Au Pair Willem Frederik Hermans

Willem Frederik Hermans. Ken je 'm? Misschien vaag van school. Maar au pair? Hermans? Ja, echt! Laten we eens duiken in die bizarre combinatie.

Hermans, de enfant terrible van de Nederlandse letteren

Hermans, dat was een figuur. Een eigenzinnige schrijver. Een pessimist pur sang. Niks zoetsappig, geen happy endings. Eerder een stortvloed van sarcasme en cynisme. Je moet er van houden. Of je haat 'm. Maar saai? Nooit.

Waarom zouden we het over Hermans hebben?

Omdat zijn leven net zo gek was als zijn boeken. En die au pair-geschiedenis? Goud! Pure absurditeit. Perfect voor een goed verhaal tijdens een borrel.

Stel je voor: een van de belangrijkste naoorlogse schrijvers. Bekend om zijn onbuigzame principes. Die gaat als au pair werken. Bij een gezin in Frankrijk. Zonder Frans te spreken! Serieus?

De Au Pair Avonturen van Willem Frederik

Het is 1967. Hermans is al een gevestigde naam. Maar blut. Ja, zelfs literaire helden moeten de eindjes aan elkaar knopen. Een vriendin komt met het briljante idee: au pair! Klinkt als een plan, toch?

Dus Hermans, 46 jaar oud, pessimistisch en anti-autoritair, vertrekt naar Parijs. Om te zorgen voor drie kinderen. Trois enfants! Zonder een woord Frans te spreken. Dit kan niet goed gaan.

De taalbarrière als komische katalysator

De communicatie? Een ramp. Stel je voor: Hermans probeert de kinderen uit te leggen dat de wereld naar de klote gaat. In gebrekkig Frans. Terwijl ze gewoon een koekje willen. Humor ten top!

Zijn Frans was... creatief. Hij gooide Nederlands, Duits en Engels door elkaar. Voegde er wat handgebaren aan toe. En voilà: Hermans-Frans. De kinderen begrepen er waarschijnlijk net zo weinig van als wij nu.

Chaos en Misverstanden

Hermans was geen kindervriend. Hij was een schrijver. Denken, lezen, schrijven. Dát was zijn ding. Kinderspelletjes? Not so much.

Dus wat deed hij dan? De krant lezen. Roken. Denken over de zinloosheid van het bestaan. Terwijl de kinderen om hem heen ravotten. Het moet een bizar tafereel geweest zijn.

Van luier verschonen tot literair genie

Luier verschonen? Geen idee. Kindervoedsel maken? Nog minder. Hermans was meer van de sigaretten en sterke drank. Niet de ideale au pair dus.

Er wordt gefluisterd dat hij de kinderen wel eens met sarcastische opmerkingen vermaakte. Waarschijnlijk vonden ze het niet zo grappig. Maar wij wel!

Het Ongelooflijke Einde

Hoe lang heeft hij het volgehouden? Een paar maanden. Een wonder eigenlijk. De Franse familie zat er waarschijnlijk doorheen. En Hermans ook.

De reden van zijn vertrek? Verschillende verhalen doen de ronde. Te veel misverstanden. Te weinig geduld. Te veel Hermans. Kortom: het was niet zijn roeping.

De erfenis van de au pair-tijd

Heeft die tijd hem beïnvloed? Misschien. Het leverde in ieder geval een hoop anekdotes op. En waarschijnlijk ook wat inspiratie voor zijn boeken. De absurditeit van het leven, nog eens extra benadrukt.

Het is ook een bewijs dat zelfs de meest serieuze mensen soms dwaasheden begaan. En dat is best geruststellend, toch?

Waarom dit verhaal zo leuk is

Het is de contrast. De serieuze schrijver. De chaotische situatie. De taalbarrière. De ongeschiktheid. Het is allemaal zo absurd dat het hilarisch wordt.

Het laat ook zien dat genius en gewoonheid dicht bij elkaar kunnen liggen. Hermans was een briljante schrijver. Maar ook een onhandige au pair.

Een inspiratie voor ons allemaal

Het verhaal van Hermans als au pair leert ons dat het oké is om te falen. Om niet perfect te zijn. Om soms totaal de mist in te gaan. Sterker nog: het kan verrassend grappig zijn.

Dus de volgende keer dat je je onhandig voelt, denk dan aan Hermans. De au pair-schrijver. En lach erom. Want het leven is al serieus genoeg.

Nog even samenvattend:

Willem Frederik Hermans: groot schrijver, slechte au pair. Een onvergetelijke combinatie. Een verhaal om door te vertellen. En een reden om de boeken van Hermans (nog eens) te lezen. Misschien snap je ze nu beter. Of juist niet. Dat maakt ook niet uit.

Want uiteindelijk gaat het om de absurditeit van het bestaan. En wie kan dat beter verwoorden dan Willem Frederik Hermans?

Dus, wat is de moraal van dit verhaal?

Misschien is er geen moraal. Misschien is het gewoon een leuk, bizar en grappig verhaal. En dat is ook goed.

Gaat dit verhaal je leven veranderen? Waarschijnlijk niet. Gaat het je aan het lachen maken? Hopelijk wel.

En wie weet, inspireert het je wel om zelf een keer iets totaal onverwachts te doen. Al is het maar een poging om Frans te spreken zonder het te kunnen. Bonne chance!

Vergeet Willem Frederik Hermans niet. Niet alleen de schrijver. Maar ook de au pair. De mislukte au pair. De held van dit verhaal.