Alice Through The Looking Glass

Nou, moet je horen! Het is alsof Alice in Wonderland niet genoeg was. Lewis Carroll, die gekke professor, dacht blijkbaar: "Weet je wat? Laten we dat meisje nog eens door een portaal gooien, maar dan een spiegel deze keer!" Dus, hier zijn we dan: Alice Through the Looking-Glass. Het is net als Alice in Wonderland, maar dan...anders. En zo mogelijk nog een tikkeltje vreemder. Stel je voor: je katten spelen schaak met zichzelf. Welkom in Alices wereld!

Een Spiegel, Een Schaakbord en Heel Veel Nonsens

Het verhaal begint natuurlijk bij Alice, die zich verveelt. Begrijpelijk, toch? Je zit wat met je katten te kletsen - Kitty en Snowdrop - en dan realiseer je je: het leven is saai! Dus wat doe je? Je springt door een spiegel, natuurlijk! Klinkt logisch, toch? Alsof je de afstandsbediening niet kan vinden. "Oh, ik ga wel even door de spiegel kijken."

Wat gebeurt er aan de andere kant?

Aan de andere kant van die spiegel is alles...omgekeerd. Denk aan een gigantisch schaakbord. Alice komt terecht in het tweede veld van de pionnen en realiseert zich dat ze een pion is in een gigantisch, levend schaakspel. Serieus, je kan het je niet gekker voorstellen. Je loopt rond, probeert de regels te begrijpen, terwijl de andere stukken - die ook allemaal levend zijn - je opdrachten geven. Alsof je bij een klantenservice werkt, maar dan eentje gerund door schaakstukken.

• De Witte Koningin: Een lieve, maar enorm verstrooide dame. Ze heeft de rare gewoonte om de toekomst te voorspellen en dan te schreeuwen voordat het daadwerkelijk gebeurt. Stel je voor: je loopt over straat en iemand begint te gillen: "Au! Ik ga vallen!" En dan struikelen ze. Ongemakkelijk, toch?
• De Rode Koningin: Een stuk minder aardig. Ze is enorm autoritair en houdt ervan om iedereen te commanderen. Haar favoriete zin? "Sneller! Sneller!" Alsof ze een persoonlijke trainer is, maar dan eentje met een kroon en een flink humeur.
• Humpty Dumpty: Een pratend ei. Ja, echt. Een ei. Hij is een enorm pedant en denkt alles beter te weten. Hij houdt ervan om woorden uit te leggen, ook al snapt Alice ze prima. Het is alsof je uitleg krijgt over hoe je een banaan moet pellen. "Eerst het schilletje, dan..." Ja, dankjewel!

Ontmoetingen met de Vreemdste Figuren

De reis van Alice zit vol met ontmoetingen met de meest bizarre figuren. Ze is constant aan het proberen om logica te vinden in een wereld die er alles aan doet om logisch te lijken, maar het totaal niet is. Ken je dat gevoel dat je droomt en dat alles heel normaal lijkt, maar als je wakker wordt denk je: "Wat was dat nou weer?" Dat is Alice Through the Looking-Glass in een notendop.

Tweedledee en Tweedledum: De Vreemdste Tweeling Ooit

Tweedledee en Tweedledum zijn twee dikke, identieke tweelingen die constant in een belachelijk conflict verwikkeld zijn. Ze vechten over het breken van een rammelaar, wat, laten we eerlijk zijn, nogal onnozel is. Ze lijken rechtstreeks uit een slapstick comedy te komen, maar dan geschreven door een filosoof met een vreemde fascinatie voor kinderrijmpjes. Het is alsof de Dikke en de Dunne zich hebben vermenigvuldigd en een IQ daling hebben ondergaan.

En alsof dat nog niet genoeg is, brengen ze Alice een langdradig gedicht ten gehore over een walrus en een timmerman die oesters opeten. Serieus, het slaat nergens op. Het is alsof je naar een slam poetry avond gaat waar de dichters compleet van de pot gerukt zijn.

De Jabberwocky: Een Monster uit een Gedicht

Ah, de Jabberwocky. Een van de meest bekende aspecten van het boek. Een monster wiens verschijning beschreven wordt in het gedicht "Jabberwocky", vol met portmanteaus (een samenvoeging van woorden). "Briljant, slijmerig." Het is poëzie...maar dan van een andere planeet. Alice vindt het gedicht en leert dat ze het monster moet verslaan. Maar hoe versla je iets dat beschreven wordt in nonsens-poëzie? Nou, dat is de hele clou, hè?

Het is als proberen een handleiding te volgen die in Klingon is geschreven. Je hebt geen idee wat er staat, maar je hoopt dat je de juiste stappen volgt om te overleven.

De Logica van Nonsens

Wat Alice Through the Looking-Glass zo fascinerend maakt, is de logica van de nonsens. Er zijn regels, maar ze zijn anders. Woorden betekenen wat je wilt dat ze betekenen. De tijd loopt achterstevoren. Het is alsof je in een parallel universum bent beland waar de wetten van de natuurkunde zijn vervangen door de grillen van een fantasierijke geest. Denk aan een huis waar de zwaartekracht omgekeerd is. Het leven zou behoorlijk onhandig worden, nietwaar?

En precies dat is wat Carroll bereikt. Hij daagt onze aannames over de realiteit uit. Hij laat ons zien dat logica en nonsens soms dichter bij elkaar liggen dan we denken. Het is alsof je naar een goochelaar kijkt die de meest ongelooflijke dingen doet, maar je weet dat er een truc achter zit, maar je kan er niet achter komen welke.

Het Einde (of is het het begin?)

Uiteindelijk wordt Alice koningin (dat had ze natuurlijk wel verdiend na al die bizarre avonturen). En dan... wordt ze wakker. Was het allemaal een droom? Of heeft ze echt de Looking-Glass wereld bezocht? Carroll laat het aan de lezer over om dat te beslissen. Het is alsof hij knipoogt en zegt: "Denk er maar over na!"

Alice Through the Looking-Glass is meer dan alleen een kinderboek. Het is een filosofische verkenning van taal, logica en de aard van de realiteit. En bovendien is het ook nog eens ontzettend grappig. Dus, als je ooit de kans hebt om door een spiegel te stappen, doe het dan vooral. Maar wees gewaarschuwd: je komt er misschien nooit meer hetzelfde uit!

En als je dan een pratend ei tegenkomt, vraag hem dan alsjeblieft om de betekenis van het leven uit te leggen. Ik heb het gevoel dat hij het antwoord weet, maar gewoon niet wil delen.