All The World Is A Stage
Hé jij daar! Zin in een beetje Shakespeare bij de koffie? Klinkt misschien stoffig, maar blijf even hangen. We gaan het hebben over 'All the world's a stage'. Ken je die? Shakespeare, As You Like It… super beroemd! Alsof het leven één grote toneelvoorstelling is. Wat denk je, zit er wat in?
Eigenlijk is het best een grappig idee, toch? Dat we allemaal maar rollen spelen. Mama, papa, de serieuze baas, de grappige vriend, de chagrijnige buurman… noem maar op! Je zou bijna denken dat we allemaal gecast zijn voor een gigantische, nooit eindigende improvisatieshow. Maar wacht even, wie is dan de regisseur? Bestaat die eigenlijk wel?
Zeven Akten van het Leven: Van Huilen tot Snurken
Shakespeare hakte ons leven op in zeven fases, of akten. Klinkt best dramatisch, niet? Alsof het een soort samenvatting is van een soapserie van je leven! Van huilbaby tot dementerende opa (sorry, Shakespeare!), hij sloeg niks over.
Must Read
Eerst is er de baby. Hulpeloos, krijsend… en eerlijk gezegd, wie herinnert zich die tijd nou nog? Gelukkig maar, misschien! Stel je voor, al die baby-blunders live op YouTube… brrr.
Dan komt de schooljongen. Met een rugzak vol boeken en… waarschijnlijk een stiekeme crush op iemand. Of stiekeme haat voor wiskunde. Of allebei! Wie heeft dat niet gehad? Toch?
Vervolgens de minnaar. Ach, de romantiek! Zuchten, gedichten, heimelijke blikken… en waarschijnlijk ook heel veel ongemakkelijke dates. Maar hey, gotta love it (of in ieder geval achteraf om lachen!).
En dan de soldaat. Moedig, ambitieus, op zoek naar eer… of gewoon op zoek naar een baan met een uniform. Wie weet! In ieder geval, een fase vol energie en misschien een beetje overmoed. En dan hopelijk zonder echte oorlog, natuurlijk.
De vijfde akte: de rechter. Serieus, wijs… en hopelijk niet corrupt! Met een dikke buik en een nog dikker ego (volgens Shakespeare dan, hè!). Iemand die denkt dat-ie alle antwoorden heeft. Ken je er zo een?
De oude man. Met rimpels, een zwakke stem… en waarschijnlijk heel veel verhalen over 'vroeger was alles beter'. Een wandelend archief van de geschiedenis… of gewoon iemand die zich niet kan herinneren waar hij zijn sleutels heeft gelaten. Hoe dan ook, respect voor de ervaring!
En tot slot… de tweede kindertijd. Vergeetachtig, hulpbehoevend… en weer afhankelijk van anderen. De cirkel is rond! Een beetje triest, misschien, maar ook wel weer mooi, toch? Het leven is nu eenmaal een cirkel.
Maar, zijn we dan echt alleen maar acteurs?
Tja, dat is de grote vraag, hè? Zijn we echt allemaal maar poppen in een vooropgezet script? Of hebben we ook nog zoiets als een eigen wil? Mogen we zelf de show een beetje regisseren?
Ik denk dat het ergens in het midden ligt. Tuurlijk, er zijn dingen die je overkomen, rollen die je 'toebedeeld' krijgt. Je bent een kind van je ouders, een werknemer van je baas, een burger van je land. Maar binnen die kaders heb je best wat speelruimte. Je kan zelf kiezen hoe je die rollen invult. Of je er plezier in hebt. Of je er tegenin gaat.
Kijk, ik ben bijvoorbeeld moeder. Dat is mijn rol. Maar ik kan kiezen of ik een strenge moeder ben, een grappige moeder, een bezorgde moeder… of een combinatie van alles! En jij? Welke rollen speel jij? En hoe speel je ze?
Het mooie van het theater is dat je kunt experimenteren. Je kunt een andere rol uitproberen. Je kunt falen en weer opstaan. Je kunt improviseren en verrassen. En dat geldt eigenlijk ook voor het leven, vind je niet?
Dus… wat is de moraal van dit verhaal?
Geen paniek, het is geen preek! Maar als we dan toch even serieus mogen doen… Ik denk dat Shakespeare ons vooral wil laten nadenken over onszelf. Over de rollen die we spelen, de verwachtingen die we hebben, de maskers die we dragen.
Misschien is het wel goed om af en toe even uit die rollen te stappen. Om je af te vragen: "Wie ben ik eigenlijk echt? Wat wil ik echt? En ben ik wel gelukkig met de rol die ik speel?"
En als het antwoord 'nee' is… dan is het misschien tijd voor een scèneverandering! Je kunt het script herschrijven. Een nieuwe rol kiezen. Of gewoon even helemaal off-stage gaan en nadenken over wat je écht wilt.
Het leven is tenslotte jouw theater. Jij bent de acteur, de regisseur en (misschien wel) de scenarioschrijver. Dus maak er een mooie voorstelling van! Eentje waar je zelf met plezier naar kunt kijken.
En weet je wat? Het hoeft geen perfecte voorstelling te zijn. Het mag best een beetje rommelig zijn, een beetje onvoorspelbaar. Want dat is het leven nou eenmaal. Een grote, chaotische, maar oh zo boeiende improvisatieshow. Dus… gordijnen open en spelen maar!
En nu, op naar de volgende kop koffie! Want ja, ook dat is een rol: die van koffiedrinkende filosoof. Of gewoon… koffiedrinker. Proost!
