As I Lay Dying Faulkner

Oké, oké, luister allemaal even! Ik heb een verhaal, een echt wild verhaal. Het gaat over een familie, een lijk, en een ongelooflijke road trip. Denk The Beverly Hillbillies, maar dan met existentiële crises en een lijk dat langzaam aan het... tja, ontbinden is. We hebben het over As I Lay Dying van William Faulkner, oftewel: "Terwijl ik stervende was." Noem het gerust een familie uit de categorie "speciaal".

De Bundren Familie: Een Soort van... Dysfunctionaliteit

De hoofdpersonen? Nou, dat is de Bundren-familie. Je hebt Addie Bundren, de matriarch, die aan haar sterfbed gekluisterd is. En dan haar echtgenoot, Anse. Een man die blijkbaar van alle kwaad ter wereld spaart, maar vooral last heeft van chronisch ongeluk en een obsessie met rechte tanden. Seriously. Zijn hele leven is erop gericht om die tanden te fixen, en hij ziet dat als zijn rechtmatige beloning. Beetje apart, toch?

En dan de kinderen! Oh, de kinderen. Elk van hen is een compleet ander type, compleet met hun eigen eigenaardigheden en geheime motivaties:

• Cash: De oudste, een timmerman die Addie's kist maakt, maar zijn been breekt (meerdere keren!) tijdens de reis. Arme Cash.
• Darl: De vreemde, bijna telepathische zoon. Hij weet dingen die hij niet zou mogen weten. Beschouw hem als de poëtische, ietwat creepy commentator van het verhaal. Sommigen zeggen dat hij het genie is, anderen noemen hem gek. Ik zeg: beide!
• Dewey Dell: Een jong meisje, zwanger, en ze probeert wanhopig een abortus te regelen in Jefferson. Haar focus is zo sterk dat ze het lijk van haar moeder bijna lijkt te vergeten.
• Jewel: Addie's favoriete, en een beetje een buitenstaander. Hij is de enige die echt om Addie lijkt te geven, maar hij toont het op zijn eigen, nogal ontoegankelijke manier. Zijn paard is zijn alles.
• Vardaman: De jongste, en nogal... ehm... 'bijzonder'. Hij associeert Addie's dood met een vis. Serieus. "Mijn moeder is een vis." Ja, die quote blijft hangen.

Waarom Dit Alles? De Eed aan Addie

Het hele drama begint met Addie's wens om begraven te worden in Jefferson, een stad verderop. Anse, altijd loyaal aan zijn woorden (behalve misschien als het om logica gaat), zweert dat hij haar daar zal begraven. Dus, ze laden Addie in een kist, op een wankele kar, en beginnen aan een epische, komisch-tragische reis.

De Reis naar Jefferson: Een Komedie van Fouten

Deze reis is niet zomaar een ritje over een zandpad. Oh nee. Denk aan een kruising tussen een rampenfilm en een roadtrip. Er is een overstroming, een beenbreuk (zoals gezegd, meerdere keren), brand, een lijk dat steeds meer gaat stinken (sorry, details!) en een eindeloze stroom van ellende. Je vraagt je constant af: "Hoe kan het NOG erger?" En dan gebeurt er iets. Het is bijna grappig, zo absurd is het allemaal.

Een paar highlights van deze trip:

• De Overstroming: Een brug wordt weggevaagd, de kist drijft stroomafwaarts, en Jewel riskeert zijn leven om haar te redden. Heldhaftig? Ja. Compleet geschift? Absoluut.
• Cash's Been: Arme Cash breekt zijn been vreselijk, en Anse besluit om het... ehm... "te repareren" met cement. Ja, cement. Moderne geneeskunde op z'n best! En dan breekt het later nog een keer. Je kunt je de pijn voorstellen... of misschien ook niet.
• Het Vuur: Darl steekt een schuur in brand om de familie uit hun ellende te verlossen. Of misschien gewoon omdat hij het zat was. Wie zal het zeggen? Het is Darl, je raadt het nooit.
• De Gieren: Ja, gieren. Die cirkelen rond de kist. Alsof ze een lunchpauze willen inlassen. Het is allemaal even subtiel als een baksteen.

