All The Lights We Cannot See Reviews

Oké, luister eens. Ik zat dus laatst in m'n stamcafé, je kent het wel, die plek waar de koffie sterk en de gesprekken nog sterker zijn. En ineens ging het over... All The Lights We Cannot See. Ja, die Netflix-serie gebaseerd op het Pulitzer Prize-winnende boek. En geloof me, de meningen waren... verdeeld, zeg maar. Alsof iemand een bitterbal te lang in de frituur had laten liggen, snap je?

De Grote Vraag: Goed of Niet Goed?

Nou, dat is dus de hamvraag. Sommigen vonden het prachtig. Een meeslepend verhaal, fantastische beelden, acteerprestaties om van te smullen... Alsof ze net een hele doos bonbons hadden weggewerkt. "Vijf sterren!" riepen ze. "Huilen met de kraan open!"

Anderen, daarentegen... die trokken hun neus op. "Traag!" riepen ze. "Afwijking van het boek!" Alsof iemand stiekem pindasaus op hun friet had gedaan. Een regelrechte ramp, volgens hen. Ze leken wel een jury van een haringtest, zo kritisch.

Wat Vond Ik Ervan?

Tja, dat is een goede vraag. Ik zat er een beetje tussenin, net als die ene keer dat ik per ongeluk half vegetarisch bestelde. Het verhaal is inderdaad aangrijpend. Een blind meisje, een Duitse soldaat, de Tweede Wereldoorlog... Het is geen vrolijk kijkvoer, zeg maar. Maar het is wel... boeiend. Soms. Op andere momenten had ik zoiets van: "Kom op, schiet eens op!" Alsof ik naar een slakkenrace zat te kijken.

De Pluspunten: Waar De Serie Schittert

Laten we beginnen met de dingen die wél goed waren. Want eerlijk is eerlijk, er waren zeker lichtpuntjes (pun intended!):

• De Acteerprestaties: Aria Mia Loberti, die de blinde Marie-Laure speelt, is fenomenaal. Echt, je gelooft elk woord, elke emotie. Ze is zo goed, dat je bijna zelf blind wordt van bewondering. En Mark Ruffalo is ook altijd goed, toch? Hij is de betrouwbaarheid zelve, als een oude, comfortabele bank.
• De Beelden: De serie is prachtig gefilmd. De Franse stad Saint-Malo ziet eruit alsof het rechtstreeks uit een schilderij komt. Je waant je er bijna, inclusief de geur van zout water en versgebakken croissants. (Oké, die geur moet je er zelf even bij fantaseren.)
• Het Verhaal: Het verhaal is krachtig, over hoop, overleven en de menselijke verbinding in tijden van oorlog. Alleen... soms duurt het een beetje lang voordat het punt gemaakt wordt. Alsof ze de theezak te lang in het water hebben laten hangen.

De Minpunten: Waar Het Licht Dof Brandt

Maar ja, waar licht is, is ook schaduw. En All The Lights We Cannot See had helaas ook een paar donkere hoekjes:

• Het Tempo: Zoals ik al zei, de serie is soms erg traag. Er zijn scènes die zo lang duren, dat je bijna tijd hebt om een hele taart te bakken. En op te eten.
• Afwijkingen van het Boek: Voor de boekliefhebbers (en die zijn er veel, want het boek is superpopulair) waren er een paar veranderingen die niet in goede aarde vielen. Sommige dingen waren weggelaten, andere dingen waren toegevoegd... Alsof iemand stiekem ananas op een pizza had gedaan. (Persoonlijk vind ik dat geen probleem, maar goed, smaken verschillen.)
• Sommige Personages: Sommige personages kwamen niet helemaal uit de verf. Ze voelden een beetje... plat aan. Alsof ze van karton waren gemaakt. Vooral de "slechteriken" waren soms een beetje clichématig.

De Vergelijking met het Boek: Een Hekel Punt

Oké, hier wordt het serieus. Voor veel mensen was de grootste kritiek op de serie dat het niet trouw genoeg was aan het boek. Nu ben ik zelf iemand die vaak vindt dat een verfilming best een eigen draai mag geven aan een verhaal, maar ik snap de frustratie wel. Het boek is nou eenmaal een meesterwerk, en als je daar te veel aan verandert, dan loop je het risico dat je de essentie verliest.

Het is een beetje alsof je probeert een perfecte kop koffie te zetten, maar dan per ongeluk zout in plaats van suiker gebruikt. Het resultaat is nog steeds koffie, maar het smaakt... niet helemaal goed.

Dus, Moet Je Het Kijken of Niet?

Uiteindelijk is het natuurlijk een kwestie van persoonlijke smaak. Als je houdt van meeslepende drama's, prachtige beelden en sterke acteerprestaties, dan is All The Lights We Cannot See zeker de moeite waard om te kijken. Maar wees gewaarschuwd: het is geen snelle hap. Het is meer een langzaam gekookt stoofpotje. Lekker, maar het kost wel even tijd. En als je een hardcore fan bent van het boek, bereid je dan voor op een paar aanpassingen die je misschien niet helemaal kunt waarderen.

Mijn advies? Ga er blanco in, probeer het te bekijken als een op zichzelf staand verhaal, en geniet van de mooie momenten die er zeker in zitten. En misschien, heel misschien, ga je er zelfs van houden. Of niet. Maar dan heb je in ieder geval iets om over te praten in het café.

En Nu? Tijd Voor Koffie!

Dus, wat is de moraal van dit verhaal? Dat smaken verschillen! En dat All The Lights We Cannot See een serie is waar je van kunt houden, of waar je je aan kunt ergeren. Maar het is zeker een serie waar je over kunt praten. En dat is uiteindelijk toch ook wat waard, nietwaar? Nu ga ik even een kop koffie halen. En misschien wel een bitterbal. Maar dan wel eentje die niet te lang in de frituur heeft gelegen.

Tot de volgende keer, en vergeet niet: het leven is te kort om slechte series te kijken (of te lange, dat kan ook).

P.S. Wist je dat er in de serie een scene is waar ze praten over... nee, dat verklap ik niet. Je moet zelf kijken! Maar let goed op, want het is een verborgen pareltje.