Berry Chuck Johnny B Goode

Ken je dat gevoel? Je zit in de auto, 'Driving Home for Christmas' klinkt net iets té vaak, en je begint te dagdromen. Je bent niet Bruce Springsteen op een Harley, niet Madonna in een glitterpak, maar gewoon... jij. Maar dan, BAM! Die gitaar riff. Dat is Chuck Berry. En opeens, voor even, ben je toch een rocklegende. Tenminste, in je eigen hoofd.

Chuck Berry, man, die kerel kon een gitaar laten huilen, gillen, en soms zelfs zachtjes fluisteren. Het was alsof hij een geheime code kende, een code die je voeten begon te bewegen en je mee terugnam naar die goede oude tijd... al ben je er misschien niet eens geweest. Het is de magie van rock 'n' roll.

De alledaagse Johnny B. Goode

Nu, laten we het even hebben over Johnny B. Goode. Die song, die is iconisch. Iedereen, van je oma tot je kleine neefje die alleen nog maar YouTube Shorts kijkt, herkent die gitaarriff. Het is alsof je per ongeluk in een jukebox bent gevallen en er alleen maar de coolste plaat uit kan komen. Je kan het niet vermijden. Je kan het alleen maar harder zetten.

Maar wie ís die Johnny B. Goode eigenlijk? Volgens Chuck zelf was het deels autobiografisch, deels fantasie. Het is het verhaal van een arme jongen die zijn weg omhoog speelt met een gitaar. Klinkt cliché? Misschien. Maar het is een cliché met een verdomd goede beat.

Denk er eens over na. Hebben we niet allemaal een beetje een Johnny B. Goode in ons? Misschien ben je niet een gitaarvirtuoos (ik zeker niet, ik ben al blij als ik een beetje fatsoenlijk kan tokkelen op een ukulele), maar je hebt wel een droom. Misschien wil je de beste appeltaartbakker van de straat worden, de meest succesvolle plantenliefhebber van je flatgebouw, of gewoon de meest enthousiaste supporter van je voetbalteam. Dat is je gitaar. Spelen maar!

En dat is het mooie ervan. Het gaat niet om perfectie. Het gaat om de passie, de drive, de energie. Johnny B. Goode was waarschijnlijk geen perfecte gitarist (ik bedoel, wie is dat nou écht?), maar hij had het vuur. Hij speelde alsof zijn leven ervan afhing. En dat is wat hem zo aantrekkelijk maakt.

De impact op de wereld... én op je boodschappenlijstje

Chuck Berry en Johnny B. Goode hebben de muziekwereld compleet veranderd. Hij was een van de grondleggers van de rock 'n' roll, de man die de boel op z’n kop zette, en er een hele nieuwe generatie mee inspireerde. Denk aan The Beatles, The Rolling Stones, noem maar op. Ze stonden allemaal in de rij om een beetje van die Chuck Berry-magie op te vangen.

Maar de impact gaat verder dan de muziek. Het zit in onze cultuur, in onze films, in onze advertenties. Ik zweer het je, ik hoor die gitaarriff soms zelfs in mijn hoofd als ik in de supermarkt sta te twijfelen tussen twee soorten pindakaas. Het is alsof Chuck Berry zegt: "Kies die met de stukjes! Ga ervoor! Wees je eigen Johnny B. Goode van de pindakaas!"

En eerlijk, hij heeft een punt. Het leven is te kort om te blijven hangen in saaiheid. Soms moet je gewoon risico's nemen, rammelen aan die gitaar (figuurlijk dan, tenzij je echt een gitaar hebt, dan moet je er zeker aan rammelen!), en je eigen ding doen.

Het nummer is ook opgenomen in de Voyager Golden Record, dat is een soort muzikale tijdcapsule die aan boord van de Voyager-ruimtesondes is geplaatst om buitenaardse wezens kennis te laten maken met de menselijke beschaving. Dus, mocht er ooit een alien-DJ dit horen, dan weet hij in ieder geval wat goede muziek is! (En hopelijk gaan ze dan niet denken dat we allemaal zo snel gitaar kunnen spelen. Dat zou awkward zijn.)

Wat kunnen we er van leren?

Dus, wat is de moraal van dit verhaal? Misschien is het wel dit: wees je eigen Johnny B. Goode. Zoek je passie, oefen je vaardigheden, en wees niet bang om te rammelen. En onthoud, het gaat niet om perfectie, het gaat om de energie. Als je iets doet met passie, dan straal je dat uit, en dat is wat mensen aantrekt. Dus, ga ervoor! Pak die gitaar (of die pindakaas, of die plantenspuit), en laat de wereld zien wat je in huis hebt.

Chuck Berry's erfenis leeft voort in elke gitaarriff, in elke droom, in elke keer dat we besluiten om onze eigen weg te gaan. Hij leerde ons dat iedereen, ongeacht hun achtergrond, een rockster in wording kan zijn. Alles wat je nodig hebt is een gitaar, een droom, en een heleboel passie.

Dus, de volgende keer dat je die gitaarriff hoort, denk dan niet alleen aan Chuck Berry, maar denk ook aan jezelf. Aan je eigen dromen, aan je eigen passies, aan je eigen innerlijke Johnny B. Goode. En zet het volume eens flink hard. You deserve it.

En als je echt in de stemming bent, probeer dan eens de Duckwalk. Succes gegarandeerd (resultaten kunnen variëren. Pas op voor je rug.).