Agatha Christie The Crooked House

Goedemiddag, mensen! Zitten jullie klaar met jullie kopjes koffie en stroopwafels? Mooi, want ik ga jullie een verhaal vertellen. Een verhaal over geld, familie, geheimen, en natuurlijk: moord! En nee, ik heb het niet over mijn poging om die laatste taartpunt te bemachtigen (sorry, oma!), maar over een van de meest sluwe boeken van Agatha Christie: Het kromme huis.

Het kromme huis... alleen de titel al is een beetje griezelig, toch? Het klinkt alsof Tim Burton het heeft ontworpen. Maar in werkelijkheid, het gaat over een... nou ja, krom huis. Letterlijk. Het is zo'n huis waar je je meteen afvraagt of de architect dronken was toen hij de blauwdrukken maakte. En in dat huis, daar woont de familie Leonides. Een hele, hele grote familie. Denk aan een Griekse tragedie, maar dan met minder toga's en meer ruziënde ooms en tantes.

De Leonides: Een familie om van te houden... of te haten

De patriarch van de familie, Aristide Leonides, een super rijke Griekse zakenman die zoveel geld had dat hij het waarschijnlijk in zijn badkuip bewaarde, sterft. Plotseling. En natuurlijk, zoals dat gaat in Christie's boeken, is het niet een natuurlijk overlijden. Nee, iemand heeft zijn insuline geïnjecteerd met iets... minder insuline-achtig. Iets dodelijks. Oeps!

En hier begint de pret! Want wie had er een motief? Laten we de verdachten eens bekijken, shall we? Houd je vast, want deze familie is ingewikkelder dan een IKEA bouwpakket zonder handleiding.

De verdachten, in een notendop:

• Brenda Leonides: Aristides veel jongere weduwe. Zo jong dat je je afvraagt of Aristide per ongeluk een kleuterschool was binnengelopen toen hij haar ontmoette. Het gerucht gaat dat ze een affaire had met de privé leraar van de kinderen... Een motief? Ze zou een hoop geld erven!
• Eustace Leonides: Een van Aristides zonen. Beetje een loser. Altijd in de schaduw van zijn vader gestaan. Misschien had hij er genoeg van? Misschien wilde hij gewoon een keer opvallen, zij het op een sinistere manier?
• Sophia Leonides: De slimme, nuchtere kleindochter van Aristide. Ze verlooft zich met Charles Hayward, een detective. Handig, toch? Misschien iets te handig?
• Charles Hayward: Onze detective. Hij is verliefd op Sophia, maar moet tegelijkertijd haar familie onderzoeken. Pijnlijk! Alsof je op date bent met je schoonmoeder, maar dan met een lijk in de kelder.
• Magda West: Een andere kleindochter, een actrice. Nou ja, ze probeert een actrice te zijn. Drama volgt haar overal. Serieus, als ze een boterham smeert, is er gegarandeerd een scène.
• Josephine Leonides: De jongste kleindochter. Een spion in de dop. Ze luistert alles af, ziet alles, en vertelt alles aan... nou ja, iedereen die het maar horen wil. Het is alsof je een wandelende, pratende Wikipedia hebt, maar dan eentje die alles nog erger maakt.
• Aunt Edith de Haviland: De schoonzuster van de overledene. Een oudere vrouw met een scherpe tong en een nog scherper geheugen. Ze weet alles. Alles! En ze is niet bang om het te gebruiken. Een wandelend wrekend godinnetje.

En dit is nog maar het topje van de ijsberg! Er zijn nog meer inwonende familieleden, bedienden en andere kleurrijke figuren die allemaal een geheimpje lijken te hebben. Het is net een aflevering van een reality-tv-show, maar dan met echte consequenties.

Charles en het kromme onderzoek

Charles, onze arme detective, moet dus uitzoeken wie de dader is. Hij woont in het huis, omringd door verdachten, terwijl hij tegelijkertijd probeert de liefde van zijn leven te winnen. Het is een balanceeract op een slappe koord boven een zwembad vol haaien. En die haaien hebben allemaal een motief! Hij doet dit met de steun van Chief Inspector Taverner, die meer zin in thee en een goed gesprek heeft dan in het daadwerkelijk oplossen van de moord.

Terwijl Charles rondsnuffelt, komen er steeds meer geheimen aan het licht. Affaires, schulden, jaloezie... Je zou bijna denken dat de Leonides familie een cursus 'Hoe maak ik mijn leven zo ingewikkeld mogelijk' had gevolgd. En Josephine, de kleine spion, is overal. Ze observeert, luistert, en maakt aantekeningen. Ze is de perfecte, enge kleine versie van Sherlock Holmes. Maar dan op steroïden van ondeugendheid.

De Clou... die je niet ziet aankomen (echt!)

Wat dit boek zo geweldig maakt, is dat je echt geen idee hebt wie het gedaan heeft. Christie is een meester in het misleiden van de lezer. Je denkt dat je het doorhebt, je pakt er een verdachte uit, en bam! Dan komt er weer een nieuw feit aan het licht en moet je weer helemaal opnieuw beginnen. Het is als een whac-a-mole spel, maar dan met verdachten in plaats van mollen.

En de ontknoping... nou, die is ronduit schokkend. Zonder iets te verklappen (want ik ben geen spoiler-monster), kan ik je wel vertellen dat het niet de persoon is die je verwacht. Echt niet. Je zult achterover slaan van verbazing. Je zult je koffie laten vallen. Je zult je afvragen of je wel goed hebt gelezen. Het is zo'n einde dat je nog dagenlang achtervolgt.

Christie stond erom bekend dat ze de meest voor de hand liggende verdachte niet de dader maakte, maar dit boek nam dat naar een heel nieuw niveau. Ze brak alle regels. Ze lachte het systeem uit. En ze gaf ons een van de meest memorabele misdadigers in de literatuurgeschiedenis.

Waarom je dit boek moet lezen (nu!)

Dus, waarom zou je "Het kromme huis" lezen? Omdat het een briljant geschreven, enorm vermakelijk mysterie is dat je tot de laatste pagina in spanning houdt. Omdat de personages memorabel zijn, de plot ingewikkeld, en de ontknoping verbluffend. En omdat het je doet beseffen dat families, hoe rijk of arm ze ook zijn, allemaal hun eigen kromme kantjes hebben. En soms, zijn die kromme kantjes dodelijk.

Kortom, pak dat boek, zoek een comfortabele stoel, en bereid je voor op een ritje vol spanning, humor en verrassingen. En onthoud: vertrouw niemand. Zeker niet in een krom huis!

En nu, ga ik mijn stroopwafels opeten voordat iemand anders dat doet. Tot de volgende keer! En blijf veilig, mensen. Voor je weet ben je de volgende in een Christie-mysterie.