A Long Way To A Small Angry Planet

Oké, even eerlijk. Ik zat laatst in de trein, trying een beetje productief te zijn (ken je dat, dat je denkt productief te zijn, maar stiekem vooral naar mensen zit te kijken?). Tegenover me zat een jongen die een boek las met een cover die schreeuwde: "SPACE OPERA!". Ik ben een sucker voor space opera. Maar ik durfde hem niet te vragen wat hij aan het lezen was. De Nederlandse treinsituatie en al haar ongemakken hè. Achteraf spijt, want het bleek achteraf "A Long Way to a Small, Angry Planet" te zijn van Becky Chambers. En iedereen die ik ken, die dit boek heeft gelezen, zweert erbij. Dus toen dacht ik: hé, laat ik het eens lezen en erover bloggen. Want dat is wat je doet, toch? Lezen en erover praten? (Of nou ja, schrijven eigenlijk…)

Waar gaat 'A Long Way To A Small Angry Planet' over?

Kort gezegd? Een groep kleurrijke personages, die werken op een wormhole-tunnelling schip, de Wayfarer, en die een lange reis maken naar, jawel, een kleine, boze planeet. Het klinkt als een standaard space opera, toch? Explosies, lasers, gekke aliens die je willen opeten… Maar dat is het dus niet helemaal. Denk meer aan een feel-good roadtrip in de ruimte, met hier en daar wat interessante obstakels.

En wat is een wormhole-tunnelling schip? Nou, stel je voor: je wilt van A naar B in de ruimte, maar dat is verrekte ver. De Wayfarer maakt gaten in de ruimte-tijd, zogeheten wormholes, waardoor je in een mum van tijd van A naar B bent. Handig, maar ook gevaarlijk. Want ja, wat als je per ongeluk een wormhole boort dwars door een ruimtestation? (Don't worry, spoilers komen later).

De Bemanning: Een Allegaartje van Aliens en Mensen

Het hart van het boek is de bemanning van de Wayfarer. En die bemanning is… divers. Echt divers. We hebben:

• Ashby Santoso: De menselijke kapitein, die probeert de boel bij elkaar te houden (en dat is nog niet zo makkelijk).
• Rosemary Harper: De nieuweling, een menselijke klerk die iets op de vlucht is (maar wat?).
• Kizzy Shao: De pittige en super slimme menselijke monteur.
• Jenks: Een menselijke boordcomputer specialist, klein maar dapper (en verliefd op Kizzy!).
• Dr. Chef: Een Grum, de chef-kok aan boord (en een beetje een knuffelbeer).
• Ohan: Een Sianat Pair, de navigator van het schip (die soms een beetje… afwezig is).
• Corb: Een techneut (ik geloof dat hij ook mens is, maar het is niet heel duidelijk. Misschien een robot?).
• Lovelace: De AI van het schip. Ok, geen bemanningslid in de strikte zin, maar ze heeft wel persoonlijkheid!

Zie je? Een complete melting pot van soorten en achtergronden. En dat is precies wat het boek zo speciaal maakt.

Meer dan alleen Science Fiction: Relaties en Verbinding

Oké, de space opera elementen zijn cool, maar waar "A Long Way To A Small Angry Planet" echt in uitblinkt, is de focus op de relaties tussen de personages. Het gaat over vriendschap, liefde, familie (zowel bloedverwanten als de familie die je zelf kiest) en het overbruggen van culturele verschillen. Het is eigenlijk gewoon een verhaal over mensen (en aliens!) die proberen hun plek te vinden in een groot en complex universum.

Denk er eens over na: je zit maanden, misschien wel jaren, opgescheept met dezelfde mensen in een relatief kleine ruimte. Dan kun je maar beter leren om met elkaar om te gaan, toch? (Of je wordt compleet gestoord, maar dat is een ander verhaal).

Waarom dit boek zo'n feel-good vibe heeft

En hier komt het ding: het boek is oprecht feel-good. Het is niet cynisch of dystopisch. Ja, er zijn problemen. Ja, er zijn conflicten. Maar uiteindelijk draait alles om begrip, acceptatie en mededogen. Iets wat we in de huidige wereld wel kunnen gebruiken, toch?

Het is alsof Becky Chambers een soort utopische visie op de toekomst schetst, waarin verschillende soorten en culturen harmonieus samenleven. (Ja, ik weet het, een beetje naïef misschien. Maar het is wel fijn om even in zo'n wereld te kunnen duiken).

Wat maakt het boek anders dan andere Space Opera?

Er zijn genoeg space opera boeken die bol staan van de actie en de explosies. Maar "A Long Way To A Small Angry Planet" kiest een andere weg. Het focust op:

• Character development: De personages zijn echt goed uitgewerkt. Je leert ze kennen, je geeft om ze, je lacht en huilt met ze mee.
• Worldbuilding: De wereld waarin het verhaal zich afspeelt is rijk en gedetailleerd. Je krijgt een goed beeld van de verschillende culturen, de politiek en de technologie.
• Thematiek: Het boek behandelt belangrijke thema's zoals identiteit, acceptatie, communicatie en de betekenis van thuis.
• Slow pace: Het is geen boek dat je ademloos uitleest. Het is meer een boek om van te genieten, om in te verdwijnen en om over na te denken. (Perfect voor een lange treinreis, bijvoorbeeld!)

Het is alsof je naar een goede sci-fi film kijkt, maar dan zonder de overdreven special effects en met meer focus op de personages en het verhaal.

Conclusie: Een Aanrader (Als Je Van... Houdt)

Dus, zou ik "A Long Way To A Small Angry Planet" aanraden? Absoluut! Als je houdt van:

• Space opera met een focus op de personages
• Feel-good verhalen
• Diversiteit en inclusie
• Goede worldbuilding
• Verhalen die je aan het denken zetten

Dan is dit boek echt iets voor jou.

Maar...

Er is één ding waar je rekening mee moet houden: de pace. Zoals ik al zei, het is geen snelle pageturner. Het is meer een boek om van te genieten, om in te verdwijnen en om over na te denken. Als je op zoek bent naar non-stop actie, dan is dit misschien niet het boek voor jou. (Maar geef het toch een kans!)

En, o ja, nog een tip: als je het boek leuk vindt, lees dan ook de vervolgen! "A Closed and Common Orbit" en "Record of a Spaceborn Few" zijn ook de moeite waard. (Al zijn ze wel iets anders van toon dan het eerste boek).

Dus, ga het lezen! En laat me weten wat je ervan vond. Misschien kom ik je wel tegen in de trein met een boek van Becky Chambers in mijn handen. Dan kunnen we erover praten. (Mits ik de moed heb om je aan te spreken, natuurlijk. Je weet hoe dat gaat in de trein...).