Als Ik Tweemaal Met Mijn Fietsbel Bel

Hé, ff serieus. Je kent dat toch? Je fietst lekker, zonnetje op je bol, vogeltjes fluiten… En dan is er die ene persoon. Die dus. Midden op het fietspad.

Ik bedoel, wat dénken ze? Is er een onzichtbare magneet die mensen dwingt om precies dáár te staan waar ik, in volle vaart, aan kom sjezen? Waarschijnlijk wel. Anders is het niet te verklaren.

Dus. Je nadert. Je roept “Pardon!” (of, als je echt haast hebt, “UITKIJKEN!”). Niks. Nada. Noppes. Alsof ze doof zijn. Of alsof ze stiekem hopen dat je ze omver rijdt. Wie weet?

Dan maar de fietsbel. Tingelingeling! Vriendelijk, doch dringend. Toch?

Maar wat nu als...wat nu als dat niet werkt? Wat als die persoon stoïcijns blijft staan, alsof je een irritant vliegje bent? Zucht. Daar gaan we weer.

De Dubbele Bel

Dáár komt ‘ie: de dubbele bel. Tingeling-TINGELING! Een beetje harder. Een beetje dringender. Een beetje… bozer? Nou ja, niet écht boos. Meer… gefrustreerd. Begrijp je?

Maar waarom bel ik eigenlijk twee keer? Is dat etiquette? Een soort fietspad-Morsecode? “Eén bel: ik kom eraan. Twee bellen: ik meen het! Straks ga ik claxonneren!”

Ik heb er eigenlijk nooit zo over nagedacht. Het is gewoon… een reflex. Een automatisme. Net als ademhalen. Of vloeken als je je teen stoot.

Maar wat betekent het echt? Is het onbeleefd? Is het agressief? Ben ik een fietspad-terrorist? Hmmm…

De Psychologie van de Tweede Bel

Misschien, heel misschien, is die tweede bel een uiting van mijn innerlijke ongeduld. Een klein stemmetje in mijn hoofd dat zegt: "Kom op, mens! Beweeg je nou!"

Of misschien is het gewoon… efficiënt? Eén bel om te waarschuwen, de tweede om te benadrukken. Zo van: "Hé, ik zei het net al, maar voor het geval dat je het gemist hebt… Ik kom er éCHT aan!"

Misschien is het ook wel een beetje theatraal. Ik bedoel, laten we eerlijk zijn, soms geniet ik er stiekem van om die dubbele bel te geven. Het is een klein beetje macht in een wereld vol chaos. Een moment van controle in een zee van fietspad-idioten. (Sorry, ik bedoel: mensen die even niet opletten).

Maar is het sociaal acceptabel? Dat is de grote vraag. Kijk, ik wil geen ruzie op het fietspad. Ik wil gewoon lekker fietsen. Is dat te veel gevraagd?

Oké, toegegeven, soms, héél soms, voel ik me een klein beetje schuldig na zo'n dubbele bel-actie. Alsof ik iemand onnodig heb afgesnauwd. Alsof ik een klein beetje te hard ben geweest. Vooral als de persoon in kwestie een bejaarde dame met een rollator blijkt te zijn. Oops.

Alternatieven voor de Dubbele Bel

Misschien moet ik een cursus assertiviteit volgen. Of yoga. Of allebei. Misschien moet ik leren om geduldiger te zijn. Om meer begrip te hebben voor de onoplettendheid van anderen.

Of misschien moet ik gewoon een luidere fietsbel kopen. Eentje die klinkt als een scheepshoorn. Dat zou pas indruk maken!

Maar serieus, wat zijn de alternatieven? Zachtjes hoesten? Een vriendelijk briefje achterlaten? Met een megafoon "Aan de kant!" roepen?

Nee, de dubbele bel lijkt, ondanks mijn twijfels, nog steeds de beste optie. Snel, effectief en relatief discreet. Althans, dat hoop ik dan maar.

Maar wat vind jij ervan? Ben ik een fietspad-bruut? Of een onbegrepen held? Laat het me weten! Ik ben benieuwd naar je mening.

En misschien, héél misschien, kunnen we samen een nieuw fietspad-etiquette-systeem ontwikkelen. Eentje die eerlijk is voor iedereen. Met duidelijke regels en consequenties. En misschien zelfs met een speciale fietspad-politie. Wie weet?

Voorlopig blijf ik gewoon lekker fietsen. En af en toe, als het écht nodig is, zal ik die dubbele bel laten klinken. Tingeling-TINGELING!

Want laten we eerlijk zijn, soms, héél soms, is het gewoon nodig. En als ik er één iemand mee wakker schud, dan is dat misschien niet eens zo'n slechte zaak. Toch?

En misschien, heel misschien, leren we elkaar op die manier een beetje beter begrijpen. Elkaar een beetje meer ruimte geven. En elkaar een beetje minder ergeren. Een fietser mag toch dromen?

Maar nu, ik moet er vandoor. De fiets roept! En er zullen vast weer mensen zijn die mijn pad kruisen. Tingeling! (Oeps, dat was per ongeluk... of niet?).

Tot de volgende keer, en fiets ze!