And Then There Are None

Oké, luister goed, want dit is een verhaal om bij te gillen. We gaan het hebben over And Then There Were None van Agatha Christie, oftewel, De Tien Kleine Negertjes (ja, die titel is inmiddels aangepast, wees gerust!). Serieus, dit boek is zo klassiek, het heeft meer plottwists dan een bochtige weg in de Alpen. En het is super spooky, alsof je een date hebt met een spookhuis en je creditcard.

Het begin: Een eiland, een uitnodiging en een verdachte gastheer/vrouw

Stel je voor: acht totaal verschillende mensen (plus twee dienstmeisjes, want hey, luxe!) worden uitgenodigd op een privé-eiland voor de kust van Devon, Engeland. Het eiland is van een mysterieuze gastheer of gastvrouw genaamd U.N. Owen. Owen? Klinkt als "Unknown"! Slim, hè? Het is alsof de titel al een voorproefje geeft van het feit dat dingen een beetje, euh, dodelijk gaan verlopen.

De gasten zijn een mix van typetjes. We hebben een rechter, een dokter, een ex-militair, een oude vrijster, een privédetective (die vast dacht: "easy money"), een avonturier, een secretaresse en twee dienstmeisjes. Allemaal hebben ze zo hun eigen geheimen en dingen gedaan waar ze niet trots op zijn. Maar dat komt later wel naar boven... met alle gevolgen van dien. Niemand van de gasten heeft U.N. Owen ooit in het echt ontmoet. Super suspicious!

Wat gaat er gebeuren?

• Iedereen arriveert met een bootje. Een beetje alsof ze op weg zijn naar een reality-tv-show, maar dan zonder de reclames en mét moord.
• Ze komen aan in een gigantisch huis, compleet met butler en kok. Een soort Downton Abbey meets Saw.
• Er staat een grammofoonspeler in de kamer... En dan begint de ellende.

De Grammofoon: Het oordeel klinkt

Terwijl iedereen zit te nippen aan een sherry (of twee, wie telt er nog?), begint de grammofoon opeens een bericht af te spelen. Een stem beschuldigt elke gast van moord. Oeps! Blijkbaar heeft U.N. Owen een behoorlijk research gedaan. Iedereen ontkent natuurlijk in alle toonaarden. “Ik? Moorden? Nooit! Ik ben een heilige!” (denken ze, tenminste).

Maar de stem blijft volhouden. En dan begint het... één voor één beginnen de gasten te sterven. Op een manier die verdacht veel lijkt op een oud kinderrijmpje: Tien Kleine Negertjes. Oké, Tien Kleine Soldaatjes (de moderne versie!), want dat is wat er op tafel staat. Elk figuurtje verdwijnt zodra er weer iemand dood is. Best creepy, toch?

Voorbeelden van de dodelijke verwijzingen naar het gedicht:

• "Een verslikte zich, toen waren er nog negen." -> Iemand sterft door verstikking.
• "Een bleef in bed, toen waren er nog acht." -> Iemand sterft in zijn slaap.
• Etc., etc., etc. Je snapt het.

Het is alsof iemand het spelletje Cluedo met échte mensen speelt, maar dan zonder de aanwijzingen en mét heel veel paranoia. Iedereen beschuldigt iedereen. "Jij! Jij bent de moordenaar! Of... misschien toch jij?" De spanning is om te snijden! Je zou er bijna zelf paranoia van worden, terwijl je gewoon lekker op de bank zit met een kop thee. (Of een glas wijn, wat je maar wilt.)

Wie is de moordenaar? De eindeloze verdachtmakingen

Dit is waar het echt leuk (en frustrerend) wordt. Iedereen is verdacht! De rechter? Hij heeft misschien wel iemand ten onrechte veroordeeld. De dokter? Misschien heeft hij een fatale fout gemaakt tijdens een operatie. De ex-militair? PTSD maakt gekke dingen met mensen. De oude vrijster? Ze is vast stiekem een seriemoordenaar in vermomming. (Oké, misschien niet, maar je weet het nooit!) En de privédetective? Misschien is hij helemaal niet zo slim als hij denkt.

Het eiland is afgesloten van de buitenwereld. De boot komt niet meer. Er is geen telefoonverbinding. Ze zijn gevangen! Alsof ze in een escape room zitten, maar dan met dodelijke consequenties. Ze beginnen elkaar te wantrouwen, wapens te verstoppen en complotten te smeden. Het is een complete chaos!

Belangrijke Verdachten:

• Rechter Wargrave: Kalm, berekenend en hij heeft de meeste ervaring met de wet. Misschien is hij wel een geniepige mastermind.
• Dr. Armstrong: Nerveus, onzeker en hij heeft een traumatisch verleden. Een makkelijk doelwit... of juist heel gevaarlijk?
• Vera Claythorne: Jong, intelligent en ze heeft een geheim. Is ze een onschuldig slachtoffer, of een sluw roofdier?
• Philip Lombard: Stoer, onverschrokken en hij heeft een pistool. Definitief een bad-ass, maar misschien ook een psychopaat.

Het einde: Een verrassing van epische proporties

Tegen de tijd dat er nog maar een paar mensen over zijn, is de sfeer zo gespannen dat je er een baksteen mee doormidden zou kunnen slaan. Wie is de moordenaar? Wat is het motief? Waarom zijn ze allemaal naar dit eiland gelokt? Je zit op het puntje van je stoel, nagelbijtend en smekend om een antwoord.

En dan... BAM! De ontknoping! Ik ga het natuurlijk niet verraden (duh!), maar ik kan je wel zeggen dat het een behoorlijke mindfck is. Serieus, je zult je afvragen of je de afgelopen uren wel goed hebt opgelet. Het is een plottwist die zo ingenieus is, dat je Agatha Christie spontaan een standbeeld zou willen geven.

Het blijkt dat U.N. Owen (Unknwon) zijn naam wel waar maakt. De ware identiteit van de moordenaar en de verklaring van de moorden is ongelofelijk en complex. Dit is niet het einde dat je ziet aankomen, geloof me.

Waarom je dit boek absoluut moet lezen:

• Het is een meesterwerk van spanning en suspensie.
• De plottwists zijn legendarisch.
• De personages zijn memorabel (ook al sterven ze één voor één).
• Het is een perfect voorbeeld van een "gesloten kamer"-mysterie.
• Je zult er nog dagen over nadenken (en er waarschijnlijk nachtmerries van krijgen).

De Morale van het verhaal:

Dus, wat is de moraal van dit verhaal? Blijf weg van mysterieuze eilanden? Vertrouw niemand? Misschien wel allebei! *And Then There Were None is een waarschuwing tegen de donkere kanten van de menselijke natuur, de gevolgen van jeugdzondes en het feit dat geheimen soms beter verborgen kunnen blijven.

En onthoud: als iemand je uitnodigt naar een afgelegen eiland en de gastheer of gastvrouw heet U.N. Owen, ren dan zo hard als je kunt de andere kant op! Tenzij je zin hebt in een spannend, maar dodelijk, weekendje weg… op eigen risico natuurlijk!

En nu ga ik even mijn huis controleren of er geen verborgen grammofoonspeler staat. Je weet maar nooit!