Books Of George Rr Martin

Laten we het even hebben over iets waar we allemaal, in meer of mindere mate, een haat-liefdeverhouding mee hebben: de boeken van George R.R. Martin. Ja, diezelfde George R.R. Martin die verantwoordelijk is voor Game of Thrones. Denk je er even aan: het is alsof je favoriete snack, laten we zeggen chocolade, zo goddelijk lekker is dat je er niet vanaf kunt blijven, maar tegelijkertijd zo verslavend dat je er spijt van hebt zodra de laatste kruimel op is. Zo ongeveer voelt het om aan Martins boeken te beginnen.

De Start: Alsof je aan een Epische Fietstocht begint

Je begint met A Game of Thrones. Alles is nieuw, spannend. Je leert de personages kennen: de Starks (lief, naïef!), de Lannisters (arrogant, maar hé, ze hebben wel de looks), Daenerys (de drakenmoeder, duh). Het is net alsof je begint aan een epische fietstocht. Je bent vol energie, de zon schijnt, je trapt lekker door. Je denkt: "Dit is geweldig! Ik kan wel de hele wereld rondfietsen!"

En dan komt A Clash of Kings. De tocht wordt wat zwaarder. Er komen meer heuvels, de wind waait tegen. Nieuwe personages komen erbij, allianties verschuiven. Je bent nog steeds enthousiast, maar je begint je af te vragen: "Hoeveel kilometer is het nog?" De intrige wordt dikker dan een dubbele laag pindakaas op je boterham.

A Storm of Swords. BAM! Je wordt van je fiets geblazen door een plotwending die je niet zag aankomen. Je ligt in de berm, je knie is geschaafd, je fiets is krom. Je denkt: "Wat. De. Heck. Is. Er. Net. Gebeurd?!". Dit is het boek waar iedereen over praat, waar iedereen over shockt. De Red Wedding. Genoeg gezegd.

De Dip: Wanneer je denkt dat de Fietstocht Nooit Meer Eindigt

En dan komen de boeken die voelen alsof je door een moeras aan het fietsen bent: A Feast for Crows en A Dance with Dragons. Nieuwe personages, nieuwe locaties, nieuwe politieke spelletjes. Je begint je af te vragen of George R.R. Martin überhaupt nog weet waar hij naartoe wil met dit verhaal. Het is alsof hij een zijpad heeft genomen, en toen nog een, en nog een, en nu ben je verdwaald in een doolhof van beschrijvingen van maaltijden en wapenschilden.

Serieus, de beschrijvingen van eten! Alsof je een kookboek leest vermomd als een fantasy-roman. Je weet precies hoe de gebraden zwaan met pruimen smaakt, maar je bent vergeten wie er eigenlijk koning op de Iron Throne zit. Je begint te hunkeren naar de eenvoud van het eerste boek, toen alles nog overzichtelijk was.

A Dance with Dragons voelt een beetje als een beloning, maar wel een beloning die je drie jaar na het verdienen krijgt. De oude vertrouwde personages komen weer terug, de plot begint weer een beetje in beweging te komen. Maar de hoop dat de fietstocht snel ten einde zal komen, begint langzaam te vervagen.

Het Wachten: De Eeuwige Vraag "Wanneer Komt Het Volgende Boek?"

En dan is er het wachten. Het eeuwige wachten op The Winds of Winter. Het is alsof je voor een gesloten spoorwegovergang staat te wachten, terwijl je geen idee hebt wanneer de trein nou eigenlijk langskomt. Je checkt constant het internet voor updates, leest theorieën van fans, probeert aanwijzingen te ontcijferen in interviews met Martin. Het is een fulltime baan geworden, dat wachten.

Sommige mensen hebben al hun hoop opgegeven. Ze hebben geaccepteerd dat The Winds of Winter nooit zal verschijnen. Ze zijn overgestapt op andere hobby's, zoals het verzamelen van postzegels of het breien van sokken. Maar er is altijd die kleine stem in je achterhoofd die fluistert: "Misschien... misschien komt het boek toch nog."

En dan is er de tv-serie. Game of Thrones was geweldig, tot het moment dat ze de boeken inhaalden. Daarna... tja, laten we zeggen dat het eindseizoen voelde alsof je een perfect gebakken taart kreeg voorgeschoteld, maar dan met zand erin. Je bent teleurgesteld, maar je blijft hopen dat Martin het beter zal doen. Hij heeft immers de broncode in handen. Hij kan het einde perfect maken.

De Liefde: Waarom We Toch Blijven Hangen

Ondanks alles, ondanks de lange wachttijden, ondanks de plotwendingen die je haar doen uitvallen, blijven we van George R.R. Martin's boeken houden. Waarom? Omdat ze zo verdomd goed geschreven zijn. De personages zijn complex, de wereld is gedetailleerd, de politieke intriges zijn verslavend. Het is een wereld waarin niets zeker is, waarin zelfs de meest geliefde personages kunnen sterven. Het is een wereld die voelt als echt, ondanks de draken en de White Walkers.

Het is alsof je een familielid hebt met wie je af en toe ruzie hebt, maar van wie je uiteindelijk toch houdt. Je weet dat hij je soms zal teleurstellen, maar je weet ook dat hij je momenten van pure vreugde en spanning zal bezorgen. En uiteindelijk is dat hetgene wat telt.

Dus, wat staat ons te doen? We blijven wachten, we blijven lezen, we blijven speculeren. En we blijven hopen dat George R.R. Martin ons ooit zal verlossen met The Winds of Winter (en daarna A Dream of Spring). Tot die tijd blijven we de boeken herlezen, de tv-serie bekijken (met een korreltje zout), en de memes delen op het internet. Want laten we eerlijk zijn, de memes zijn soms net zo goed als de boeken zelf.

En wie weet, misschien fietsen we ooit wel weer met volle energie die epische tocht verder. Misschien schijnt de zon dan weer, en misschien is de taart zonder zand. Maar tot die tijd: Valar Morghulis, en geniet van de reis.