A Night In The Opera Queen

Oké, luister eens. Ik moet je vertellen over de keer dat ik naar een opera ging. Niet zomaar een opera, nee, een opera. Je weet wel, met dikke pruiken, mensen die de hele tijd schreeuwen en een verhaal dat zo ingewikkeld is dat je na vijf minuten al denkt: "Wacht, wie is er nu verliefd op wie, en waarom probeert die ander hem te vermoorden met een bos rozen?"

Het begon allemaal met een "spontane" uitnodiging van een vriendin. Ze had kaarten gewonnen voor "De Toverfluit". De Toverfluit! Ik had er vaag iets over gehoord, iets met een prins, een prinses, een vogelvanger en een hoop gekonkel. Mijn eerste reactie was een beleefd "Nee, dank je", maar ze keek me aan met die blik die zegt: "Als je dit niet doet, spreek ik je nooit meer aan." Dus ja, daar ging ik, met mijn goede gedrag en mijn onwetendheid, richting het theater.

De Voorbereiding: Een Strijd op Zich

De voorbereiding was al een ramp. Wat trek je aan naar de opera? Ik bedoel, is het gala of gewoon "netjes"? Uiteindelijk koos ik voor een zwarte jurk die ik al een paar jaar had. Beetje oubollig, maar hey, ik wilde niet overdressed overkomen. Mijn vriendin, daarentegen, had duidelijk wél haar best gedaan. Ze droeg een jurk met glitters, een gigantische ketting en een kapsel waar je minimaal drie dagen mee bezig was geweest. Ik voelde me meteen een boerenpummel.

Dan de etiquette. Ik had geen idee! Mocht je praten tijdens de voorstelling? Applaudisseer je na elke aria? En wat doe je als je moet niezen? Ik voelde me overweldigd. Gelukkig had Google een paar antwoorden. Blijkbaar is het not done om tijdens de aria's te kletsen, maar mag je wel applaudisseren als je het écht goed vond. En niezen? Tja, succes ermee, leek Google te suggereren.

De Show: Zang, Drama en Verwarring

Het theater was prachtig. Rood pluche, goud overal en een gigantische kroonluchter die er elk moment af kon vallen. Ik zat op mijn stoel, doodnerveus en met mijn programmaboekje in mijn handen. Dat programmaboekje was trouwens essentieel. Zonder de samenvatting van het verhaal had ik er helemaal niets van begrepen. En zelfs met de samenvatting was het nog een uitdaging.

De show begon. En jongens, wat een spektakel! Die zangers, man, ze zongen alsof hun leven ervan afhing. En de kostuums! Ik overdrijf niet als ik zeg dat er iemand rondliep met een vogelpak dat jaloersmakend was. Er waren ook draken, slangen en een Koningin van de Nacht die zo hoog zong dat mijn oren pijn deden. Maar op een goede manier, snap je?

Momenten die me Bijbleven (en Waarom)

• De aria van de Koningin van de Nacht: Serieus, die vrouw kon zingen. Ik heb nog nooit iemand zo hoog horen zingen. Het was alsof ze de ramen aan het breken was met haar stem. En ze droeg een diadeem die groter was dan mijn hoofd.
• De vogelvanger Papageno: Hij was de grappigste van het stel. Een beetje dom, maar wel sympathiek. En zijn vogelpak was echt geweldig. Ik denk erover om er zelf een te maken voor carnaval.
• Het moment dat ik in slaap viel: Oké, eerlijk is eerlijk, ik ben ergens halverwege de tweede akte even weggedommeld. Het was de combinatie van de warme zaal, de lange zit en het ingewikkelde verhaal. Ik werd wakker van een applaus en deed alsof ik ook aan het applaudisseren was.
• De verwarring: Serieus, wie was er nu met wie getrouwd? Wie was de slechterik? En waarom vlogen er de hele tijd kinderen rond op een wolk? Ik was compleet de weg kwijt.

De Afterparty: Een Onverwachte Afsluiting

Na de voorstelling was er een afterparty. Met champagne! En hapjes! Ik voelde me opeens heel belangrijk. Ik stond daar, nippend aan mijn champagne en te doen alsof ik verstand had van opera. Ik probeerde een gesprek aan te knopen met een oudere dame met een bontjas. Ze vertelde me iets over de interpretatie van de aria van de Koningin van de Nacht en ik knikte beleefd, terwijl ik in mijn hoofd probeerde te bedenken wat ik over die aria kon zeggen zonder mezelf compleet voor schut te zetten.

Het leukste moment van de afterparty was toen ik de vogelvanger Papageno in het echt tegenkwam. Hij was veel normaler dan ik had verwacht. Geen vogelpak, geen veren, gewoon een vriendelijke man met een biertje in zijn hand. Ik heb hem verteld dat ik zijn pak geweldig vond en hij lachte. Blijkbaar was het een hel om in dat ding te zingen.

De Conclusie: Opera, Doe Ik Dat Nog Een Keer?

Dus, wat is de conclusie? Zou ik nog een keer naar de opera gaan? Ehm… Misschien. Het was zeker een ervaring. Ik heb gelachen, ik heb me verbaasd, ik ben even in slaap gevallen en ik heb me afgevraagd wat er in hemelsnaam aan de hand was. Maar ik heb ook genoten van de prachtige muziek, de indrukwekkende zang en de extravagante kostuums.

Ik denk dat opera iets is dat je moet leren waarderen. Het is niet voor iedereen, maar het is zeker iets dat je een keer in je leven moet meemaken. En wie weet, misschien word ik wel een echte operafan. Alleen dan wel met een programmaboekje, een comfortabele stoel en een goede voorbereiding.

En de volgende keer dat iemand me uitnodigt, ga ik misschien zelfs wel in een jurk met glitters. Misschien.

Oh, en nog een laatste ding: ik heb ontdekt dat Mozart, de componist van De Toverfluit, zelf ook een nogal grappige vogel was. Hij schreef bijvoorbeeld graag brieven met poepgrapjes. Dat verklaart misschien een hoop.