A Man Called Ove Synopsis

Okay, laten we het even hebben over Ove. Spreek uit als 'Oeh-ve', niet 'Oh-vee', want dat klinkt alsof je hem aan het roepen bent alsof hij een verloren kat is. Ove is... bijzonder. En dat is een eufemisme van de bovenste plank. Denk aan de buurman die klaagt over elk blaadje dat op zijn stoep valt, maal tien. Ja, die dus.

A Man Called Ove, in het Nederlands meestal vertaald als Een man die Ove heet, is een boek (en later een film, trouwens) van de Zweedse auteur Fredrik Backman. Het is zo'n verhaal dat, als je het eenmaal gelezen hebt, je er steeds weer aan terugdenkt. Het is als een goede kop koffie op een koude ochtend - troostend, bekend, en met net genoeg pit om je wakker te schudden. En net als bij goede koffie, kan het in eerste instantie een beetje bitter smaken.

Het leven van een knorrepot (maar dan eentje met een gouden hart)

In de kern is A Man Called Ove een verhaal over... nou ja, een knorrepot. Ove is een 59-jarige man die net zijn vrouw, Sonja, heeft verloren. En dat is nog zacht uitgedrukt. Hij is uit zijn baan gezet (na 43 trouwe dienstjaren, nota bene!), hij voelt zich overbodig, en de wereld om hem heen verandert in een tempo waar hij niet aan kan wennen. Denk aan de frustratie wanneer je probeert een nieuwe app te gebruiken die totaal anders is dan de vorige, maar dan vermenigvuldigd met een factor duizend. Dat is Ove.

Ove heeft een heel duidelijke mening over alles, en hij is niet bang om die te uiten. Parkeren op de stoep? NOT DONE! Fietsen in de voetgangerszone? ABSOLUUT VERBODEN! Kinderen die te luidruchtig zijn? EENS EVEN PRATEN! Je begrijpt het, hij is de zelfbenoemde verkeersagent en algemene ordebewaarder van zijn buurt. Maar, en dit is cruciaal, onder die bikkelharde buitenkant schuilt een diep verdriet en een groot hart.

Na de dood van Sonja ziet Ove maar één oplossing: zelfmoord. Hij heeft geen zin meer in een leven zonder haar. Maar, en hier begint het hilarische (en soms hartverscheurende) deel van het verhaal, hij slaagt er niet in om zichzelf van het leven te beroven. Elke poging wordt onderbroken door... ja, het leven zelf.

De redding komt in de vorm van chaos (en een Perzische kat)

Ove's zelfmoordpogingen worden steeds verstoord door zijn nieuwe buren, een jong, chaotisch gezin bestaande uit Parvaneh (een hoogzwangere Iraanse vrouw), Patrick (haar onhandige man), en hun twee schattige, maar luidruchtige dochters. En alsof dat nog niet genoeg is, komt er ook nog een straatkat (die hij uiteraard eerst haat, maar uiteindelijk toch in zijn hart sluit) en een jonge, homo man die Ove's hulp nodig heeft. Het is een complete chaos, precies het soort chaos waar Ove een bloedhekel aan heeft. Maar, en hier komt de magie, het is ook precies wat hij nodig heeft.

Elke keer als Ove een touw aan het plafond knoopt of de auto start in de garage, gebeurt er wel iets waardoor hij wordt afgeleid. De nieuwe buren hebben hulp nodig met de aanhanger, de straatkat heeft honger, iemand heeft medische assistentie nodig… Je snapt het, het leven dringt zich aan hem op. En tegen wil en dank raakt Ove betrokken bij het leven van deze mensen. Hij leert ze kennen, hij helpt ze, en langzaam maar zeker begint hij weer te leven.

Denk er eens over na. Heb je zelf niet eens zoiets meegemaakt? Dat je helemaal in de put zit en denkt: "Ik wil niemand zien, ik wil alleen maar met rust gelaten worden!" En dan belt er iemand aan met een vraag, of je ziet iemand in de straat die hulp nodig heeft. En plotseling, heel even, ben je afgeleid van je eigen ellende. Je focust je op iets anders, en dat kan net genoeg zijn om je door de dag heen te slepen.

Ove's transformatie is niet direct of makkelijk. Hij blijft een knorrepot, hij blijft klagen, hij blijft vasthouden aan zijn principes. Maar, je ziet de scheuren in zijn pantser. Je ziet hoe hij langzaam opengaat voor de mensen om hem heen. Je ziet hoe hij weer begint te lachen, hoe hij weer om anderen geeft. En dat is prachtig om te zien.

Meer dan een verhaal over een oude man

A Man Called Ove is niet alleen een verhaal over een oude man die zijn vrouw mist. Het is een verhaal over liefde, verlies, vriendschap en de onverwachte verbindingen die we met elkaar aangaan. Het is een verhaal over hoe belangrijk het is om open te staan voor anderen, zelfs als ze in eerste instantie irritant, chaotisch of gewoonweg anders zijn dan jij.

Het boek laat zien dat iedereen een verhaal heeft, en dat achter elke knorrepot (en geloof me, we kennen ze allemaal) een reden schuilt voor hun gedrag. Misschien hebben ze iets meegemaakt, misschien voelen ze zich eenzaam, misschien zijn ze gewoon bang voor verandering. En soms, heel soms, hebben ze gewoon een beetje liefde en aandacht nodig.

Het is ook een verhaal over vergeving. Ove moet leren zichzelf te vergeven voor fouten die hij in het verleden heeft gemaakt, en hij moet leren anderen te vergeven. En dat is niet makkelijk, want Ove is koppig. Maar uiteindelijk lukt het hem, en dat maakt hem tot een completere en gelukkiger man.

Dus, waar komt het op neer? A Man Called Ove is een boek dat je aan het lachen maakt, je aan het huilen maakt, en je aan het denken zet. Het is een boek dat je eraan herinnert dat het leven soms moeilijk is, maar dat er altijd hoop is. En dat zelfs de grootste knorrepot een gouden hart kan hebben.

En trouwens, als je ooit de neiging voelt om iemand te beoordelen op basis van hun uiterlijk of hun gedrag, denk dan even aan Ove. Misschien, heel misschien, zit er achter die knorpot een verhaal dat het waard is om te horen. En wie weet, misschien word je er zelf wel een beter mens van.

Net als Ove zelf, is het verhaal complex, soms wat stug, maar uiteindelijk onvergetelijk en warm. Dus, pak dat boek, of kijk de film, en laat je meevoeren in het leven van een man die, ondanks alles, een onuitwisbare indruk achterlaat. Je zult er geen spijt van hebben. Tenzij je een hekel hebt aan ontroerende verhalen, dan misschien wel. Maar dan ben je waarschijnlijk zelf ook een beetje een Ove.