Wat Maakt Dit Boek Zo Bijzonder?

Maar waarom is dit boek, ondanks de morbiditeit en de chaos, zo beroemd? Nou, het is de manier waarop Faulkner het verhaal vertelt. Hij gebruikt een techniek die stream of consciousness heet. Dat betekent dat we in het hoofd van elk personage kruipen, hun gedachten en gevoelens direct ervaren. Het is alsof je in hun ziel kijkt (of in sommige gevallen, in een behoorlijk verwarde ziel).

Elk hoofdstuk wordt verteld vanuit het perspectief van een ander personage. Soms is het Darl die filosofeert over leven en dood, soms is het Vardaman die in de war is over vissen en zijn moeder, soms is het Anse die klaagt over zijn rug. Het is een kakofonie van stemmen, die samen een complex en intrigerend beeld schetsen van de Bundren-familie en hun wereld.

Meer Dan Alleen Een Lijk: Thema's en Interpretaties

Onder de oppervlakte van het bizarre verhaal, behandelt As I Lay Dying serieuze thema's:

• Armoede en Isolement: De Bundrens leven in diepe armoede en zijn geïsoleerd van de buitenwereld. Hun worstelingen zijn hard en reëel.
• Familie en Verplichting: De familiebanden zijn sterk, maar ook gespannen. De eed aan Addie dwingt hen tot een reis die hen allemaal tot het uiterste drijft.
• De Natuur van de Waarheid: Elk personage heeft zijn eigen kijk op de gebeurtenissen. Wat is de 'echte' waarheid? Is er überhaupt één?
• De Absurditeit van het Leven: Faulkner laat zien hoe belachelijk en zinloos het leven soms kan zijn. De Bundrens' pogingen om betekenis te vinden in hun bestaan zijn vaak tragikomisch.

Het Einde... of toch niet?

Uiteindelijk bereikt de Bundren-familie Jefferson. Ze begraven Addie (eindelijk!) en Anse doet iets... verrassends. Ik ga het niet helemaal spoilen, maar laten we zeggen dat het iets te maken heeft met die tanden en een nieuwe 'Mrs. Bundren'. Ja, je leest het goed. Bizar, toch? Faulkner laat je achter met een gevoel van verwarring en een beetje... walging? Maar ook met respect voor de manier waarop hij dit alles heeft weten te vangen.

Dus, de volgende keer dat je op zoek bent naar een boek dat je aan het denken zet (en je misschien een beetje ongemakkelijk laat voelen), pak dan As I Lay Dying op. Het is een trip, in alle betekenissen van het woord. Het is een verhaal dat je niet snel zult vergeten, al was het maar vanwege die vis.

Faulkner: Een Beetje Gek, Maar Geniaal

Oh, en nog iets over Faulkner zelf: de man was een legende. Niet alleen als schrijver, maar ook als drinker en als een soort excentriekeling. Er wordt gezegd dat hij vaak dronken toespraken hield en dat hij de neiging had om in zijn eigen wereld te leven. Misschien had hij daarom wel zo'n goed inzicht in de verwarde geesten van de Bundrens. Genie en waanzin liggen dicht bij elkaar, zeggen ze toch?

As I Lay Dying is geen gemakkelijke lezing, maar het is zeker de moeite waard. Het is een rauw, eerlijk en vaak hilarisch portret van een familie die worstelt met verlies, armoede en hun eigen demonen. En laten we eerlijk zijn, wie kan zich daar nou niet mee identificeren? (Oké, misschien niet met het lijk dat stinkt, maar je snapt het idee.) Dus pak een kop koffie, zet je schrap en duik in de wereld van de Bundrens. Je zult er geen spijt van krijgen... of misschien wel, maar het is in ieder geval een ervaring!