Anne Rice Interview With The Vampire

Oke, laten we eerlijk zijn. We hebben allemaal wel eens zo'n periode gehad dat het leven ons uitzoog. Niet letterlijk, hopelijk. Maar figuurlijk. Alsof een of andere bovennatuurlijke entiteit besloten had om onze energie te consumeren als een all-you-can-eat buffet. Anne Rice, met haar meesterwerk Interview with the Vampire, pakte die algemene menselijke ervaring en blies er een epische, gotische en vooral bloederige draai aan.

Denk er eens over na. Louis de Pointe du Lac, onze knappe en ietwat neurotische vampier-verteller, is eigenlijk gewoon de ultieme grumpy guy. Hij klaagt over zijn leven, zijn maker (de charmante maar compleet gestoorde Lestat), en de eeuwige leegte die komt kijken bij het zijn van een ondode bloedzuiger. Klinkt dat bekend? Misschien niet precies met bloed, maar denk aan die ene collega die altijd klaagt over de koffie, de printer, en het feit dat het maandag is. Louis is basically de vampierversie daarvan, maar dan met meer drama en een paar eeuwen levenservaring.

De aantrekkingskracht van het duister... en Lestat

En dan is er Lestat. Ah, Lestat. De bad boy vampier. Stel je voor: je gaat naar een verjaardagsfeestje en er is die ene persoon. Diegene die alle aandacht opeist, die een beetje te hard lacht, die waarschijnlijk iets te veel gedronken heeft, maar die je toch niet kunt negeren. Die persoon is Lestat. Hij is een ramp. Hij is egoïstisch. Hij is waarschijnlijk de reden waarom Louis zo'n humeurige vampier is geworden. Maar hij is ook charismatisch. Hij heeft een bepaalde aantrekkingskracht. En laten we eerlijk zijn, we vallen allemaal wel eens voor een beetje chaos.

Rice weet dat perfect vast te leggen. Lestat is niet alleen maar kwaad. Hij is complex. Hij is kapot. En dat maakt hem... nou ja, interessant. Het is een beetje zoals je favoriete guilty pleasure tv-show. Je weet dat het waarschijnlijk niet goed voor je is, maar je kunt er niet mee stoppen.

De vampier als metafoor

De vampier, in Interview with the Vampire, is niet alleen een monster dat in de schaduw jaagt. Hij is een metafoor. Een metafoor voor een heleboel dingen, eigenlijk. Voor verslaving, bijvoorbeeld. Die onstilbare dorst naar bloed is een duidelijke parallel met de constante behoefte aan 'meer' die we vaak in onszelf herkennen. Meer geld, meer succes, meer liefde, meer... bloed? Oké, misschien niet bloed, maar je snapt het idee.

Maar het is ook een metafoor voor verlies en rouw. Louis worstelt constant met zijn verleden, met de beslissingen die hij heeft genomen en met de mensen die hij heeft verloren. Zijn vampirisme is een constante herinnering aan wat hij was en wat hij nooit meer kan zijn. Hebben we dat niet allemaal wel eens? Die pijnlijke herinnering aan een verloren liefde, een gemiste kans, een jongere versie van onszelf die we nooit meer terugkrijgen.

En laten we Carmilla niet vergeten, het kleine meisje dat een vampier wordt. Carmilla! Ze is tegelijkertijd de hartverscheurendste en de meest verontrustende figuur in het verhaal. Ze is een kind gevangen in een volwassen lichaam, eeuwig gevangen in een staat van onschuld en corruptie. Het is pijnlijk om te zien, en het dwingt je om na te denken over de onschuld die we allemaal verliezen als we ouder worden.

Interview with the Vampire is dus niet alleen een spannend vampierverhaal. Het is een reflectie op de menselijke conditie. Het is een onderzoek naar liefde, verlies, schuld, en de constante strijd tussen goed en kwaad die in ons allemaal woedt. En dat alles verpakt in een sexy, gotische verpakking.

Waarom het nog steeds resoneert

Waarom lezen we dit boek nog steeds? Waarom kijken we nog steeds naar de films en series? Omdat het ons iets vertelt over onszelf. Omdat het ons toestaat om te spelen met het duister, om de grenzen te verkennen zonder de consequenties te dragen. Het is een veilige manier om te fantaseren over het verboden, over het onbekende.

En laten we eerlijk zijn, wie droomt er niet stiekem van een beetje eeuwig leven? Oké, misschien niet precies als een bloeddorstige vampier, maar de gedachte aan het ontlopen van de dood, aan het zien van de wereld veranderen en evolueren... het is intrigerend. Zelfs als het gepaard gaat met een hoop existentialistische pijn en af en toe een onbedwingbare bloeddorst.

Anne Rice begreep dat. Ze begreep dat we allemaal een beetje duister in ons hebben. Ze gaf ons een manier om dat duister te onderzoeken, om ermee te worstelen, om er misschien zelfs van te genieten. En dat is waarom Interview with the Vampire nog steeds een klassieker is, en waarschijnlijk nog lang zal blijven.

Dus de volgende keer dat je je een beetje down voelt, een beetje alsof het leven je uitzuigt, onthoud dan Louis de Pointe du Lac. Hij is erger af. En misschien, heel misschien, vind je troost in het feit dat zelfs een grumpy vampier zijn eigen worstelingen heeft. Of misschien kijk je gewoon de film nog een keer, geniet je van Brad Pitt's lange haar, en vergeet je even al je eigen problemen. Hoe dan ook, Anne Rice heeft je gedekt.

Uiteindelijk is Interview with the Vampire net als die ene perfecte zak chips. Je weet dat het niet goed voor je is, je weet dat je er spijt van zult krijgen als je hem helemaal leeg eet, maar je kunt het gewoon niet laten. En achteraf, ondanks de schuldgevoelens, ben je toch blij dat je het gedaan hebt.

En nu ga ik denk ik even kijken of er nog vampierfilms op Netflix staan. Want eerlijk gezegd, wie kan er nou nee zeggen tegen een beetje gotische drama en een heleboel bloed?