Across The River And Into

Oké, even iets heel anders. Laatst zat ik op een terrasje, zonnetje, biertje, perfect. En toen hoorde ik twee mannen achter me praten over... Hemingway. Hemingway! Ik dacht, "Wie leest dat nog?" Niet negatief bedoeld, hoor. Maar ik associeer Hemingway toch een beetje met de stoffige hoek van de bibliotheek, je weet wel, naast de boeken met vergeelde bladzijden die niemand ooit aanraakt. Dat bracht me aan het denken: wat maakt dat sommige boeken blijven hangen, terwijl andere... nou ja, verdwijnen?

En dat brengt me dus bij Across the River and Into the Trees. Want laten we eerlijk zijn, dat boek heeft niet echt een glansrijke reputatie, toch? Meer van: "O ja, die had-ie ook nog geschreven."

Wat is Across the River and Into the Trees eigenlijk?

Voor degenen die 'm niet kennen: het is een roman van Ernest Hemingway, gepubliceerd in 1950. Het draait om Colonel Richard Cantwell, een Amerikaanse legerofficier tijdens de Tweede Wereldoorlog, die aan het einde van zijn leven is en een laatste bezoek brengt aan Venetië. Hij heeft hartproblemen, is moe, en reflecteert op zijn leven, zijn oorlogservaringen en zijn liefde voor een jonge Italiaanse gravin, Renata. Spoiler alert (maar kom op, het boek is stokoud): hij sterft aan het einde. Heftig, toch?

Must Read

Kort samengevat: een oude, zieke man in Venetië. Klinkt niet echt als een pageturner, vind je niet?

Waarom is dit boek zo... omstreden?

Nou, daar zijn een paar redenen voor. Kritiek genoeg in elk geval. Hier zijn een paar van de meest voorkomende klachten:

Across the River and Into the Trees by Ernest Hemingway: Very Good

Slechte schrijfstijl: Sommige critici vinden de schrijfstijl van Hemingway hier niet op zijn best. Zinnen kunnen houterig aanvoelen, de dialogen onnatuurlijk. Alsof hij even vergeten was hoe hij moest schrijven. Wat best bizar is, als je bedenkt wie het geschreven heeft.
Onsympathieke protagonist: Colonel Cantwell is... een nogal complex personage. Hij is een oorlogsheld, maar ook arrogant, cynisch, en soms ronduit onaangenaam. Het is moeilijk om met hem mee te leven. Of om hem nou sympathiek te vinden.
Stereotypering: De personages, vooral Renata, worden soms gezien als clichés. De jonge, mooie Italiaanse vrouw die verliefd wordt op de oudere, getraumatiseerde Amerikaanse man? Klinkt bekend, toch? En niet per se op een goede manier.
Sentimenteel: Ondanks Hemingway's reputatie voor stoïcisme, vinden sommigen dit boek juist te sentimenteel en melodramatisch. Al die reflecties op de dood en verloren liefde... een beetje overdreven, misschien?

Je zou denken, met al die kritiek, dat dit boek totaal vergeten is. Maar... dat is dus niet helemaal waar.

Waarom zou je dit boek dan toch lezen?

Oké, ik ga eerlijk zijn. Het is geen makkelijk boek. Het is niet The Sun Also Rises of A Farewell to Arms. Maar er zijn wel degelijk redenen om Across the River and Into the Trees een kans te geven. Misschien is het juist omdat het zo imperfect is.

First Look at Liev Schreiber in Adaptation of Ernest Hemingway’s ACROSS

Intieme blik op Hemingway: Veel critici denken dat Colonel Cantwell een soort alter ego is voor Hemingway zelf. Dus door dit boek te lezen, krijg je misschien een kijkje in de ziel van de schrijver, op een manier die je in andere werken niet ziet. Alsof je door een kier naar binnen gluurt.
De thema's zijn nog steeds relevant: Ondanks de specifieke setting en personages, behandelt het boek universele thema's als verlies, spijt, ouder worden en de zoektocht naar betekenis in het leven. Die thema's zijn tijdloos, toch?
Venetië: Hemingway beschrijft Venetië prachtig. Je voelt de sfeer van de stad, de kanalen, de gondels, de oude paleizen. Het is bijna alsof je er zelf bent. Een virtuele vakantie, zeg maar.
Het is anders dan je verwacht: Misschien ben je wel klaar met al die perfecte, gepolijste boeken. Dit boek is rauw, eerlijk, en soms ongemakkelijk. En dat kan best verfrissend zijn.

Dus, mijn advies: Ga erin met open vizier. Verwacht geen meesterwerk. Maar wees bereid om verrast te worden. Misschien vind je het niks. Misschien vind je het stiekem toch wel mooi. Je weet het pas als je het gelezen hebt.

Een persoonlijke noot

Ikzelf? Ik ben er nog niet helemaal uit. Ik heb het boek een paar keer gelezen, en elke keer ontdek ik weer iets nieuws. Soms erger ik me aan Cantwell. Soms heb ik medelijden met hem. Soms vind ik de dialogen stompzinnig. Soms vind ik ze juist ontroerend. Het is een boek dat me niet loslaat. En dat is misschien wel het belangrijkste.

Across the River and Into the Trees: A Review of the 2022 Film

De Impact

Ondanks de negatieve kritieken heeft Across the River and Into the Trees zeker zijn stempel gedrukt. Het is een boek dat discussies uitlokt, dat mensen aan het denken zet, dat je laat nadenken over wat een goed boek eigenlijk definieert. Is het perfecte schrijfstijl? Innemende karakters? Een strak plot? Of is het iets anders? Iets meer ongrijpbaars?

Het boek is ook een interessant studieobject voor degenen die geïnteresseerd zijn in de ontwikkeling van Hemingway als schrijver. Het laat zien dat zelfs de grootste auteurs niet altijd perfect zijn. Sterker nog, misschien is het juist door hun imperfecties dat hun werk zo interessant blijft.

Across the River and Into the Trees - Official Trailer

Dus, wat is het oordeel?

Tja, dat is aan jou om te bepalen. Ik ga je niet vertellen of je dit boek moet lezen of niet. Maar ik hoop dat ik je nieuwsgierigheid heb gewekt. Misschien geef je Across the River and Into the Trees wel een kans. En misschien vind je het net zo verwarrend, frustrerend en fascinerend als ik. In dat geval: welkom in de club!

Want uiteindelijk, gaat het er niet om of een boek perfect is. Het gaat erom of het je raakt. Of het je iets leert. Of het je aan het denken zet. En Across the River and Into the Trees, hoe controversieel ook, doet dat zeker.

En nu ga ik maar weer een biertje bestellen. Proost!