A Prayer For Owen Meany

Hé jij! Zin in een babbel over een boek? Pak een bakkie, want ik heb het over A Prayer For Owen Meany van John Irving. Serieus, dit boek… waar begin je?

Het is zo'n verhaal dat je lang bijblijft. Weet je wel, zo'n boek dat je aanraadt aan iedereen die je kent, en stiekem hoop je dat ze het net zo geweldig vinden als jij. (Maar stiekem vind je het ook fijn als je de enige bent die het écht begrijpt, toch?).

Owen Meany: Een Verschijning

Laten we het even over Owen hebben. Owen Meany. Klein van stuk, met een schrille stem. Een soort wandelende, pratende theelepel. Maar oh-la-la, wat een persoonlijkheid! Hij is… speciaal. En dat is zacht uitgedrukt.

Irving schetst hem als een soort profeet. Echt waar. Hij gelooft heilig dat hij een instrument van God is. Klinkt gek? Tuurlijk! Maar het knappe is dat Irving je laat geloven. Of, in ieder geval, dat je twijfelt. En dat is toch al heel wat, niet?

Die stem… die stem! Je kunt hem je toch levendig voorstellen? Ik las het boek in het Engels, dus ik hoor die stem in mijn hoofd ook in het Engels, maar ik ben er zeker van dat Irving in het Nederlands het net zo overtuigend zou kunnen beschrijven. Imagine… een schreeuwende theelepel die dingen voorspelt!

De Onwaarschijnlijke Vriendschap

Dan heb je John Wheelwright, de verteller. Johns relatie met Owen is… complex. Broederlijk? Misschien. Verbonden door lotsbestemming? Absoluut! Ze zijn totaal verschillend, maar onlosmakelijk met elkaar verbonden. Zo'n vriendschap die je alleen in boeken tegenkomt. Of… heb jij ook zo'n onwaarschijnlijke boezemvriend?

Hun vriendschap is gevormd door een tragische gebeurtenis: Owen slaat Johns moeder dood met een foul ball tijdens een honkbalwedstrijd. Serieus. Een foul ball. Hoe Irving is dat? Zo pijnlijk, zo willekeurig, zo… levensecht, op een verdraaide manier.

Je zou denken dat dat het einde van hun vriendschap zou zijn, maar nee. Integendeel! Het smeedt een band. Een vreemde, intense band. Ze worden onafscheidelijk. En het is fascinerend om te lezen hoe ze met die schuld en dat trauma omgaan.

Meer Dan een Coming-of-Age Verhaal

Natuurlijk, A Prayer For Owen Meany is deels een coming-of-age verhaal. John groeit op, zoekt zijn plek in de wereld, probeert te begrijpen wie hij is. Maar het is zóveel meer dan dat! Het is een verhaal over geloof, lotsbestemming, de Vietnamoorlog, en de zoektocht naar betekenis.

Die Vietnamoorlog… Irving schuwt geen politiek en maatschappelijk commentaar. Hij laat zien hoe die oorlog levens verwoest, hoe ideologieën botsen, hoe mensen worstelen met hun geweten. En Owen… Owen speelt daar natuurlijk een cruciale rol in.

En het geloof? Man, o man, wat een thema! Owen is ervan overtuigd dat hij een missie heeft. Dat hij voorbestemd is om iets groots te doen. Is hij gek? Misschien. Maar hij leeft er wel naar! En dat is bewonderenswaardig, vind je niet? Zelfs als je niet gelooft, kun je toch respect hebben voor zijn overtuiging?

John daarentegen… John twijfelt, worstelt, zoekt. Hij is de rationalist, de scepticus. Hij wil bewijs, hij wil antwoorden. Maar uiteindelijk wordt ook hij meegezogen in Owens geloof. Of, in ieder geval, in het mysterie van Owens bestaan.

Irving's Stijl: Een Feest voor de Lezer

En dan Irving's schrijfstijl… Geweldig! Hij kan schrijven als geen ander. Lange zinnen, barokke beschrijvingen, humor, tragiek… alles zit erin! Hij bouwt zijn verhalen op als een ingewikkeld uurwerk, met talloze radertjes en veertjes die perfect op elkaar aansluiten.

Zijn personages zijn onvergetelijk. Zo quirky, zo excentriek, zo… menselijk. Zelfs de meest bizarre personages voelen levensecht aan. Je gelooft ze, je leeft met ze mee, je lacht en huilt met ze. (Oké, misschien niet huilen, maar je snapt het idee.)

En die symboliek! Overal in het boek zitten symbolen verstopt. De armadillos, de steentjes, de Kerststal… Alles heeft een betekenis. Je kunt het boek keer op keer lezen en steeds nieuwe dingen ontdekken. (Of je kunt het gewoon lezen en genieten van het verhaal, dat mag ook!)

Het einde… het einde! Zonder spoilers weg te geven: het is hartverscheurend. Maar ook hoopvol. Het past perfect bij het verhaal. Het is de logische conclusie. En het laat je achter met een gevoel van… ja, wat eigenlijk? Verwondering? Verdriet? Dankbaarheid?

Waarom Je Dit Boek Moet Lezen (Echt!)

Dus, waarom zou je A Prayer For Owen Meany lezen? Omdat het een prachtig verhaal is. Omdat het je aan het denken zet. Omdat het je laat lachen en huilen. Omdat het je herinnert aan de kracht van vriendschap, de complexiteit van geloof, en de absurditeit van het leven. (Klinkt goed, toch?)

Maar vooral… omdat het een verhaal is dat je niet snel zult vergeten. Het nestelt zich in je hoofd en in je hart. En het blijft daar. Zelfs jaren later. Dus, waar wacht je nog op? Pak dat boek! En laat me weten wat je ervan vond!

En, psst, nog een tip: lees het in het Engels als je kunt. Irving's taal is zo rijk en expressief, dat je het eigenlijk in zijn originele vorm moet ervaren. Maar goed, de Nederlandse vertaling is vast ook prima. Het gaat om het verhaal, toch?

En nu, hup, aan de slag! Je weet wat je te doen staat. En als je het uit hebt… laten we er dan nog eens over praten! Ik ben benieuwd naar jouw mening. Was Owen echt een profeet? Of was hij gewoon een klein mannetje met grootheidswaanzin? De discussie is geopend!

Tot snel!