A Tale Of Unfortunate Events

Oké, even een bekentenis. Ik heb ooit, toen ik een jaar of tien was, serieus overwogen om me bij het circus aan te sluiten. Ik kon echt supergoed een radslag! Proest, ja, ik weet het, niet echt Cirque du Soleil materiaal. Maar de romantiek, de mysterie, het idee van ontsnappen aan een saaie realiteit… dat sprak me toen enorm aan. Het enige dat me tegenhield (naast het feit dat mijn ouders me waarschijnlijk hadden opgesloten in mijn kamer) was het idee dat alles uiteindelijk mis zou gaan. Clowns met ontploffende taarten, leeuwen die ontsnappen, trapezes die breken… Kortom, een perfecte samenvatting van mijn schooldagen. (Nee, serieus, die radslag was echt goed!)

En dat brengt me dus bij de kern van dit stuk: Ellende. Specifiek, het soort ellende dat zo consistent, zo onverbiddelijk en zo compleet is dat het bijna een kunstvorm wordt. Je raadt het al, we gaan het hebben over A Series of Unfortunate Events.

De Baudelaire Wezen: Pechvogels van het Jaar (en daarna)

Voor degenen die onder een steen hebben geleefd (of misschien in een grot met een extreem snuggere maar bizarre paddenstoelen expert? Klinkt al meer als Lemony Snicket!), A Series of Unfortunate Events (in het Nederlands: Ellendige avonturen, lekker vrolijk!) is een serie van dertien boeken (en een Netflix serie!) over de Baudelaire wezen: Violet, Klaus en Sunny. Hun ouders komen om bij een mysterieuze brand en, alsof dat nog niet erg genoeg is, worden ze opgezadeld met voogden die stuk voor stuk, op zijn zachtst gezegd, niet optimaal zijn.

• Violet: De oudste, een geniale uitvinder. (Altijd handig als je leven constant in elkaar stort.)
• Klaus: De middelste, een boekenwurm die alles weet. (Je zou denken dat hij wel een manier zou vinden om aan al die ellende te ontsnappen, maar nee...)
• Sunny: De jongste, een baby met ongelooflijk sterke tanden en een bizarre woordenschat. (Haar bijdrage aan de overleving is… uniek.)

En dan is er natuurlijk Graaf Olaf. Oeiiii, die man! Een slechterik zo slecht dat hij bijna komisch is. Hij wil de Baudelaire’s fortuin stelen en schuwt daarbij geen enkel middel, van vermommingen (die zelden overtuigend zijn) tot moorddadige plannen (die verrassend vaak bijna lukken).

Waarom Deze Ellende Zo Aantrekkelijk Is (Ja, Echt!)

Je zou denken: "Waarom zou ik vrijwillig een verhaal lezen over constant verdriet en tegenslag?" Goede vraag! Maar er zijn een paar redenen waarom A Series of Unfortunate Events zo’n geliefde serie is, ondanks (of misschien wel dankzij) de sombere toon:

• De Zwarte Humor: De serie is doordrenkt met een droge, soms absurde humor. Lemony Snicket (het pseudoniem van de auteur Daniel Handler) geeft constant commentaar op de gebeurtenissen, waarschuwt de lezer om het boek weg te leggen, en legt moeilijke woorden uit (maar dan net even anders dan je verwacht). Het is die humor die het allemaal draaglijk maakt.
• De Slimheid: De boeken zijn slim geschreven. Er zitten verborgen boodschappen, literaire verwijzingen en woordspelingen in verstopt. Het is een serie die je beloont voor goed opletten en nadenken. (En je voelt je extra slim als je iets ontdekt wat de Baudelaire wezen over het hoofd zien!)
• De Veerkracht: Ondanks alle ellende die de Baudelaire wezen overkomt, geven ze nooit op. Ze blijven vechten, ze blijven leren, en ze blijven op elkaar vertrouwen. Dat is inspirerend, zelfs in de meest deprimerende omstandigheden. (En het leert je dat je misschien beter niet je radslag carrière moet opgeven! Alhoewel…)
• De Stijl: Snicket’s schrijfstijl is uniek en herkenbaar. Zijn lange zinnen, zijn gebruik van archaïsmen en zijn constante interpellaties van de lezer creëren een heel eigen sfeer. Het is alsof je wordt voorgelezen door een melancholische, maar toch amusante, oom.

De Lessen Die We Kunnen Leren (Ondanks Lemony Snicket’s Waarschuwingen)

Lemony Snicket zelf zou waarschijnlijk beweren dat er geen lessen te leren vallen uit zijn boeken. Hij zou je aanraden om ze onmiddellijk weg te leggen en iets vrolijkers te gaan lezen. Maar laten we eerlijk zijn, het is te laat. Je bent al zo ver gekomen in dit artikel! Dus, hier zijn een paar (potentieel nuttige) lessen die je, ondanks Snicket’s bezwaren, uit A Series of Unfortunate Events kunt halen:

• Kennis is Macht: Klaus’ liefde voor boeken en zijn encyclopedische kennis redden de Baudelaire wezen keer op keer. Lezen, leren en jezelf informeren is nooit tijdverspilling. (Zelfs als die kennis gaat over bizarre paddenstoelen.)
• Creativiteit is Essentieel: Violet’s uitvindingen zijn vaak de enige manier waarop de wezen kunnen ontsnappen aan hun benarde situaties. Creativiteit, improvisatie en het denken buiten de kaders zijn cruciale vaardigheden. (En nee, een perfecte radslag redt je niet van Graaf Olaf.)
• Familie is Alles: Ondanks alle tegenslagen blijven de Baudelaire wezen elkaar steunen en op elkaar vertrouwen. Hun band is hun sterkste wapen. Familie (of de mensen die je als familie beschouwt) zijn onmisbaar in moeilijke tijden.
• Volwassenen Zijn Niet Altijd Slimmer: A Series of Unfortunate Events staat bol van de incompetente, egoïstische en ronduit slechte volwassenen. De Baudelaire wezen moeten vaak op hun eigen intelligentie en intuïtie vertrouwen om te overleven. Het is een herinnering dat autoriteit niet automatisch gelijk staat aan wijsheid. (En dat je soms gewoon je eigen plan moet trekken!)
• Accepteer de Ellende (maar geef niet op): Het leven is niet altijd eerlijk. Er zullen tegenslagen komen, er zullen teleurstellingen zijn, en er zullen dagen zijn waarop alles mis lijkt te gaan. A Series of Unfortunate Events leert ons om die ellende te accepteren, erom te lachen (wanneer mogelijk), en vooral: om niet op te geven.

Conclusie (of, in Lemony Snicket’s termen, een ongelukkige afronding)

Dus, daar heb je het. Een blik op de ellendige wereld van de Baudelaire wezen. Een wereld vol vuur, vermommingen, en verschrikkelijke voogden. Een wereld die, ondanks alles, ook vol zit met slimheid, veerkracht en zwarte humor. Misschien is het de moeite waard om je er even in te verliezen. Of misschien ook niet. Lemony Snicket zou je waarschijnlijk afraden. Maar hey, wie luistert er nu naar hem?

En trouwens, mocht je ooit de neiging voelen om je bij het circus aan te sluiten, denk dan nog eens goed na. Er zijn genoeg andere manieren om je leven een beetje spannender te maken. Misschien door een nieuw boek te lezen? Of door een radslag te oefenen? Just kidding (misschien).