A Year In Provence Peter Mayle

Oké, luister goed, want dit is een verhaal over gekte, Franse gekheid om precies te zijn, en hoe een Engelsman het allemaal overleefde… of nou ja, bijna. Het gaat over Peter Mayle en zijn boek, A Year in Provence. Stel je voor: je bent een succesvolle reclameman, je hebt genoeg van de ratrace en je denkt: "Weet je wat? Ik koop een huis in de Provence!" Klinkt idyllisch, toch? Nou, wacht maar af...

De Grote Verhuizing: Van Grijs Londen naar Zonnig Frankrijk

Peter en zijn vrouw, die we voor het gemak maar even "de Vrouw" noemen (want laten we eerlijk zijn, ze verdient een lintje voor haar geduld), besloten dus om Londen achter zich te laten voor het zonnige zuiden van Frankrijk. Bye bye regen, hello rosé! Of dat dachten ze tenminste. Ze kochten een oud boerderijtje, dat ze zelf omschrijven als "in de buurt van ruïne staat". Wat ze zich blijkbaar niet realiseerden, is dat een huis kopen in Frankrijk niet zo eenvoudig is als een broodje kaas bestellen. De administratie? Een nachtmerrie. De taal? Een barrière (tenzij je vloeiend Frans spreekt, wat Peter dus niet deed). De lokale bevolking? Vriendelijk, maar ook... hoe zal ik het zeggen... eigenzinnig.

De Bouwvakkers: Een Hoofdstuk Apart

Als er één ding is waar Peter Mayle je op kan voorbereiden, dan is het de bizarre wereld van de Franse bouwvakkers. Stel je voor: je wilt een paar kleine reparaties aan je huis laten uitvoeren. Simpel, toch? Mis! Je hebt een heel leger aan vakmensen nodig: de metselaar, de elektricien, de loodgieter, de tegelzetter, de schilder... en elk van hen heeft een eigen schema, eigen ideeën en een eigen interpretatie van het woord "op tijd". En dan hebben we het nog niet eens over de lunches van drie uur met liters wijn. Sacré bleu!

Een paar highlights van de bouwvakker-saga:

• De metselaar die beweerde dat hij een week nodig had om een muurtje te repareren (Peter dacht dat hij het zelf sneller kon, maar werd gewaarschuwd voor de metselaars-maffia).
• De elektricien die dacht dat het een goed idee was om alle draden door te knippen en vervolgens te vragen waar ze naartoe moesten.
• De loodgieter die... nou ja, laten we zeggen dat de Vrouw hem een paar keer serieus heeft overwogen te vermoorden.

Eten, Eten, en Nog Eens Eten

Oké, genoeg over bouwvakkers. Laten we het over iets leuks hebben: eten! Want als er één ding is waar de Fransen goed in zijn, dan is het wel lekker eten. En Peter Mayle stort zich er met volle overgave op. Denk aan:

• Markten vol verse groenten, fruit, kazen en vleeswaren. Peter beschrijft ze alsof het juwelen zijn.
• Restaurants waar de steak frites en de bouillabaisse je doen watertanden.
• Lokale specialiteiten zoals tapenade, ratatouille en pastis (waarvan Peter beweert dat het naar drop smaakt, maar dan sterker).

Maar pas op! Eten in Frankrijk is niet zomaar een activiteit, het is een serieuze zaak. Het is een sociale gebeurtenis, een ritueel, een kunstvorm. En je moet er wel aan meedoen, anders word je aangekeken alsof je van Mars komt. Peter Mayle leerde dit op de harde manier, toen hij een keer probeerde een snelle lunch te nuttigen en werd uitgelachen door de hele bistro.

De Franse Buren: Vrienden voor het Leven (of toch niet?)

De Franse buren van Peter waren... interessant. Ze waren vriendelijk, behulpzaam, maar ook een beetje... anders. Ze hadden hun eigen gewoontes, hun eigen tradities en hun eigen manier van naar de wereld kijken. Peter beschrijft ze met veel humor en liefde. Denk aan:

• De buurman die hem leerde hoe je wilde zwijnen moet vangen (met een heel ingewikkeld systeem van touwen en vallen).
• De buurvrouw die hem haar geheime recept voor truffelomelet onthulde (maar dan wel in het Frans, dus Peter begreep er de helft niet van).
• De postbode die meer geïnteresseerd was in een praatje en een glaasje wijn dan in het bezorgen van de post.

Maar het allerleukste was misschien wel de kerstviering. Peter en de Vrouw werden uitgenodigd voor een traditioneel Provençaals kerstdiner, dat uit dertien gangen bestond! Dertien! Peter dacht dat hij het niet zou overleven, maar hij heeft het toch gehaald (met de hulp van een paar flessen wijn, natuurlijk).

De Vier Seizoenen: Een Jaar Vol Verrassingen

A Year in Provence is niet alleen een grappig verhaal over een Engelsman in Frankrijk, het is ook een prachtig portret van de Provence. Peter Mayle beschrijft de vier seizoenen met veel liefde en detail. Denk aan:

• De bloeiende lavendelvelden in de zomer.
• De oogst van de olijven in de herfst.
• De truffeljacht in de winter.
• De wijnfeesten in de lente.

Elk seizoen heeft zijn eigen charme, zijn eigen geuren, zijn eigen smaken. En Peter Mayle weet het allemaal perfect te vangen in zijn boek. Het is alsof je er zelf bij bent, alsof je zelf door de Provençaalse heuvels wandelt, alsof je zelf aan tafel zit met de Franse buren, alsof je zelf... nou ja, alsof je zelf een jaar in de Provence doorbrengt.

Het Verdict: Lezen! (en Misschien Zelf Verhuizen...)

Dus, wat is het eindoordeel? A Year in Provence is een heerlijk boek dat je aan het lachen, aan het dromen en aan het watertanden brengt. Het is een must-read voor iedereen die van Frankrijk houdt, van lekker eten, van humor en van een goed verhaal. En wie weet, misschien inspireert het je wel om zelf je koffers te pakken en naar de Provence te verhuizen. Maar wees gewaarschuwd: de bouwvakkers wachten al op je...

En nu ga ik een glaasje rosé inschenken en wegdromen naar de Provence. Santé!