Als Kind Heb Ik In Gedachten Heel Wat Mensen Omgelegd

Hé, hoe is 't? Zit lekker? Koffie is sterk, maar dat moet kunnen na zo'n dag, toch? Luister, ik moet je wat bekennen. Iets wat ik eigenlijk nooit zo hardop zeg. Het is een beetje... donker. Maar hey, we zijn onder elkaar, toch?

Dus, hier komt het. Als kind, en misschien zelfs nog wel een beetje stiekem nu, heb ik in gedachten heel wat mensen omgelegd. Ja, je hoort het goed. Omgelegd. Met dood. Het totale pakket. Maar voordat je nu heel hard wegrent en me bij de eerste de beste GGZ aanmeldt, laat me het even uitleggen!

Fantastische wraakfantasieën!

Het begon allemaal, zoals zoveel dingen, met pesten. Kleuters kunnen echt gemene krengen zijn. Er was bijvoorbeeld die jongen, Kevin (ja, echt een Kevin), die mijn Duplo toren altijd omver schopte. Met opzet! Zie je het al voor je? Ik, klein hummeltje, keihard aan het bouwen, trots als een pauw... en BAM! Kevin met z'n veel te grote schoenen. Wat doe je dan?

Nou, in de realiteit: huilen. Veel huilen. Naar de juf rennen. Sniffen. Drama. Maar in mijn hoofd? Oooooh, in mijn hoofd werd het een heel ander verhaal. Kevin belandde in een moeras. Of werd ontvoerd door aliens die hem leerden hoe je wél met Duplo moet omgaan. Of... hij struikelde over een banaan. Echt, de meest epische, overdreven wraakfantasieën kwamen voorbij. En weet je wat? Het voelde heerlijk!

Het was een soort mentale escape room. Een plek waar ik de baas was. Waar ik de touwtjes in handen had. Waar ik de vervelende mensen in mijn leven een lesje kon leren zonder daadwerkelijk in de gevangenis te belanden. Een win-win situatie, toch?

Niet alleen pesters, hoor!

Natuurlijk waren het niet alleen pesters. Er was ook die keer dat mijn ouders mijn favoriete tekenfilm uitzending misten omdat ze "zo belangrijk" waren met praten met de buren. Snap je dat? Tekenfilms! Op zaterdagochtend! Dat is heilig! Nou, die buren konden op hun buik schrijven. Een plotselinge invasie van mieren in hun huis, een mysterieuze lekkage, een boom die op hun auto viel... Het was een rampgebied in mijn hoofd. En ik? Ik zat erbij, keek ernaar en knikte instemmend.

En ja, soms waren het gewoon random mensen. De cassière in de supermarkt die me een vies gezicht gaf omdat ik niet snel genoeg mijn kleingeld telde. De bestuurder van de bus die te vroeg weg reed, waardoor ik te laat op school kwam. Iedereen die me ooit frustreerde, kreeg in mijn hoofd een koekje van eigen deeg. Soms letterlijk een koekje, gevuld met... iets minder smakelijks. Je snapt het idee.

Het is natuurlijk krankzinnig als je erover nadenkt. En misschien moet ik me er wel voor schamen. Maar ergens ook niet. Het was een manier om om te gaan met frustraties. Een manier om mezelf te beschermen. Een manier om te overleven in een wereld die soms best eng en overweldigend kon zijn.

Ben ik een psychopaat?

Nu vraag je je misschien af: ben ik dan een soort Hannibal Lecter in de dop? Een psychopaat die wacht op het juiste moment om los te barsten? Ik denk het niet. Ik hoop het niet. Ik voel me aardig normaal, eerlijk gezegd. Ik help oude dametjes oversteken (soms). Ik doneer aan goede doelen (zo nu en dan). Ik probeer een goed mens te zijn (meestal).

Ik denk dat het meer te maken heeft met fantasie. Met het vermogen om je in te beelden hoe de wereld eruit zou zien als jij de touwtjes in handen had. En laten we eerlijk zijn, wie heeft dat nou niet? Wie heeft er nou nooit eens gefantaseerd over een wereld zonder files, zonder belasting, zonder mensen die met hun mond open kauwen in de trein?

Het verschil is misschien dat mijn fantasieën net iets... explicieter waren. Net iets meer gericht op wraak. Net iets meer... dodelijk. Maar hey, ieder z'n ding, toch?

En nu dan?

Nu, als volwassene, ben ik iets minder snel geneigd om mensen in mijn hoofd om te leggen. Misschien omdat ik nu beter weet hoe ik mijn frustraties kan uiten. Misschien omdat ik nu zelf de controle heb over mijn leven. Misschien omdat ik nu gewoon te moe ben om nog ingewikkelde moordscenario's te bedenken. Wie zal het zeggen?

Maar soms, heel soms, als iemand me echt op de zenuwen werkt... dan komt dat kleine, wraakzuchtige kind weer even naar boven. En dan flitsen er toch weer even beelden door mijn hoofd van explosies, vallende piano's en verdwaalde haaien in de grachten. Maar geen zorgen, ik beloof je dat ik er nooit naar zal handelen. Hoogstens een stiekeme evil laugh, misschien.

Dus, wat vind je ervan? Ben ik nu compleet gestoord? Of begrijp je me ergens wel? Weet je, het is eigenlijk best bevrijdend om erover te praten. Alsof er een gewicht van mijn schouders valt. Misschien moet jij het ook eens proberen. Wie weet welke donkere geheimen er in jouw gedachten verborgen zitten!

En nu, nog een kop koffie? Of toch maar een biertje? We hebben nog genoeg te bespreken. Bijvoorbeeld, wat zou jij doen met die ene collega die altijd je lunch steelt? Just asking...

Oh, en psst... zeg dit alsjeblieft niet verder. Je weet maar nooit wie er meeluistert.