A Fault In Our Stars

Oké, laten we het even hebben over The Fault in Our Stars. Ken je dat boek? Natuurlijk ken je dat boek! Wie niet, toch? Of je het gelezen hebt, de film hebt gezien, of gewoon ergens in een hoekje hebt zitten huilen omdat iedereen erover praatte… het is een ding. Een enorm ding.

Maar serieus, even eerlijk. Is het perfect? Nou, laten we dat eens bekijken...

Waarom we er allemaal zo verliefd op waren (en misschien nog steeds zijn)

Eerst en vooral: de thema's! Kanker. Ja, ik weet het, zwaar. Maar John Green had een manier om erover te schrijven die... niet per se hoopvol was, maar wel eerlijk. Geen zoetsappige onzin, geen 'alles komt goed' bullshit. Gewoon de rauwe, soms keiharde realiteit. En dát, mijn vrienden, trok aan. We waren er klaar mee om te doen alsof alles altijd fantastisch is.

En de liefde! Gus en Hazel. Zucht. Ze waren slim, sarcastisch, en... nou ja, ten dode opgeschreven. Romantisch? Absoluut. Op een enorm tragische manier, dat dan weer wel. Maar wie houdt er nou niet van een beetje (lees: heel veel) drama?

En dan de dialogen. O mijn god, de dialogen. Zo scherp, zo intelligent. Alsof John Green zelf elk personage had gecoached. We praatten allemaal ineens met metaforen en filosofische overpeinzingen, gewoon omdat Gus en Hazel dat deden. Schuldige hand opsteken. Jij ook, toch?

En de reis naar Amsterdam! Wie droomde er niet ineens van om naar Amsterdam te gaan, gewoon om een beroemde schrijver te ontmoeten die een enorme teleurstelling bleek te zijn? (Spoiler alert? Maar kom op, het is al jaren geleden!) Het voelde alsof wij, de lezers, ook mee op reis gingen. We proefden de stroopwafels, voelden de wind in onze haren langs de grachten... nou ja, in onze verbeelding dan.

Oké, oké, genoeg complimenten. Wat zijn de kritiekpunten?

Nu wordt het interessant. Want laten we eerlijk zijn, geen enkel boek is perfect. Zelfs niet The Fault in Our Stars. (Sorry, John Green fans!).

De personages. Waren ze niet een béétje te volwassen voor hun leeftijd? Allemaal zo eloquent en intelligent, zelfs als ze net te horen hadden gekregen dat ze nog maar een paar weken te leven hadden. Begrijp me niet verkeerd, ik bewonder hun kracht, maar... ik ken weinig tieners die zo filosofisch uit de hoek komen. Misschien is dat het punt? Dat ze, door hun situatie, gedwongen werden om sneller volwassen te worden? Wie zal het zeggen!

De overdreven dramatiek. Ja, ik weet het, kanker is dramatisch. Duh. Maar soms voelde het alsof de dramatiek een béétje werd aangedikt. Een tikkeltje sensationeel. Alsof er opzettelijk op onze emoties werd gespeeld. Maar hé, misschien ben ik gewoon een cynische klootzak. (Waarschijnlijk wel, ja).

De metaforen. Soms waren ze briljant, soms... nou ja, een béétje geforceerd. Alsof John Green zichzelf probeerde te overtreffen. Van die momenten waarop je denkt: "Oké John, we snappen het, je bent slim. Chill even". Maar hey, niemand is perfect, toch?

Het 'special snowflake' syndroom. Misschien is het mijn eigen ongemakkelijkheid met het idee, maar soms leek het alsof de personages zichzelf een béétje te speciaal vonden. "Wij zijn anders, wij begrijpen het leven anders, wij zijn dieper en betekenisvoller dan jullie gewone stervelingen". Ja ja, we get it. Jullie hebben kanker. Maar dat maakt je nog niet meteen een soort verlichte goeroe. (Sorry, not sorry).

De voorspelbaarheid. Laten we eerlijk zijn, vanaf het moment dat Gus zijn sigaret (metafoor!) in zijn mond stak, wisten we al dat hij dood zou gaan. De hele film/boek was een langgerekte oefening in het wachten op het onvermijdelijke. Dat deed niets af aan de emotionele impact, maar een verrassingselement was wel leuk geweest. Of niet soms?

Dus, wat is het oordeel?

Ondanks al mijn geklaag, The Fault in Our Stars blijft een boek dat me raakt. Het is een imperfect meesterwerk. Een boek dat je aan het denken zet, dat je aan het huilen brengt, en dat je herinnert aan de schoonheid en de tragiek van het leven. En is dat niet wat goede boeken moeten doen?

Het is een tijdcapsule van een bepaalde periode in de tienercultuur, waar intelligentie en introspectie ineens cool waren. En dat is best wel iets om te vieren.

Dus, ga het lezen (of herlezen!). Huil een beetje (of veel!). En oordeel zelf. Misschien ben je het helemaal niet met me eens. En dat is prima. Want uiteindelijk gaat het erom dat boeken ons aan het praten brengen. En dát, mijn vrienden, is het mooiste wat er is.

En nu, wie heeft er zin in stroopwafels?