvoorbeeld, was niet alleen een krijger, maar ook een spiritueel leider. Hij voorspelde de overwinning van de Native Americans in de Battle of Little Bighorn (Custer's Last Stand), en hij leidde zijn volk jarenlang in hun verzet tegen de Amerikanen. Een soort Gandalf, maar dan met veren en een tomahawk.

En de "schurken"? Nou, het is ingewikkeld. Natuurlijk, er waren duidelijke slechteriken: corrupte ambtenaren, gewetenloze generaals, en gulzige landspeculanten. Maar het probleem was groter dan een paar individuen. Het was een systeem dat gebaseerd was op racisme, hebzucht en de overtuiging dat de Native Americans "beschaving" moesten worden bijgebracht (lees: hun cultuur moesten opgeven en net als de witte mensen moesten worden).

Dus wie zijn de echte schurken? Misschien wel wij allemaal. Of in ieder geval, de generaties voor ons die hebben geprofiteerd van de onrechtvaardigheid die de Native Americans is aangedaan. Even slikken, hè?

De impact van het boek: Heeft het iets veranderd? (En waarom is het nog steeds relevant?)

Bury My Heart At Wounded Knee was een knaller van een succes toen het in 1970 uitkwam. Het stond wekenlang op de bestsellerlijsten en bracht een nationale discussie op gang over de behandeling van de Native Americans. Het dwong mensen om de Amerikaanse geschiedenis vanuit een ander perspectief te bekijken. Het was een soort collectieve kater na een veel te lang cowboy-feest.

Heeft het alles veranderd? Nee. Racisme en onrechtvaardigheid bestaan nog steeds. Maar het boek heeft wel geholpen om het bewustzijn te vergroten en de stem van de Native Americans te versterken. Het heeft bijgedragen aan de groei van de Native American rights movement en aan een groter respect voor de Native American cultuur.

En het is nog steeds relevant! In een tijd waarin we praten over raciale rechtvaardigheid, kolonialisme en dekolonisatie, is Bury My Heart At Wounded Knee een essentiële leeservaring. Het herinnert ons eraan dat geschiedenis niet iets is wat in het verleden is gebeurd, maar iets wat ons nog steeds beïnvloedt.

Leuke feiten en weetjes (Voor als je indruk wilt maken op je leesclub)

• Dee Brown, de auteur, was eigenlijk een bibliothecaris! Wie had gedacht dat de redder van de Native American geschiedenis een stille man in een stoffig hok zou zijn?
• Het boek is verfilmd in 2007, met Aidan Quinn en Adam Beach in de hoofdrollen. De film is redelijk goed, maar het boek is altijd beter.
• Bury My Heart At Wounded Knee is niet alleen een boek, maar ook een zin uit een gedicht van Stephen Vincent Benét. De zin verwijst naar de Lakota-Sioux wens om in hun eigen land begraven te worden.
• Er zijn nog steeds mensen die het boek proberen te verbieden! Dat is eigenlijk het beste bewijs dat het een belangrijk en invloedrijk boek is.

Conclusie: Moet je het lezen? (Het antwoord is ja, duh!)

Ja, je moet Bury My Heart At Wounded Knee lezen. Het is een deprimerend boek, ja. Maar het is ook een prachtig boek. Het is een belangrijk boek. Het is een boek dat je perspectief zal veranderen. En misschien, heel misschien, zal het je zelfs een beetje hoop geven.

Dus ga naar de bibliotheek, bestel het online, of steel het van je oma (grapje!). Lees het, denk erover na, en praat erover met je vrienden. De geschiedenis van de Native Americans verdient het om gehoord te worden. En Bury My Heart At Wounded Knee is een van de beste manieren om te luisteren.

En onthoud: het is oké om af en toe te lachen om de absurditeit van de geschiedenis. Humor kan een krachtig wapen zijn tegen onwetendheid en onverschilligheid. Maar vergeet nooit de pijn en het lijden van de mensen die deze geschiedenis hebben meegemaakt.

Oké, genoeg gepraat. Nu ga ik een kop koffie halen en proberen niet te veel aan Wounded Knee te denken. Misschien ga ik wel naar een western kijken. Maar dan wel met een kritische blik. Cheers!

P.S.

Als je dit artikel leuk vond, deel het dan met je vrienden! En als je Bury My Heart At Wounded Knee al hebt gelezen, laat me dan weten wat je ervan vond. Misschien kunnen we samen huilen (of lachen) over de geschiedenis.