Black And Blue The Rolling Stones

Hé, hallo daar! Zullen we het eens hebben over Black and Blue? Ja, die plaat van de Stones. Weet je wel, die met dat... uh... aparte artwork? Precies! Die dus. Lekker bakkie koffie erbij?

Een band in transitie (of chaos?)

Okay, laten we eerlijk zijn, Black and Blue (1976) kwam uit in een nogal... turbulente tijd voor de Rolling Stones. Mick Taylor was net weg, hop, de deur uit! Pats boem! En ineens moesten ze iemand vinden om zijn enorme schoenen (qua gitaarspelen dan) te vullen. Heftig, toch?

Dus, wat doe je dan als band? Juist! Audities! Stel je voor, auditie doen voor the Rolling Stones! Ik zou al van de zenuwen flauwvallen, serieus! Wie zouden daar allemaal gezeten hebben? Vast een paar rare snuiters, haha!

Uiteindelijk werd Ron Wood de nieuwe man. Maar het gekke is, hij speelt helemaal niet op álle nummers van Black and Blue! Dat komt dus omdat de plaat al in de maak was vóórdat Ron erbij kwam. Vandaar dat je soms andere gitaristen hoort, zoals Harvey Mandel. Beetje een allegaartje dus, maar hé, dat is rock 'n' roll, toch?

De sound: Sexy, rauw en een beetje... verrassend?

Muzikaal gezien is Black and Blue... hoe zal ik het zeggen... eclectisch. Ja, dat is het woord! Je hoort funk, reggae, blues, rock 'n' roll... het is net een muzikale smeltkroes! Was het een bewuste keuze, of pure chaos? Wie zal het zeggen? 😉

Neem nou "Hot Stuff". Die funky groove! Heerlijk! Je hoort die disco-invloeden, hè? En Mick Jagger die helemaal los gaat. Kan iemand die man alsjeblieft vertellen dat hij niet jonger wordt? (Maar ergens is dat ook wel weer fantastisch, toch?). Het bewijst maar weer eens dat ze met hun tijd meegingen. Of probeerden dan...

En dan heb je "Fool to Cry". Een prachtige ballad, of niet? Die piano, die gitaarsolo... Kippenvel! Eén van die nummers waar je gewoon even stil van wordt en denkt: "Wow, wat kunnen die Stones toch goede muziek maken". Alleen... is het niet een beetje té zoet? Misschien wel, maar soms heb je gewoon een beetje zoetsappigheid nodig, toch?

"Cherry Oh Baby", de reggae cover. Huh? Reggae op een Stones album? Jep! Verrassend? Absoluut! Goed? Tja, dat is een kwestie van smaak, hè? Sommigen vinden het geweldig, anderen... iets minder. Maar hé, experimenteren is nooit verkeerd, toch? En je merkt echt dat ze het wel proberen te ownen.

"Memory Motel" is echt een pareltje. Samen gezongen door Mick en Keith. Een heerlijk nummer. Het voelt alsof je midden in een roadtrip zit, ergens in Amerika. Misschien wel in een vieze motelkamer... (met een goed verhaal, dat dan weer wel!).

De Controversie (natuurlijk!)

Okay, laten we even over de olifant in de kamer praten: de albumcover. Ahum... controversieel! Een vastgebonden vrouw, met blauwe plekken... Niet bepaald subtiel, hè? Het zorgde voor heel wat ophef destijds (en eerlijk gezegd, nu nog steeds wel!).

Was het smakeloos? Zeker. Provocerend? Absoluut. Geniaal? Tja, dat hangt ervan af hoe je er naar kijkt. The Stones hebben altijd graag de grenzen opgezocht, maar dit was misschien wel een beetje te ver. Maar ja, zonder controverse geen Stones, toch?

Het is wel belangrijk om er bij te zeggen dat de Stones beweerden dat het een soort parodie was. Een persiflage op de macho-attitude van rocksterren. Maar of dat écht zo is... dat is natuurlijk de vraag!

De Legacy: Een complex meesterwerk? Of een rommeltje?

Dus, wat is nou de legacy van Black and Blue? Is het een briljant album? Een meesterwerk? Of gewoon een beetje een rommeltje, gemaakt in een chaotische periode? Ik denk... een beetje van allebei! Het is zeker niet hun beste album, maar het heeft absoluut z'n momenten. En het laat de Stones zien op een heel interessant punt in hun carrière.

Het is een album vol tegenstrijdigheden. Je hoort de band worstelen met de verandering, zoeken naar een nieuwe identiteit. En dat maakt het juist zo interessant. Het is rauw, eerlijk en... ja, een beetje messy. Net als het echte leven, toch?

Black and Blue is geen album dat je even snel luistert. Het is een album dat je moet laten bezinken, waar je vaker naar moet luisteren om het écht te waarderen. En misschien, heel misschien, ga je er dan ook van houden. Of in ieder geval... een beetje respect voor hebben. 😉

En hé, laten we eerlijk zijn, the Rolling Stones die een beetje rommelig zijn... dat is toch juist wat we van ze verwachten? Ze zijn niet perfect, ze zijn niet gepolijst, ze zijn gewoon... the Rolling Stones! En dat is meer dan genoeg.

Dus, wat denk jij ervan? Ben je fan van Black and Blue? Of vind je het maar niks? Laat het me weten! En laten we ondertussen nog maar een bakkie koffie nemen! Proost!

En als extraatje, een weetje: Wist je dat Prince ooit zei dat Black and Blue één van zijn favoriete albums was? Yep! Zelfs het genie Prince kon de charme van deze chaotische plaat waarderen. Dat zegt toch wel iets, of niet?

Oké, genoeg gekletst voor vandaag. Tot de volgende keer! En onthoud: Keep on rockin'!