Book Meet Me In The Bathroom

Oké, even een bekentenis. Ik heb ooit, op een random vrijdagnacht in een nog randommere kroeg, geprobeerd om een bandshirt van The Strokes te versieren. (Ja, ja, ik weet het, cringe. We hebben allemaal onze zwakke momenten, toch?). Die gozer keek me aan alsof ik van Mars kwam. "Ken je ze wel echt?" snauwde hij. Uhm... ja? Ik had "Is This It" grijsgedraaid op mijn iPod Nano (rip, kleine vriend!). Maar ja, dat was dus 'not good enough' voor deze gatekeeper. Die nacht snapte ik iets: die band, die hele scene, was meer dan muziek. Het was een gevoel. En het boek waar we het over gaan hebben vangt dat gevoel als geen ander.

Waar ik het over heb? Nou, Meet Me In The Bathroom natuurlijk! Lizzy Goodman's orale geschiedenis van de New Yorkse rockscene rond de eeuwwisseling. Het is geen biografie van één band, geen stoffige geschiedenisles, maar een sappig, soms pijnlijk eerlijk verslag van de opkomst en ondergang (of toch niet?) van bands als The Strokes, Yeah Yeah Yeahs, Interpol, LCD Soundsystem en nog veel meer.

Waarom je dit boek moet lezen, zelfs als je niet van indie rock houdt (of denkt dat je dat niet doet).

Echt waar. Ik weet dat de titel misschien doet vermoeden dat het een soort backstage-gossip-fest is (en ja, er zit genoeg juicy detail in, geloof me), maar het is zoveel meer dan dat. Het is een tijdmachine. Het katapulteert je terug naar een New York dat rauw, creatief en op het punt stond om te exploderen. Denk aan de nasleep van 9/11, de opkomst van het internet, de laatste adem van de 'oude' muziekindustrie... turbulente tijden. En midden in die chaos creëerden deze bands iets nieuws, iets opwindends.

Een generatie definieren

Misschien ben je niet opgegroeid met The Strokes of met de angstvallig coole Karen O (maar hey, je hebt nu de kans om dat in te halen!), maar de invloed van deze scene is nog steeds voelbaar. Hun DIY-mentaliteit, hun gevoel voor stijl, hun compromisloze sound... het sijpelt door in alles, van de muziek die je nu hoort tot de mode die je nu ziet.

• De DIY-ethiek: Voordat het 'viral' gaan een ding was, bouwden deze bands hun following op door eindeloos te touren, flyers te plakken en kleine zaaltjes plat te spelen. Geen fancy marketingcampagnes, gewoon keihard werken.
• De sound van New York: Rauw, edgy, een beetje arrogant. Denk aan Velvet Underground, Television, Talking Heads... deze bands waren zich bewust van hun voorgangers, maar ze waren niet bang om hun eigen ding te doen.
• De visuele identiteit: Skinny jeans, leren jassen, nonchalante attitude... de look was net zo belangrijk als de muziek.

Het boek laat zien hoe deze bands niet alleen muziek maakten, maar een hele scene creëerden. Een community van muzikanten, kunstenaars, filmmakers en andere creatievelingen die elkaar inspireerden en uitdaagden. Zoiets zie je tegenwoordig niet vaak meer, toch?

Eerlijkheid boven alles

Wat het boek echt bijzonder maakt, is de ongefilterde eerlijkheid van de interviews. Goodman heeft met iedereen gepraat: bandleden, managers, journalisten, groupies, bartenders... en ze hebben allemaal hun eigen verhaal te vertellen.

• Ruzies en spanningen: Verwacht geen geromantiseerde verhalen over hechte vriendschappen. Er waren jaloezie, ego's en flinke porties drama. (Kijk, dat is wat het interessant maakt, geef toe!).
• Drugs, seks en rock 'n' roll: Ja, het cliché is waar. Maar Goodman vermijdt sensatiezucht en laat de geïnterviewden zelf aan het woord. Je krijgt een onthutsend eerlijk beeld van de excessen van het rocksterrenbestaan (of toch niet zo sterrenachtig).
• De struggle: Niet iedereen werd rijk en beroemd. Veel bands kwamen en gingen, sommigen maakten geweldige muziek maar braken nooit echt door. Het boek laat zien dat succes niet altijd vanzelfsprekend is, en dat er veel talent verloren gaat in de strijd.

Je hoort de twijfels, de angsten, de euforie... de hele emotionele rollercoaster van het proberen door te breken in de muziekindustrie. Het is menselijk. En dat is wat het zo boeiend maakt.

De schaduwkanten: is het allemaal wel zo rooskleurig?

Natuurlijk is "Meet Me In The Bathroom" niet perfect. Sommige critici vinden dat het boek te veel focust op de 'coole' bands, en andere scènes en genres buiten beschouwing laat. En eerlijk is eerlijk, de rol van vrouwen in de scene wordt soms wat onderbelicht. (Maar goed, dat is een probleem dat vaker voorkomt in de rockgeschiedenis, helaas).

Ook is het belangrijk om je te realiseren dat dit verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van mensen die er zelf bij waren. Dat betekent dat er een zekere mate van subjectiviteit in zit. (Maar is dat niet met elke geschiedenis het geval?). Toch is het juist die persoonlijke invalshoek die het boek zo levendig maakt.

Wat kunnen we leren van "Meet Me In The Bathroom"?

Het boek is meer dan alleen een nostalgische trip down memory lane. Het is een case study over creativiteit, ambitie, succes en falen. Het is een herinnering aan een tijd waarin muziek nog echt iets kon betekenen, voordat alles overspoeld werd door algoritmes en social media. (Oké, oké, ik klink nu zelf als een oude gatekeeper, ik weet het!).

• Het belang van een scene: Om echt iets nieuws te creëren, heb je een community nodig. Een plek waar je kunt experimenteren, falen en weer opstaan.
• Authenticiteit loont: Het publiek prikt door bullshit heen. Wees jezelf, wees eerlijk, wees echt.
• Succes is relatief: Niet iedereen kan een rockster worden. Maar dat betekent niet dat je geen impact kunt hebben.

Dus, mocht je ooit nog eens iemand tegenkomen met een Strokes-shirt, versier hem dan niet (tenzij je daar echt zin in hebt natuurlijk!), maar begin een gesprek over Meet Me In The Bathroom. Wedden dat je een boeiende avond tegemoet gaat? En misschien... heel misschien... snap je dan eindelijk wat ik bedoel met dat 'gevoel'.

P.S. Als je het boek hebt gelezen, laat me dan weten wat je ervan vond! Ben ik helemaal van de pot gerukt, of deel je mijn enthousiasme? Ik ben benieuwd!