A Tale For The Time Being Ruth Ozeki

Oké, effe eerlijk. Ik heb dus een zwak voor boeken die lijken op het soort boeken dat ik normaal nooit zou lezen. Zoals, laten we zeggen, boeken met lange titels en omslagen met veel blauw. Klinkt gemeen, ik weet het! Maar...het is een soort van "ik oordeel je vooraf, maar dan vind ik je toch stiekem leuk"-scenario. En dat had ik dus compleet met A Tale for the Time Being van Ruth Ozeki. Seriously, die titel! Maar goed, ik begon te lezen, en... wow.

Het begon allemaal toen een vriendin van me, laten we haar even "Femke" noemen (hi Femke!), super enthousiast over het boek begon. Ze had het gelezen tijdens haar vakantie in Japan, en zei dat het "haar leven had veranderd". Veranderd, ja ja... dat hoor je wel vaker. Maar de manier waarop ze het zei, met zo'n soort van fonkeling in haar ogen... Ik moest het checken.

Wat is er zo speciaal aan A Tale for the Time Being?

De eerste paar pagina's waren even wennen. Het switcht namelijk tussen twee totaal verschillende verhaallijnen. Enerzijds heb je Nao, een tiener in Tokyo die worstelt met pesten, de financiële problemen van haar familie en... in feite, gewoon tiener zijn in een hele ingewikkelde situatie. (Herkenbaar, toch? Al was je geen tiener in Tokyo). Anderzijds is er Ruth (jazeker, Ruth Ozeki herself!) een schrijfster die op een eiland in Brits-Columbia woont en een aangespoeld lunchtrommeltje vindt met daarin Nao's dagboek.

Inderdaad, het is zo'n boek. Een boek over een boek. Of beter gezegd, een dagboek. Snap je? Lekker meta.

De Twee Verhaallijnen: Nao en Ruth

Nao's stem is echt fantastisch. Ze is cynisch, grappig, en soms heel erg verdrietig. Ze beschrijft haar pogingen om met haar leven om te gaan, inclusief haar excentrieke overgrootmoeder Jiko, een boeddhistische non. Jiko is echt een personage om van te houden. Je wilt bijna zelf naar Japan afreizen om bij haar in de leer te gaan. (Wie weet, misschien doe ik dat nog wel!)

Ruth, de schrijfster, is op haar beurt gefascineerd door Nao's verhaal. Ze raakt geobsedeerd door het vinden van Nao en ontrafelen wat er met haar is gebeurd. Ze onderzoekt de Japanse cultuur, de geschiedenis van haar familie en haar eigen rol als schrijver. En dat is waar het echt interessant wordt. Want ben je als schrijver verantwoordelijk voor je personages? Kun je het lot van iemand beïnvloeden door over hem of haar te schrijven?

• Nao: Een tiener die worstelt met identiteit, pesten en de druk van de maatschappij.
• Ruth: Een schrijfster die een moreel dilemma ervaart terwijl ze een dagboek leest en probeert te achterhalen wat er is gebeurd met de auteur.

Wat maakt het boek zo goed? (Mijn bescheiden mening)

Het is niet alleen het verhaal zelf, maar ook de manier waarop Ozeki het vertelt. Ze speelt met perspectieven, tijd en zelfs de vierde muur (dat is dat ding waarbij het personage rechtstreeks tegen jou praat, de lezer!). Het is alsof je een gesprek voert met het boek zelf. En dat is best bijzonder.

Wat me echt aansprak, was de manier waarop Ozeki existentiële vragen behandelt, zonder te zwaar op de hand te worden. Het boek gaat over:

• Identiteit: Wie ben je? En hoe wordt je identiteit gevormd door je omgeving en je verleden?
• Tijd: Wat is tijd eigenlijk? Is het lineair of circulair? En hoe beïnvloedt het onze ervaring van de realiteit?
• Verbinding: Hoe zijn we met elkaar verbonden? En hoe kunnen we betekenisvolle relaties aangaan, zelfs over de afstand van tijd en ruimte?

Best zware thema's dus, maar dan verpakt in een toegankelijk en soms zelfs humoristisch verhaal. Het is niet zo'n "deprimerend literair meesterwerk" waar je je achteraf depressiever door voelt. (Geen oordeel, ik hou ook van dat soort boeken, maar sometimes you just need something that gives you hope, toch?)

En dan is er nog die Japanse filosofie die er doorheen sijpelt. Ozeki is zelf boeddhistisch, en dat is te merken. Het boek staat vol met verwijzingen naar zen-boeddhisme, mindfulness en het idee dat alles met elkaar verbonden is. Zelfs de kleinste gebeurtenissen kunnen een grote impact hebben op de rest van de wereld. (Klinkt zweverig? Misschien een beetje. Maar wel inspirerend.)

De Magie van het Aanspoelen

Dat aangespoelde lunchtrommeltje! Het is zo'n simpel, maar krachtig beeld. Het symboliseert de onvoorspelbaarheid van het leven, de kracht van toeval en de mogelijkheid om verbinding te maken met iemand die je nooit hebt ontmoet. Het is een beetje alsof je zelf een fles met een boodschap in zee gooit, in de hoop dat iemand hem vindt en je verhaal leest. (Misschien moet ik dat zelf ook eens doen!).

Waarom je dit boek zou moeten lezen (en waarom misschien niet)

Oké, even samenvatten. A Tale for the Time Being is een boek dat je aan het denken zet, je aan het lachen maakt en je misschien zelfs een beetje laat huilen. Het is een verhaal over verlies, hoop, veerkracht en de kracht van verhalen. Als je van boeken houdt die:

• Complex en gelaagd zijn.
• Metafictie gebruiken (boeken over boeken).
• Existentiële vragen stellen.
• Een vleugje Japanse filosofie bevatten.
• Gewoon goed geschreven zijn.

Dan is dit echt een aanrader. Maar... als je een hekel hebt aan boeken die:

• Springen tussen verschillende verhaallijnen.
• Een beetje traag op gang komen.
• Niet altijd alle vragen beantwoorden.
• Een open einde hebben.

Dan kun je dit boek misschien beter overslaan. (Maar geef het wel een kans! Je weet nooit.)

Conclusie: Meer dan Zomaar een Boek

Dus, wat is de les van dit verhaal? Misschien dat je boeken niet op hun titel of omslag moet beoordelen. (Alhoewel, die blauwe omslag is best mooi, toch?). Maar vooral dat verhalen de kracht hebben om ons te verbinden, ons te veranderen en ons te helpen om de wereld om ons heen beter te begrijpen. En dat is iets waar we in deze rare tijd allemaal wel wat van kunnen gebruiken.

Ik ben in ieder geval blij dat ik naar Femke heb geluisterd en A Tale for the Time Being heb gelezen. Het is één van die boeken die me nog lang bij zal blijven. En wie weet, misschien vind ik binnenkort wel een lunchtrommeltje op het strand met jouw verhaal erin. (Of misschien ook niet. Maar de gedachte is leuk, toch?).

Nu ben ik benieuwd: Heb jij dit boek gelezen? Wat vond je ervan? Laat het me weten in de comments!