All Light We Cannot See Review

Ken je dat, dat gevoel dat je na een boek of serie even helemaal leeg bent? Zo'n soort 'literatuur-kater'? Nou, dat had ik dus na All the Light We Cannot See op Netflix. Ik had 'm al een tijdje op mijn lijstje staan, en toen ik 'm eindelijk keek, sjonge jonge, wat een rollercoaster. Maar goed, is het die acht uur van je leven nou echt waard? Laten we het eens bekijken, vind je niet? (En ja, ik weet dat het een boekverfilming is. Ik heb het boek (nog) niet gelezen. Shame on me, ik weet het!).

Het verhaal: Tweede Wereldoorlog, een blind meisje en een Duitse soldaat

Oké, even een korte samenvatting voor degenen die nog helemaal blanco zijn. All the Light We Cannot See speelt zich af tijdens de Tweede Wereldoorlog. We volgen twee hoofdpersonages: Marie-Laure, een blind Frans meisje, en Werner, een slimme Duitse jongen met een talent voor radio's. Hun paden kruisen in Saint-Malo, een ommuurde havenstad in Bretagne, terwijl de oorlog om hen heen woedt.

Marie-Laure is op de vlucht uit Parijs met haar vader, die werkt in het natuurhistorisch museum. Ze hebben een kostbare diamant bij zich, die de Duitsers maar al te graag in handen willen krijgen. Werner daarentegen is een wonderkind op het gebied van radio's. Hij wordt gerekruteerd door het Duitse leger en gebruikt zijn vaardigheden om verzetsstrijders op te sporen.

Het verhaal is echt mooi en meeslepend. De manier waarop Marie-Laure de wereld ervaart door haar andere zintuigen is prachtig beschreven. En Werner is een complex personage; hij is Duits, maar je voelt dat hij eigenlijk helemaal geen oorlog wil. Dat dilemma is super interessant. (Echt, die acteurs spelen echt fantastisch!)

Wat maakt het zo goed? (Of toch niet?)

Laten we eerlijk zijn, er zijn een paar dingen die de serie echt boven de middelmaat uittillen:

• De cinematografie: De beelden zijn echt adembenemend. Saint-Malo is prachtig gefilmd, en de oorlogsscènes zijn realistisch en indrukwekkend. Het is echt alsof je er zelf bij bent.
• De acteerprestaties: Aria Mia Loberti, die Marie-Laure speelt, is echt een openbaring. Dit is haar eerste acteerrol, en ze is echt fenomenaal. Ook Louis Hofmann (Werner) zet een sterke prestatie neer.
• Het verhaal: Het verhaal is ontroerend, spannend en zit vol met onverwachte wendingen. Het is een verhaal over hoop, moed en de kracht van menselijke verbinding in de donkerste tijden.

Maar, en dit is een grote "maar", er zijn ook een paar kritiekpunten. (Ja, ik ben kritisch, sorry!).

De kritiek: Houtje-touwtje of toch de moeite waard?

Hier komen we bij het punt waar de meningen verdeeld raken. Ik vond het over het algemeen goed, maar er zijn zeker dingen die me stoorden:

Tempo

Sommige stukken voelden erg traag aan, alsof de serie op safe speelt en alle tijd neemt om dingen uit te leggen die je eigenlijk al snapt. (Soms zat ik echt te zuchten, 'kom op jongens, we snappen het!'). Aan de andere kant, de flashbacks en de manier waarop de verhaallijnen langzaam samenkomen, is best wel cool. Maar het kan dus wel frustrerend zijn als je van actie houdt.

Stereotypen

Er zitten een paar clichés in die een beetje storend zijn. De "goede" Duitser, de brute Nazi... we hebben het allemaal wel eens gezien. Natuurlijk, het is een fictief verhaal en clichés zijn er nou eenmaal, maar soms voelde het wat te voorspelbaar aan. Het miste soms een beetje nuance. (Nuance, dat is een woord!)

Het einde

Het einde... tja, wat zal ik zeggen? Het is een beetje... zoet. Een beetje te afgerond. Alsof de schrijvers dachten: "We moeten het publiek een happy end geven!" Terwijl ik eigenlijk een beetje meer ambiguïteit had gewild. Het paste niet helemaal bij de zwaarte van de rest van de serie. (Maar misschien ben ik gewoon een zuurpruim!).

Conclusie: Kijken of skippen?

Dus, de hamvraag: moet je All the Light We Cannot See kijken? Mijn antwoord is: waarschijnlijk wel.

Ondanks de kritiekpunten is het een indrukwekkende serie die je zeker aan het denken zet. De cinematografie is prachtig, de acteerprestaties zijn sterk, en het verhaal is ontroerend. Als je houdt van historische drama's met een vleugje romantiek en een serieuze ondertoon, dan is dit zeker iets voor jou.

Maar wees gewaarschuwd: het is geen snelle hap. Je moet er echt even voor gaan zitten en de tijd nemen om het verhaal te laten bezinken. En misschien moet je ook een doos tissues bij de hand houden. (Je bent gewaarschuwd!)

Dus, mijn eindoordeel:

• Pluspunten: Prachtige beelden, sterke acteerprestaties, ontroerend verhaal.
• Minpunten: Traag tempo, soms clichés, een beetje zoet einde.

Eindcijfer: Een dikke 7.5/10. Zeker de moeite waard, maar geen meesterwerk.

En nu ga ik misschien toch maar eens dat boek lezen. Wie weet wat ik dan nog meer ontdek! (Suggesties voor mijn volgende lees- of kijkavontuur zijn altijd welkom!)

Tot de volgende review!