Al Het Blauw Van De Hemel Film Netflix
Ken je dat gevoel? Je zit op een terrasje, zonnetje op je gezicht, en je staart naar de hemel. Echt zo'n intens blauwe hemel. Precies de kleur blauw die je in een schilderij zou willen vangen. Nou, precies dat gevoel had ik toen ik Al Het Blauw Van De Hemel op Netflix aanzette. Ik hoopte op zo'n soort 'feel-good', wegdroom-film. Krijg je vaak zin in, toch?
Maar... de film is niet helemaal wat ik verwachtte. En dat is niet per se een slechte zaak, laten we dat voorop stellen. Laten we er eens induiken, ja?
Wat is Al Het Blauw Van De Hemel eigenlijk?
Oké, even voor de duidelijkheid, Al Het Blauw Van De Hemel is een Nederlandse film uit 2020 geregisseerd door Allart Vonk. Het verhaal draait om Teun, een jonge man met beginnende dementie, die verliefd wordt op Mirthe, een vrijwilligster in het verpleeghuis waar hij woont. Klinkt zo al een stuk minder 'zonnetje-op-het-terras', hé?
Must Read
Belangrijkste thema's:
- Dementie en de impact ervan.
- Liefde in onverwachte omstandigheden.
- De zoektocht naar betekenis en herinneringen.
- De dunne lijn tussen realiteit en verbeelding.
Je ziet het al, het is geen luchtig komedietje. Maar laat je daardoor niet afschrikken. Er zitten echt mooie momenten in, die je wel raken. (Pak de tissues er maar vast bij, je bent gewaarschuwd!).
De cast en hun prestaties
Wat de film echt draagt, zijn de acteerprestaties. Egbert-Jan Weeber speelt Teun, en hij doet dat echt indrukwekkend. Je voelt zijn verwarring, zijn frustratie, maar ook de momenten van helderheid en de oprechte liefde voor Mirthe. Je gunt 'm gewoon dat alles oké komt, snap je? (Spoiler alert: It's complicated).
Claire Bender als Mirthe is ook heel sterk. Ze brengt een soort warmte en zachtheid in de rol, wat echt nodig is om Teun te benaderen. De chemie tussen de twee is voelbaar, waardoor je als kijker echt meeleeft met hun relatie.
Even een zijsprongetje: Ik was eigenlijk best verbaasd over Egbert-Jan Weeber. Ik kende hem vooral van wat luchtigere rollen, en hij laat hier echt een andere kant van zichzelf zien. Chapeau!
Wat maakt de film goed (en wat minder)?
De positieve punten
- De acteerprestaties: Echt top, zoals ik al zei.
- De manier waarop dementie wordt weergegeven: De film probeert niet te romantiseren of te overdrijven. Het is rauw, soms verwarrend, maar ook heel menselijk.
- De prachtige cinematografie: De beelden zijn mooi en sfeervol, en dragen bij aan de emotie van het verhaal. Vooral de scenes in de natuur zijn echt prachtig.
- De muziek: De soundtrack is ingetogen en ondersteunt de sfeer van de film goed.
De minder sterke punten
- Het tempo: Soms is de film wat traag. Het kan even duren voordat je echt in het verhaal zit.
- Het script: Hoewel het verhaal op zich interessant is, zijn sommige dialogen wat clichématig. (Sorry, maar het moest gezegd!).
- De voorspelbaarheid: Zonder te veel te spoilen, sommige plotwendingen zie je wel van mijlenver aankomen.
Maar, laat je door die minpuntjes niet ontmoedigen! De positieve punten wegen absoluut zwaarder. Het is een film die je aan het denken zet, en dat is toch ook wat waard?
Een film die je raakt, of niet?
Eerlijk is eerlijk, Al Het Blauw Van De Hemel is geen film die je 'even tussendoor' kijkt. Het is een film die vraagt om aandacht, om stilte, om reflectie. Het is geen 'feel-good' film in de traditionele zin van het woord, maar het is wel een film die je voelt.
Ik denk dat de film vooral goed is voor mensen die:
- Geïnteresseerd zijn in het thema dementie.
- Van Nederlandse films houden.
- Openstaan voor een verhaal dat je aan het denken zet.
- Tegen een traantje kunnen (of juist niet!).
Als je op zoek bent naar een luchtige film voor een avondje bankhangen, dan is dit misschien niet de beste keuze. Maar als je bereid bent om je te laten raken, dan kan Al Het Blauw Van De Hemel echt een bijzondere ervaring zijn.
Mijn persoonlijke conclusie
Zou ik de film aanraden? Ja, zeker wel. Maar dan wel met de disclaimer dat het geen 'makkelijke' film is. Het is een film die je bijblijft, die je misschien wel even moet laten bezinken. En soms is dat precies wat je nodig hebt, toch?
Ik vond het vooral indrukwekkend hoe de film de complexiteit van dementie laat zien. Het is niet alleen maar verdriet en verwarring, er zijn ook momenten van helderheid, van liefde, van verbinding. En die momenten maken de film echt de moeite waard.
Dus, zet hem op je kijklijst, pak er een dekentje bij, en wees voorbereid op een film die je raakt. Laat me vooral weten wat je ervan vond! Ik ben benieuwd naar jullie mening.
P.S. En als je na het kijken van de film behoefte hebt aan iets luchtigers, kijk dan even een aflevering van "Queer Eye" ofzo. Balance is key, mensen! 😉
